alt

Σκέψεις για την πεζογραφία του Γιώργου Χειμωνά και την αυτοτέλεια του αποσπάσματος, με αφορμή την ανθολογία του Αργύρη Παλούκα Αγάπη σαν ακολασία (εκδ. Κριτική), με κείμενα του Γιώργου Χειμωνά.

Του Νίκου Ξένιου

alt

Της Μυρένας Σερβιτζόγλου

alt

Του Μιχάλη Μακρόπουλου

Υπάρχει ένα είδος βραχέος λόγου που ’ναι σύγχρονη τέχνη: εννοιολογική τέχνη που δεν χρειάζεται συνοδευτικές εξηγήσεις γιατί το υλικό της είναι έτσι κι αλλιώς οι λέξεις, μα που συγγενεύει με κρυπτικούς καμβάδες και ανερμήνευτες εγκαταστάσεις σε μια γκαλερί τέχνης – και που επίσης με έναν τρόπο είναι το γλωσσικό αδελφάκι των εικόνων του νέου ελληνικού «weird» κινηματογράφου· ως εκφραστές, και τα δύο, ενός πάντοτε διαλανθάνοντος zeitgeist.  

leer escondido

Του Μάριου Μηχαηλίδη

H ιδιότητα της ποίησης να ανταμείβει απλόχερα τους εραστές της, ποιητές και αναγνώστες, ηχεί παράδοξα στους αντιποιητικούς καιρούς μας. Ωστόσο, η ανταμοιβή της είναι γεγονός για όσους τολμούν και αντιστέκονται, παρά τα όσα υπομένουν, για να μην τους ρουφήξει ο καταποτήρας της στυγνής και ανελέητης καθημερινότητας.

valaoritis 700

Αναμνήσεις του Νάνου Βαλαωρίτη από τη συνάντησή του με τον Μαρσέλ Ντυσάν στην Αθήνα, το 1960.

Του Μεγακλή Ρογκάκου*

maris700

Της Χίλντας Παπαδημητρίου

Paris

Ένα χρόνο μετά τα μαζικά τρομοκρατικά χτυπήματα, στις 13 Νοεμβρίου 2015, οι Γάλλοι πασχίζουν να συγχωρήσουν αλλά και να κατανοήσουν τα αίτια της ισλαμικής ριζοσπαστικοποίησης.

Του Θωμά Συμεωνίδη

Τα γεγονότα, δυστυχώς, είναι λίγο έως πολύ γνωστά: Το βράδυ της 13ης Νοεμβρίου 2015, έξι τρομοκρατικά χτυπήματα, αρχικά στο Σεν Ντενί και στη συνέχεια στο 10ο και 11ο διαμέρισμα του Παρισιού, προκαλούν τον θάνατο συνολικά 130 και τον τραυματισμό 413 ατόμων, μεταξύ των οποίων οι 99 πολύ σοβαρά. Το τέταρτο χτύπημα, στο συναυλιακό χώρο Μπατακλάν ήταν το πιο βαρύ: 90 άτομα θα χάσουν τη ζωή τους μεταξύ των οποίων και η Ελέν Μυγιάλ-Λερίς, μία τριανταπεντάχρονη γυναίκα που εργαζόταν ως μακιγιέζ και κομμώτρια στον χώρο της μόδας και του κινηματογράφου. Ο άντρας της, Αντουάν Λερίς, δημοσιογράφος στη France Bleu, αμέσως μετά την αναγνώριση του πτώματος της γυναίκας του, αποφασίζει να απευθύνει μία επιστολή στους δολοφόνους της, την οποία δημοσιεύει στη σελίδα του στο Facebook (διαβάζουμε την πρώτη από τις τέσσερις παραγράφους): Την Παρασκευή το βράδυ κλέψατε τη ζωή μίας ξεχωριστής ύπαρξης, της αγάπης της ζωής μου, της μητέρας του παιδιού μου, αλλά δεν θα έχετε το μίσος μου. Δεν ξέρω ποιοι είστε και δεν θέλω να μάθω, είστε ψυχικά νεκροί. Εάν ο Θεός για τον οποίο σκοτώνετε τυφλά μας έχει κάνει σύμφωνα με την εικόνα του, κάθε σφαίρα στο σώμα της γυναίκας μου θα ήταν μία πληγή στην καρδιά του. Μέσα σε μία μέρα, η ανάρτηση του Λερίς θα κοινοποιηθεί 100.000 φορές περίπου. 

literature

Σκέψεις και κρίσεις με αφορμή τη βράβευση του Μπομπ Ντύλαν με τον Νόμπελ Λογοτεχνίας

Tου Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

Η λέξη «λογοτεχνία» ετυμολογικά όντως σημαίνει τέχνη του λόγου, αλλά ως επιστημονικός όρος δεν ταυτίζεται με αυτήν. Όταν λοιπόν μιλάμε για Νόμπελ Λογοτεχνίας, τι ακριβώς εννοούμε και πόσο αυτό αλλάζει ανά εποχή;

Bob Dylan Nobel

Σχόλια ημερολογίου για το Βραβείο Νομπέλ.

Του Κώστα Κουτσουρέλη

13 Οκτωβρίου 2016

Σε αντίθεση με τους δημοσιογράφους, τους ατζέντηδες και τους διαφημιστές, που όταν μιλούν για λογοτεχνία εννοούν μόνο μυθιστόρημα (γραμμένο κατά προτίμηση περίπου υποχρεωτική στη lingua franca της εποχής μας και απ’ αυτά που συχνάζουν ψηλά ψηλά στις λίστες του Μπούκερ), τον όρο λογοτεχνία η Σουηδική Ακαδημία τον παίρνει στα σοβαρά. Στην πλήρη του έκταση. Και πάει κόντρα στο ρεύμα όσων τον συρρικνώνουν κατά το δοκούν – όπως και οφείλει να κάνει. 

orlando 700

Με αφορμή την παράσταση «Ορλάντο» που παίζεται στο θέατρο Scrow σε σκηνοθεσία Ιούς Βουλγαράκη, μια παρουσίαση-ανάλυση του εμβληματικού έργου της Βιρτζίνια Γουλφ. 

Του Νίκου Ξένιου

Το Ορλάντο (Οκτώβριος 1928), το έκτο μυθιστόρημα της Βιρτζίνια Γουλφ, είναι μια αλληγορική βιογραφία μιας ανθρώπινης ζωής που εκτείνεται σε τέσσερεις αιώνες: γράφτηκε στο απόγειο της συγγραφικής καριέρας της Γουλφ και μονομιάς πούλησε οκτώ χιλιάδες αντίτυπα. Ούτε ο χρόνος ούτε ο φραγμός του φύλου εμπόδισαν τη συγγραφέα στη σύλληψη και διαμόρφωση της αμφίφυλης ηρωίδας της. Η Ιώ Βουλγαράκη διασκευάζει και σκηνοθετεί στο θέατρο Scrow το «Ορλάντο», σε εξαίσια μετάφραση του Νικήτα Σινιόσογλου, σε συμπαθή σκηνογραφία και ενδυματολογία Μαγδαληνής Αυγερινού, φωτισμούς Κάρολ Γιάρεκ και με ένα ρεσιτάλ ερμηνείας της Αμαλίας Καβάλη στον ομώνυμο ανδρόγυνο ρόλο.

herdorf

Με αφορμή την ανάγνωση του νεανικού μυθιστορήματος του Βόλφγκανγκ Χέρντορφ, Βερολίνο, γεια (μτφρ. Απόστολος Στραγαλινός, εκδ. Κριτική).

Του Θάνου Κάππα

Διάβασα με συγκίνηση το Βερολίνο, γεια του Βόλφγκανγκ Χέρντορφ ρίχνοντας διαρκώς ματιές σ’ αυτό το όμορφο, ανοιχτό πρόσωπο που είναι αδύνατον να μην το συνδέσεις, να μην το ταυτίσεις με τον πρωταγωνιστή του βιβλίου, τον τρυφερό δεκατετράχρονο Μάικ Κλίνγκενμπεργκ και τις περιπέτειές του [βλ. κεντρική φωτογραφία]. Τόση θεωρία, ώστε να ξεχωρίσει ο συγγραφέας από τον αφηγητή, χαμένη: πίσω από τον μικρό πρωταγωνιστή ξεπρόβαλλε συνεχώς ο Βόλφγκανγκ Χέρντοφ, ο οποίος, όπως διαβάζουμε στο εσώφυλλο, δεν υπάρχει πια. Αυτοπυροβολήθηκε τη νύχτα της 26ης Αύγουστου του 2013 στην όχθη του καναλιού Χοεντσόλερν. Είχε διαγνωστεί με μια ανίατη μορφή καρκίνου στον εγκέφαλο, λίγο πριν την κυκλοφορία του βιβλίου του, το 2010. 

novel in greece

Tου Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

Η εφημερίδα «Το Βήμα» ξεκίνησε και ολοκλήρωσε μια σειρά άρθρων (24.7.2016 – 11.9.2016) με άξονα το νεοελληνικό μυθιστόρημα και τη στάθμη της παραγωγής του, υπό τον τίτλο Φάκελος μυθιστόρημα, με την επιμέλεια της Λαμπρινής Κουζέλη. Το θέμα είναι όντως πολύ σημαντικό, καθώς η ποιότητα της πεζογραφίας και της ποίησής μας δείχνει και την ποιότητα της ελληνικής κουλτούρας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, το οποίο αποτελεί παλαίστρα πολιτισμικών διαγκωνισμών και χρηματιστήριο λογοτεχνικών μετοχών (Pascale Casanova). 

Agrafiotis700

Εντυπώσεις από το Φεστιβάλ ποίησης στην Cordes-sur-Ciel, στη Γαλλία, ένα χωριό που συνδέεται απρόβλεπτα με την ιστορία των «Καθαρών» αλλά και των Υπερρεαλιστών. 

Του Δημοσθένη Αγραφιώτη 

Cordes-sur-Ciel [1], οχυρωμένο χωριό στην Νομαρχία του Tarn (ποταμού) στην Οξιτανία (Occitanie) της νοτίου Γαλλίας, όπου η γεωγραφία και οι τοπικές μετεωρολογικές συνθήκες δημιουργούν (συχνά) γύρω από το λόφο μια πυκνή ομίχλη, μια συννεφοθάλασσα. Έτσι, οι κάτοικοι του χωριού από το ύψος του λόφου βρίσκονται μεταξύ του ουρανού και των νεφών-ομίχλης. Το όνομα δικαιολογείται απόλυτα! (Το όνομα στην αρχή ήταν Cordes αλλά στα 1993 υιοθετήθηκε το όνομα Cordes-sur-Ciel, για να σημειωθεί το παράξενο φαινόμενο της ομίχλης). Υπάρχουν διάφορες εξηγήσεις για το όνομα. Μια από αυτές συνδέει την Cordes με την Cordoba, καθώς το κοινό τους σημείο ήταν η επεξεργασία των δερμάτων στους δυο τόπους κι αυτό έγινε με τον ερχομό κάποιων κατοίκων από την πόλη της Ανδαλουσίας. Η Cordes δημιουργήθηκε το 1222 μ.Χ. και «ήκμασε» τον 13ο – 14ο μ.Χ. αιώνα και συνδέεται με τη δραματική ιστορία των «Καθαρών» - «Αγνών» - « Αμόλυντων» (Cathares - Καθαροί-Καθάριοι, από το ελληνικό «καθαρός») και με όλες τις δραματικές περιδινήσεις αυτού του «παραδεισένιου» χώρου, στη βόρεια πλευρά των Πυρηναίων. 

alt

Σκέψεις για το βιβλίο του Blaise Cendrars Ρούμι (μτφρ. Ελένη Κώνστα, εκδ. Καστανιώτη).

Του Γιάννη Λειβαδά

Δέχεσαι τις ακτίνες μιας υψηλής εποπτείας πριν ακόμη ανοίξεις την πρώτη σελίδα του κειμένου: «Αφιερώνω αυτή την περιπετειώδη ζωή του Ζαν Γκαλμό στους νέους της σημερινής εποχής που κουράστηκαν από τη λογοτεχνία, για να τους αποδείξω ότι ένα μυθιστόρημα μπορεί επίσης να είναι και μία πράξη». Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα βιβλίο το οποίο δημιούργησε έναν λογοτεχνικό κλάδο, ένα νέο λογοτεχνικό είδος, παρέμεινε στην Ελλάδα ασχολίαστο. Ποιος έγκριτος, αυτάρκης κριτικογράφος αντέχει να βγάλει τα μάτια του; Ουδείς. Τουλάχιστον από την εποχή που η λογοτεχνία ενέδωσε στις θέσεις της ατομικής και κοινωνικής συγκάλυψης. Πιο συνετά προχωρά όμως κανείς με τη διαφωνία παρά με τη συμφωνία. Αυτή είναι εξάλλου η μοναδική μέθοδος ικανή να οδηγήσει σε σύνθεση.   

tsoklis

Της Γεωργίας Κακούρου Χρόνη

Τον Ιούνιο του 2015 δύο νεαρές καλλιτέχνιδες με διεθνή καριέρα, που επικεντρώνονται κυρίως στην κοινωνική προσέγγιση της τέχνης, η Georgia Kotretsos και η Carolina Trigo, ανέλαβαν να υλοποιήσουν, με τη συμμετοχή καλλιτεχνών και θεωρητικών της τέχνης από διάφορες χώρες, ένα project στην Πάρο με τον τίτλο «KLIMA» εστιάζοντας στον μεσογειακό χώρο. Αποδέχτηκα την πρόσκληση, αλλά οι αλλαγές στο τραπεζικό σύστημα της χώρας δεν μου επέτρεψαν να ταξιδέψω. Έτσι, όταν μου ζητήθηκε, κατέθεσα τις απόψεις μου γραπτώς στο κείμενο που ακολουθεί.

alt

Του Δημοσθένη Αγραφιώτη

Στην δεκαετία του 1980, στην Ευρωπαϊκή Eπιτροπή αναπτύχθηκε φιλόδοξο ερευνητικό πρόγραμμα που είχε σαν στόχο να διερευνήσει το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και είχε ως τίτλο: FAST – Forecasting & Assessment of Science and Technology. Αναπτύχθηκαν πολλά ερευνητικά έργα, άλλοτε σε σχέση μ’ ένα θέμα – πρόβλημα (π.χ. η εργασία), και άλλοτε σε αναφορά με μια προσέγγιση όπως η στάθμιση (assessment) ορισμένων τεχνολογιών (π.χ. βιοτεχνολογία) και άλλοτε με την αναζήτηση νέων πολιτικών (policies) όχι μόνο στο πλαίσιο της Ευρώπης αλλά και σ’ αυτό του παγκοσμιοποιημένου κόσμου. (Το θέμα «Τέχνη και νέες τεχνολογίες», χειρίστηκε ειδική ευρωπαϊκή ομάδα της οποίας το συντονισμό είχα εγώ προσωπικά.[3]).

alt

Ένας νέος τόμος με ανέκδοτα έργα του Jack Kerouac μόλις κυκλοφόρησε στον Καναδά και κατόπιν στη Γαλλία.

Του Γιάννη Λειβαδά

parissis

Βιβλιοπαρουσίαση και βιβλιοκριτική: προ-κριτικός και κριτικός λόγος

Του Νικήτα Παρίση

Πολύ πρόσφατα, την Τετάρτη, 8 Ιουνίου, δημοσιεύθηκε στην Book Press ένα ξεχωριστού ενδιαφέροντος άρθρο του Γ.Ν. Περαντωνάκη, με τον τίτλο Βιβλιοπαρουσίαση και βιβλιοκριτική: αδελφές ή ανταγωνίστριες; Πρόκειται, ασφαλώς, για κείμενο που αρθρώνει υπεύθυνο, σαφή και μεστό λόγο. Βασική του πρόθεση, να αναζητήσει τα στοιχεία που αντιδιαστέλλουν ή συμπλησιάζουν τις δύο έννοιες του τίτλου, τη βιβλιοπαρουσίαση και τη βιβλιοκριτική. 

Frank

Σκέψεις για την επιτυχία του House of cards.

Του Νίκου Ξένιου

Τα τελευταία επεισόδια του House of Cards κερδίζουν σε ακροαματικότητα και καθηλώνουν το τηλεοπτικό κοινό. Στους τρεις πρώτους κύκλους οι πρωταγωνιστές Κέβιν Σπέισι, Ρόμπιν Ράιτ και Μάικλ Κέλυ κατέκτησαν τις καρδιές των τηλεθεατών και τρία Έμμι. Στον τέταρτο κύκλο, η δυναμική της βίαιης επιβολής της εξουσίας κορυφώνεται και τα ποσοστά τηλεθέασης χτυπούν κόκκινο. Ο ίδιος ο Κλίντον έχει παραδεχτεί πως κατά 99 τοις εκατό η σειρά παριστά με ακρίβεια την πραγματικότητα. Ο Ομπάμα δεν χάνει επεισόδιο. Με ποια ιδεολογική στάθμιση μπορεί να γίνει κατανοητή μια τέτοια επιτυχία; Σίγουρα αυτή δεν θα αφορά την πολιτική αρετή ούτε θα διασταυρώνεται με την προτεσταντική ηθική και αναμφίβολα δεν θα πρόκειται για την ανθρωπιά. Είναι, κατά πάσαν πιθανότητα, κάτι ισχυρότερο, κάτι που απηχεί πολύ ισχυρότερα στη σύγχρονη δυτική αισθητική και ηθική. 

criticisme

Του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

Κανονικά, πρόκειται για δύο διακριτές μορφές κειμένων που αναμετρώνται με το βιβλίο και το προβάλλουν στο κοινό. Κανονικά, η βιβλιοκριτική και η βιβλιοπαρουσίαση υπηρετούνται από διαφορετικούς ανθρώπους, ανθρώπους με διαφορετικούς ρόλους, που αναλαμβάνουν διαφορετική δουλειά στο πλαίσιο του έντυπου ή ηλεκτρονικού τύπου. Κανονικά, η διαχωριστική γραμμή που τις χωρίζει δεν είναι αξιολογικής κλίμακας, αλλά ειδολογικής.

alt

Η σχέση των λογοτεχνών με την πυγμαχία με αφορμή τον θάνατο του Μοχάμεντ Άλι. (Μέρος Ι)

Του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη

alt

Η μεταφράστρια Ισμήνη Κανσή αποχαιρετά τον Eduardo Galeano, ένα χρόνο μετά τον θάνατό του, με μια επιστολή της προς αυτόν.

Της Ισμήνης Κανσή

Αγαπητέ Εδουάρδο,

Cafe de jour

Κείμενο που διαβάστηκε από τον Πρέσβη στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδας στην UNESCO, στις 2 Απριλίου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων Café de jour που έλαβαν χώρα στο Παρίσι, σε καφέ της πόλης, το προηγούμενο Σάββατο.

Του Γιώργου Βέη

Έχω τονίσει και άλλοτε ότι ανήκω σ’ εκείνους που εξακολουθούν να πιστεύουν σταθερά ότι η ποίηση δεν είναι κατ´ ανάγκην παιδί της ταραγμένης ή μη εποχής της. Φρονώ μάλιστα ότι ως η κατ’ εξοχήν τέχνη του επαΐοντος –να υπογραμμίσω εδώ τον οξυδερκή ορισμό του Γουάλας Στήβενς «Poetry is the scholar’s art»– η ποίηση θα συνεχίσει και στα χρόνια που έρχονται να εκλύει οραματική σοφία, ανατέμνοντας και αναδιανέμοντας τη σκληρή ύλη της πραγματικότητας που μας περιβάλλει ενίοτε τόσο ασφυκτικά. Η ποιητική γραφή θα εξακολουθήσει να ασκεί το θεμελιώδες, σύμφυτο με τον εαυτό της προνόμιο, δηλαδή να προπορεύεται και να προβλέπει ή να προσβλέπει στα νέα τοπία του ανθρώπου. 

yan fabre 5

Για την ανακοίνωση του προγράμματος του Φεστιβάλ Αθηνών από τον Γιαν Φαμπρ. 

Της Δήμητρας Κονδυλάκη

Μετά την πολύμηνη αναμονή του νέου προγράμματος του Φεστιβάλ Αθηνών, με τις πολυπληθείς ανεξάρτητες θεατρικές ομάδες σε καθεστώς μόνιμης εκκρεμότητας και αναστολής, και φυσικά τα όσα θυελλώδη προηγήθηκαν με την άδοξη, έντονα παρασκηνιακή και με συνοπτικές διαδικασίες αποπομπή του Γιώργου Λούκου, η ανακοίνωση του φετινού Προγράμματος του Ελληνικού φεστιβάλ από τον νέο διευθυντή του, Γιαν Φαμπρ, είναι τουλάχιστον απογοητευτική – για να μην υιοθετήσουμε εκφράσεις πολλών και σημαντικών σύγχρονων δημιουργών από τον χώρο του θεάτρου: «εξοργιστική», «ντροπιαστική», «φαιδρή», «αποικιοκρατική».

alt

Στη μνήμη του Κωστή Παπαγιώργη που έφυγε από κοντά μας, σαν σήμερα, δυο χρόνια πριν.  

Της Μυρένας Σερβιτζόγλου

art 20

Του Γιάννη Λειβαδά

Η ποίηση εντοπίζεται σε κάτι που υφίσταται οριακά ανάμεσα στο υπάρχον και το μη υπάρχον, στο περιεχόμενο. Το οποίο, όπως έχω προ καιρού σημειώσει, είναι τρόπος1. 

street art 2011 16

Του Παναγιώτη Λογγινίδη

Εάν θέλουμε να ξεφλουδίσουμε τον τίτλο της εκδήλωσης «Ποίηση και νέες υποκειμενικότητες στην εποχή της παγκοσμιοποίησης» τότε θα βρούμε εντός του τρία δομικά στοιχεία, δύο σταθερά και ένα μεταβαλλόμενο. Ας παίξουμε λοιπόν ένα παιχνίδι που εξηγεί τη σχέση των τριών: τοποθετούμε πάνω σε μία ευθεία τις τρεις έννοιες. Στα δύο άκρα βάζουμε την ποίηση και την παγκοσμιοποίηση και στη μέση τις υποκειμενικότητες και ή αλλιώς και για να διευκολύνουμε το κείμενο, τον ανθρώπινο ψυχισμό. Το ζητούμενο σε μία τέτοια εξίσωση είναι πιο άκρο θα απορροφήσει το μέσο. Προς τα πού θα τείνει ο ψυχισμός προκαλώντας, όπως γίνεται αντιληπτό τη de facto σύγκρουση ανάμεσα στα άκρα, στην ποίηση και την παγκοσμιοποίηση. 

Don delillo nyc 02

O Ντον Ντελίλλο βρέθηκε χθες στη Στέγη και μίλησε για τον χρόνο και τις πολλαπλές εκφάνσεις της σύγχρονης πραγματικότητας.

Του Θωμά Συμεωνίδη

Ο χρόνος μοιάζει να κυλάει. Με αυτή τη φράση ξεκινούν Οι χρόνοι του σώματος του Ντον Ντελίλλο και αυτή ήταν η πρώτη εντύπωση βλέποντας τον ογδοντάχρονο Ντελίλλο να εισέρχεται στο πλατό και να κάθεται με φόντο μια δική του ασπρόμαυρη φωτογραφία (αυτή στην αφίσα της εκδήλωσης), όπου είναι εμφανώς νεότερος. Αμέσως, μετά, η παρατήρηση της διαφοράς ανάμεσα στους δύο ενδυματολογικούς κώδικες: στη φωτογραφία πιο «νεανικός», στο πλατό, ζωντανά μπροστά μας, πιο «συντηρητικός». Και μετά, η παράκληση του ίδιου του συγγραφέα (δια στόματος του Ηλία Μαγκλίνη) να μην υπάρχουν φωτογραφίες. [η κεντρική φωτογραφία μας είναι από εκδήλωση στη Νέα Υόρκη]

Amin ATaleofTwoMuslims

Στη συζήτηση που έγινε προχθές στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση με θέμα «Τέχνη, Ελευθερία, Λογοκρισία» τέθηκαν πολλά ζητήματα και καταγράφησαν καίριοι προβληματισμοί.

Του Θωμά Συμεωνίδη

H συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών με αντικείμενο το τρίπτυχο «Τέχνη, Ελευθερία, Λογοκρισία» και τέσσερα επιμέρους πάνελ «Λόγος Περί Ελευθερίας», «Ιερά και Όσια», «Επικίνδυνες Ιδέες», «Η Βουή του Πλήθους» έθεσε πολλά και κρίσιμα ζητήματα, ορίζοντας περισσότερο το πλαίσιο μιας προβληματικής και λιγότερο έναν κοινό τόπο συγκλίσεων και απαντήσεων. Μεταξύ αυτών των ζητημάτων ήταν η έννοια της αυτολογοκρισίας υπό τον φόβο της αποδοκιμασίας ή της δημόσιας κατακραυγής, τα όρια της κριτικής, η συνάρθρωση ΜΜΕ, διαδικτύου, θεσμών της τέχνης και χορηγών και κατά προέκταση το ζήτημα της συνάρθρωσης συμφερόντων και λογοκριτικών ερεισμάτων, η προσβολή της πολιτικής ορθότητας και τα όρια της πρόκλησης μέσω της τέχνης, ο όρος του σεβασμού ή όχι της τέχνης απέναντι σε συγκεκριμένες ευαισθησίες. 

eros

Την 14η Φεβρουαρίου αναγνωστικά ίχνη για τον έρωτα γέμισαν την οθόνη του υπολογιστή. Μπρικνέρ, Μαλβίνα, Κούντερα, Χειμωνάς, Παπαγιώργης, Τσαγκαρουσιάνος, Ζατέλη, Μονέ, φανερώθηκαν σε ένα ιμπρεσιονιστικό κείμενο για τους μόνους δυνατούς χρόνους του ίμερου, τους παρελθοντικούς, και την φυσική του έγκλιση, την προστακτική.

Της Μυρένας Σερβιτζόγλου

facebook jpg

Της Μυρένας Σερβιτζόγλου

Μια παρέα φοιτητών του γηραιότερου πανεπιστημίου των Η.Π.Α στον βορρά της ανατολικής ακτής δημιουργεί μια ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης. Η ιδέα γεννήθηκε στον πρωτεργάτη, Mark Zuckerberg, μία νύχτα, ενώ βρισκόταν υπό την επήρεια αλκοόλ μετά από ερωτική απόρριψη. Το Facebook, το δημοφιλέστερο και ισχυρότερο οικονομικά κοινωνικό δίκτυο ξεκίνησε σαν αφροδίσιο σύμπτωμα και η πορεία του δεν υπήρξε μήτε ευθεία μήτε ειρηνική.

alt

Της Αντιγόνης Βλαβιανού

foitites390

Του Ρωμανού Σκλαβενίτη-Πιστοφίδη

Όταν σκέφτομαι το ελληνικό πανεπιστήμιο, κάνω κακές σκέψεις. Ότι με αδικεί, ότι μου στερεί κάποιο λαμπρότερο μέλλον, ότι με παγιδεύει. Αλλά, όπως λέμε, as if: σιγά να μην... Το πανεπιστήμιο δεν έχει προσωπικά εναντίον μας, ούτε είμαστε μόνοι σ' αυτές τις σκέψεις. Στην πραγματικότητα, τις μοιραζόμαστε όλοι όσοι βλέπουμε το πανεπιστήμιο σοβαρά· όσοι είμαστε εκεί για να δουλέψουμε και να εξελιχθούμε, παρά τις δυσκολίες.

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

05 Οκτωβρίου 2020 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Για τη Χρυσή Αυγή, την άκρα δεξιά, τον ελληνικό εθνικισμό: 20 βιβλία που έπρεπε να διαβάσουν

Μια σχεδόν εξαντλητική περιήγηση στα βιβλία που αφορούν την ελληνική ακροδεξιά και τη Χρυσή Αυγή και κυκλοφόρησαν την τελευταία 10ετία στη χώρα μας. Ένα αξιανάγνωστο «σ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

17 Ιουλίου 2020 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

50 καλά βιβλία για το καλοκαίρι και για πάντα

Πενήντα καλά βιβλία από την πρόσφατη εκδοτική παραγωγή τα οποία ξεχωρίσαμε ανάμεσα σε πολλά ακόμη καλά βιβλία. Ελληνική και μεταφρασμένη πεζογραφία, ποίηση, δοκίμια ιστ

ΦΑΚΕΛΟΙ