Για το εμβληματικό γκράφικ νόβελ «Αϊβαλί» του Soloup που κυκλοφόρησε ξανά σε νέα έκδοση (εκδ. Διόπτρα).

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Το συλλογικό graphic novel «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» (μτφρ. Στεφανία Γεωργάκη, εκδ. Επόμενος Σταθμός), υπό τη διεύθυνση της Μαρζάν Σατραπί, μια πολυσυλλεκτική καταγραφή της κατάστασης στο Ιράν σήμερα, εστιάζει στην ασφυκτική ζωή των γυναικών, ενώ αναδεικνύει και άλλες πλευρές του θεοκρατικού καθεστώτος. 

Γράφει η Φανή Χατζή

Για το graphic novel του Θανάση Πέτρου «1941» (εκδ. Ίκαρος). Στην κεντρική εικόνα, καρέ από το έργο. «Τα βιβλία του Πέτρου εισφέρουν στη διάσωση των ιστορικών μνημών, αλλά και μέσω της διείσδυσής τους σε νεαρότερους αναγνώστες, της εμβάπτισης των νέων σε δραματικά γεγονότα που στο σχολείο θα τα προσπεράσουν με αδιαφορία».

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Για το graphic novel του Soloúp «Ζοrμπάς - Πράσινη πέτρα ωραιοτάτη» (εκδ. Διόπτρα), «ένα πληρέστατο έργο αφηγηματικής και εικαστικής τέχνης».

Γράφει ο Κ.Β. Κατσουλάρης

Για το βιβλίο κόμικ των Φιλίπ Μπρενό [Philippe Brenot] και Λετισιά Κορίν [Leaticia Coryn] «Sex Story» (μτφρ. Σταύρος Παπασταύρου, εκδ. Παπαζήση), μια πλούσια και καυστική ιστορία της σεξουαλικότητας, από τους προγόνους μας τους πιθήκους μέχρι τις μέρες μας. 

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Κείμενο με αφορμή την ανάγνωση των δύο graphic novel του Θανάση Πέτρου «1922: Το τέλος ενός ονείρου» & «1923: Εχθρική πατρίδα» (εκδ. Ίκαρος).

Του Ηλία Καφάογλου

Για το γκράφικ νόβελ «Ξημέρωσε ο θεός τη μέρα», των Τάσου Ζαφειριάδη και Θανάση Πέτρου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

Του Κώστα Δρουγαλά

Για τα γραφιστικά διηγήματα του Soloúp «Ο συλλέκτης – Έξι διηγήματα για έναν κακό λύκο» (εκδ. Ίκαρος).

Του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

Για το graphic novel του Γιάννη Ράγκου «Στα μυστικά του βάλτου» (εικονογράφηση Παναγιώτης Πανταζής, εκδ. Polaris).

Της Τόνιας Μάκρα

Για το graphic novel του Δημήτρη Αναστασίου «Α=-Α» (εκδ. Καλειδοσκόπιο).

Του Κυριάκου Χαλκόπουλου

Για το γραφιστικό μυθιστόρημα «Γρα-γρου» των Τ. Ζαφειριάδη, Γ. Παλαβού και Θ. Πέτρου (εκδ. Ίκαρος).

Του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

Ο βραβευμένος Ισπανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Isaac Rosa αφηγείται με το εξαιρετικά σχεδιασμένο από την Cristina Bueno graphic novel του «Εδώ έζησε» (εκδ. Angelus Novus) μια επώδυνη αλλά ελπιδοφόρα ιστορία έξωσης.

Της Ελένης Κορόβηλα

Για το graphic novel των Αλέκου Παπαδάτου, Αβραάμ Κάουα και Annie Di Donna Δημοκρατία (εκδ. Ίκαρος).

Του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

γ

Για το graphic novel των Δημήτρη Βανέλλη και Θανάση Πέτρου «Η Μεγάλη Βδομάδα του πρεζάκη» (εκδ. Τόπος).

Του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

Για το graphic novel του Soloup, Αϊβαλί (εκδ. Κέδρος). –

Της Έλενας Μαρούτσου

Τα κόμικς Σλαπ και Dracula M.G.D. έκαναν πρώτα το πέρασμά τους από τα πίξελς της οθόνης, πριν πάρουν την έντυπη μορφή τους.

Του Ηλία Κατιρτζιγιανόγλου

Λουδίτες, φετιχιστές του εντύπου, ή απλώς αναγνώστες που υποστηρίζουν ότι η αίσθηση της ανάγνωσης ενός τυπωμένου κόμικ είναι μακράν ασύγκριτη με εκείνη της ανάγνωσής του στην οθόνη. Όπως και στο χώρο του βιβλίου, έτσι και σε εκείνον των κόμικς, είναι σαφές ότι θα υπάρξουν πολλές γενιές ακόμη, πριν τα ebooks και τα ψηφιακά κόμικς αντικαταστήσουν οριστικά την παραδοσιακή μορφή εντύπου. Κι αυτό, παρά την καταγεγραμμένη αυξητική επιρροή τους.

Το κόμικ της Julie Maroh στο οποίο βασίστηκε η ταινία Η ζωή της Αντέλ.

Του Ηλία Κατιρτζιγιανόγλου

Κάθε έργο έχει τη μοίρα του. Όταν η Julie Maroh ξεκίνησε στα δεκαεννιά της να γράφει και να σχεδιάζει το κόμικ-άλμπουμ «Le bleu est une couleur chaude», θα ήλπιζε (όπως κάθε δημιουργός) το έργο της να φτάσει σε όσο γίνεται περισσότερους ανθρώπους, να διαβαστεί και να αγαπηθεί. Ίσως και να της είχε περάσει από το μυαλό το ενδεχόμενο, αυτό να γίνει ταινία. Και γιατί όχι; Εξάλλου τα τελευταία χρόνια, τα κόμικς (και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού) τροφοδοτούν με υλικό τη σεναριακή ένδεια του κινηματογράφου.

Ο Douglas Paszkiewicz (Ντάγκλας Πασκιέβιτς) είναι δημιουργός κόμικ και η πιο συνηθισμένη λέξη που, σχεδόν πάντα, προηγείται του ονόματος του είναι “ανατρεπτικός” (για το σκίτσο του πάλι, δεν παίρνω και όρκο).

Αμερική, 1937. Τα κόμικ, με τη μορφή “λωρίδων” (comic strip) έχουν μπει για τα καλά στις αναγνωστικές συνήθειες των αναγνωστών. Εκδοτικά αποκαταστημένα και εμπορικά δημοφιλή, διάγουν περίοδο εξαιρετικής άνθησης. Ο κατάλογος των ηρώων με τις ασύλληπτες ικανότητες όλο και μακραίνει.

Οι πρόσφατες ειδήσεις του αστυνομικού δελτίου μιλάνε για ένα Κουλούρη που έγινε μηδενικό.

Οι δημιουργοί κόμικ –πάντα πρωτοπόροι– έχουν ήδη μιλήσει και γράψει σχετικά για παρόμοια θέματα και μάλιστα με μεγαλύτερη επιτυχία και φαντασία από ό,τι ο Κίμωνας.

Ο κύριος Λευτέρης θα μπορούσε να είναι ο γείτονας της διπλανής πόρτας. Ζει μόνος, κάνει λίστα πριν πάει για ψώνια, πληρώνει κοινόχρηστα και φτιάχνει φακές για μεσημεριανό. Μετρημένα πράγματα. Μεσήλικας, χωρισμένος, συμφιλιωμένος με την πραγματικότητα του. Χρόνια υπάλληλος σε γραφείο τελετών, η δουλειά –όπως και η ζωή- σπάνια του επιφυλάσσει εκπλήξεις. 

της Μαρίας Τζαμπούρα

Καμιά φορά το να ξεφεύγεις από την πραγματικότητα χωρίς να καταβάλεις καμιά πνευματική προσπάθεια, δεν είναι κακό. Και ενώ σπανίως διαβάζει κανείς λογοτεχνία τρώγοντας πατατάκια, στα κόμικ όλα επιτρέπονται! Πρόσφατα παραδείγματα, τα δύο βιβλία που έπεσαν πρόσφατα στα χέρια μου και κυκλοφόρησαν πριν ή μετά ή και αποκλειστικά για τις ομότιτλες ταινίες τους που από αρχές Σεπτέμβρη προβάλλονται στους κινηματογράφους. 

της Μαρίας Τζαμπούρα

Ο γάλλος Ζαν Ταμπαρύ (Jean Tabary) ξεκίνησε την καριέρα του από το περιοδικό- σταθμό στο χώρο των κόμικ Vaillant το 1956, σχεδίασε πλήθος επιτυχημένων σειρών και χαρακτήρων αλλά έγινε κυρίως γνωστός μέσα από την πολυετή συνεργασία του με τον σεναριογράφο René Goscinny ( Αστερίξ ), ως o “πατέρας” του κακού, ποταπού, αχρείου, απαίσου, μεγάλου βεζίρη Ιζνογκούντ.

της Μαρίας Τζαμπούρα

Η ευρωπαική λογοτεχνία χρωστάει πολλά στους καταπιεστικούς πατεράδες του 1800 που στέλνανε σωρηδόν τους γιούς τους να σπουδάσουν Νομική, παρά τη θέληση τους. 

Της Μαρίας Τζαμπούρα

Ποιος φοβάται τον Κακό το Λύκο;

Αν υποθέσουμε ότι αυτός είναι τα νέα οικονομικά μέτρα, το ΔΝΤ ή γενικότερα το μέλλον, που εξ ορισμού είναι πάντα άδηλο, τότε μάλλον, για τους Έλληνες, το καλαθάκι της Κοκκινοσκουφίτσας μοιάζει σαν τον τελευταίο παράδεισο στο δάσος των προβλημάτων τους. 

Της Μαρίας Τζαμπούρα

Όλο και πιο συχνά, είτε διαβάζοντας κάποιο κείμενο/βιβλίο/γελοιογραφία είτε παρακολουθώντας μια ταινία/σήριαλ/θεατρικό, έχω την αίσθηση ότι σε αυτή τη χώρα το χιούμορ δεν συνδέεται καθόλου με την ανατροπή. Κατανοώ ότι δεν γελάμε όλοι οι άνθρωποι με τα ίδια πράγματα αλλά αδυνατώ να καταλάβω γιατί εννοούμε να αφοπλίζουμε την δύναμή του και να το περιορίζουμε στα όρια του αστείου, του χωρατού, της πλάκας. 

Της Μαρίας Τζαμπούρα

Οι αντιλήψεις σχετικά με το παιδί αλλάζουν και διαφοροποιούνται ανάλογα με την εποχή. Το ίδιο αλλάζουν και οι αντιλήψεις, οι σχετικές με τη συμπεριφορά των γονιών απέναντι τους. Έτσι, το ποιος είναι ο σωστός γονιός και αν τον έχει δει ποτέ κανείς να ζει ανάμεσα μας, τείνει να πάρει διαστάσεις αστικού μύθου. Δικαίως λοιπόν κυκλοφορούν κατά κόρον στην αγορά, οδηγοί, εγχειρίδια ή άλλα βιβλία αυτοβελτίωσης, προς βοήθεια των νέων γονιών. 

Της Μαρίας Τζαμπούρα

Στο ελληνικό συλλογικό ασυνείδητο ο,τιδήποτε πρωτοποριακό έρχεται από τη Γαλλία. Η Παρισινή Κομμούνα, οι καλλιτέχνες της Μονμάρτης, ο Μάης του ’68 και η καριέρα του Νίκου Αλιάγα έχουν επηρεάσει ποικιλοτρόπως τους νεοέλληνες που συχνά δηλώνουν γοητευμένοι από τον αναρχικό πειραματισμό του γαλλικού τρόπου σκέψης. 

της Μαρίας Τζαμπούρα

Ο Πάνος Μαραγκός ανήκει στην παράδοση εκείνη που θέλει τους έλληνες σκιτσογράφους να έχουν τελειώσει την Αρχιτεκτονική. Ιωάννου, Ταμπακέας, Ζερβός είναι  μερικά, μόνο, χαρακτηριστικά ονόματα της γενιάς του… Πολυτεχνείου! Εκεί τελειώνουν και οι ομοιότητες του Μαραγκού με τους ομότεχνούς του. 

Της Μαρίας Τζαμπούρα

Είμαι μια από τους πολλούς που  η επαφή τους με το ρεμπέτικο, τα τραγούδια του και ό,τι αυτά συνεπάγονται άρχισε και τελείωσε με το σίριαλ της δεκαετίας του’80 “Το Μινόρε της Αυγής”. Την δε ταινία του Φέρρη μπορεί και να μην την έχω δει ποτέ. 

Της Μαρίας Τζαμπούρα

Έτσι όπως πάνε τα πράγματα, από τη μια η κρίση, από την άλλη το τέλος του κόσμου που έχει περίπου προγραμματιστεί για το 2012, το μόνο είδος που θα επιβιώσει των φοβερών καταστροφών -του Αρμαγεδώνος συμπεριλαμβανομένου- είναι οι κατσαρίδες!