pexels fotografierende

Κάποτε του Φάρμα του ερχότανε και αναμνήσεις. Και θυμόταν ότι είχε πατέρα, που φορούσε φέσι και κόκκινο ζωνάρι, και μάνα, της οποίας είχε ξεχάσει και αυτής τη μορφή, που φορούσε τσεμπέρι. Άλλο τίποτα! 'Ολα τα άλλα τα είχε φάει το γύρισμα της ρόδας και έπειτα το κρασί, που έπινε για ξεκούρασμα. Αλλά τι ήθελε να θυμάται;  

Του Δημοσθένη Βουτυρά

photo dziana hasanbekava pexels

Γεια σου αγαπημένε μου!
Ανυπομονούσα να σου γράψω από νωρίς αλλά θέλω να σου γράφω πάντα την ίδια ώρα, όταν πέσει η νύχτα για τα καλά. Είναι η καλύτερη στιγμή της ημέρας μου. Στο ζεστό μου σήμερα έβαλα μόνο τσουκνίδα.

Της Φένης Πετρίδη
Photo: Dziana Hasanbekava / pexels

baladeur

Το πατρικό της ήταν μπροστά στη θάλασσα. Ώρες μπορούσε να βλέπει τους ιριδισμούς από το φως που αντανακλούσε πάνω στο τζάμι του παράθυρου, τις λεπτές αποχρώσεις του κόκκινου, του πράσινου, του γαλάζιου, που τρεμόπαιζαν και μπερδεύονταν μεταξύ τους.

Της Γιώτας Ζώη

eksesios iliggos kentriki

Έφτασε στο Παρίσι στις δώδεκα το μεσημέρι. Ο καιρός ήταν καλός, ο ήλιος έλαμπε αλλά το κρύο ήταν τσουχτερό. Με το που κατέβηκε στην αποβάθρα του σταθμού έβγαλε τον χάρτη από τον σάκο της για να προσανατολιστεί.

Της Νατάσας Χολιβάτου

baladeur

Πορτοκαλί, τεράστια, βελουτέ, με ανάγλυφα σχήματα, κρέμεται λοξά από σκοινί απλώματος σε μπαλκόνι τόσο δα, δίπλα σε δύο εργατικά παντελόνια και μια σειρά κάλτσες. Όλα, σχεδόν, ακουμπούν πάνω στο τεράστιο πιάτο δορυφορικής.

Της Λήδας Μιχαλοπούλου

baladeur

Τραβώ την κουρτίνα για να δω το μπαλκόνι του γείτονα απέναντι. Το’ χει παραφορτώσει με χριστουγεννιάτικα στολίδια και μοιάζει με παγώνι που ανοίγει τα πολύχρωμα φτερά του για να εντυπωσιάσει το θηλυκό.

Της Μαίρης Μαργαρίτη

baladeur

Όταν ο Ηλίας έπιασε την Εθνική με το μικρό του Σκόντα, ο απογευματινός ουρανός πάνω απ’ το κεφάλι του ήταν γεμάτος σύννεφα. Δυο ώρες μετά, ο ήλιος είχε πια δύσει, η βενζίνη κόντευε να εξαντληθεί και το πρόσωπό του πονούσε, στο μέτωπο και κάτω από τα μάτια.

Του Σόλωνα Παπαγεωργίου

baladeur

Εσείς θέλω να με φωνάζετε Ραλλούκα, όπως η συγχωρεμένη η μανούλα μου. Βέβαια όταν με σήκωσε ο Παπαγιώργης στα στιβαρά του χέρια λουσμένη όπως ήμουν ακόμη με τα νερά της κολυμπήθρας, είπε: «το όνομα αυτής Ραλλού», αλλά εγώ προτιμώ το Ραλλούκα.

Του Πασχάλη Κατσίκα

Dernishs

Δύο, τρεῖς, πέντε, δέκα σταλαγμοί.

Επιμέλεια: Book Press

toc toc terzanides

– Τι βλέπεις;
– Έχει μια συζήτηση στο ΣΚΑΙ για τον κορωνοϊό, για το πώς μπορούμε να προστατευτ…
– Αχ, να χαρείς, όχι άλλο… δεν αντέχω άλλο! Βάλε να δούμε καμιά ταινία στο Netflix καλύτερα. Καμιά κωμωδία. Δε θέλω βία και αίματα και σκοτωμούς. Φτάνει το άγχος που έχω...

Του Κώστα Τερζανίδη

geros sto fanari

Θα μπορούσα να τρώω κάθε πρωί το ίδιο πρωινό, θα μπορούσα να περιμένω στις εννέα και πέντε ακριβώς το ίδιο λεωφορείο και να κοιμάμαι πάντα ανάσκελα, όμως δεν θα μπορούσα να διασχίζω αυτόν τον δρόμο για δεκαεφτά χρόνια.

Της Χρύσας Γούτα

Margaret Durow

Η ιστορία του θα ξεκινούσε όπως όλες οι ερωτικές ιστορίες που είχε αγαπήσει, με ένα τραγικό γεγονός που θα οδηγούσε σε όλα τα άλλα. 

Διήγημα του Αποστόλη Ηλιόπουλου

alexiadis o kyrios stilman

Το Φάντασμα χτύπησε την εξώπορτα.
- Μα πώς κατάφεραν να με δουν, αναρωτήθηκε ο κύριος Στίλμαν.

Διήγημα του Τάσου Αλεξιάδη

rena azevgarota

Δέκα καλοκαίρια πηγαίναμε στην κατασκήνωση, όλοι μαζί στην ίδια ομάδα, τους Ιχνηλάτες. Ξεκινήσαμε στα πέντε μας και κλείναμε πια τα δεκαπέντε.

Διήγημα της Ρένας Σαμαρά-Μάινα

piano voukantzis

Ήμουν δευτέρα δημοτικού όταν άκουσα την κυρία Μανωλία να παίζει στο πιάνο μια σονάτα του Μπετόβεν. Μαγεύτηκα. Από τότε το όνειρό μου ήταν να γίνω μουσικός, σαν εκείνη. Ήταν πρωτευουσιάνα με πτυχίο από το Εθνικό Ωδείο. Ποιος ξέρει πώς κατέληξε στα χωριά μας.

Του Δημήτρη Βουκάντση

drakaki diigima 1

Διαφέραμε πολύ. Εγώ κοινωνικός και με εμπιστοσύνη στις επόμενες στροφές της ζωής, αυτός μαζεμένος, επιφυλακτικός και με περισσότερη σύνεση.

Της Γεωργίας Δρακάκη

Tracey Emin My Bed

Πριν δύο εβδομάδες, ούτε μήνας δεν είχε περάσει από την κηδεία, με φώναξε η μάνα μου να τη βοηθήσω να αμπαλάρουμε τα βιβλία της γιαγιάς.

Του Απόστολου Μαϊκίδη

steadfast tin soldier

Αγαπητέ μου,
Γνωριστήκαμε πριν πολλά χρόνια. Εγώ νέα κι όμορφη. Όρθια πάνω στο ξύλινο τραπέζι. Εσύ με τη μεγάλη μύτη σου ν’ ακουμπάει στο χαρτί. Καθισμένος στη στρογγυλή καρέκλα του γραφείου. Εγώ με τα χέρια στεφάνι πάνω από το κεφάλι και το αριστερό πόδι τεντωμένο ψηλά. Εσύ με μουντζουρωμένα από το μελάνι δάχτυλα. Οι είκοσι πέντε ολόιδιοι μολυβένιοι στρατιώτες στη σειρά. Μόλις έπαιρνες τα μάτια σου από πάνω τους, με περικύκλωναν κρυφοκοιτάζοντας κάτω από την κοντή μου φούστα. Με φουντωμένα μάγουλα, με γυάλινα μάτια. Μετά από λίγο συνέρχονταν, ίσιωναν την πλάτη κι έμεναν ακίνητοι, με το όπλο στον ώμο. Για ώρες. Φύλαγαν το κάστρο.

Της Αναστασίας Κάτσικα

close up of fish swimming in aquarium

Γριβάδι δεν ξαναβάζω στο στόμα μου. Είναι ωραίος μεζές. Πάει και με το τσίπουρο, αλλά άμα παραγγείλετε εγώ θα φύγω.

Του Γιώργου Μυλωνά

metalipsi

Σήμερα Δευτέρα, τετάρτη Μαΐου, ανήμερα της αγίας Πελαγίας, της εκ Ταρσού, και του Ιλαρίωνα του θαυματουργού, του οποίου έχω και το όνομα –μεγάλη η χάρη τους!– έχω να σας κάνω μια σημαντική αποκάλυψη. Δεν υπάρχει κορωνοϊός!

Του Παναγιώτη Γούτα

fani kehagia a mans world

Άντρα ήθελαν; Άντρα θα είχαν, λοιπόν.

Της Φανής Κεχαγιά

deer in road

Οι καμπάνες της Κυριακής ηχούσαν ακόμα, όταν το λεωφορείο μπήκε στο σταθμό. Ο κόσμος τον προσπερνούσε αδιάφορα, συζητώντας ζωηρά και σέρνοντας βαλίτσες κατά μήκος των διαδρόμων, ενώ μερικά παιδιά έτρεχαν εδώ κι εκεί, τραβώντας ανυπόμονα τους γονείς τους από το χέρι.

Διήγημα της Ηρώς Κάπα

YueMinjun0 5

«Μπαμπά», φώναξα με αγωνία μόλις μπήκα σπίτι. «Κοίτα τι λέει η εφημερίδα! Ο-Σαρ-γκά-νης-στον-ΠΑ-Ο. Μας τον πήρανε;»

Διήγημα του Γιώργου Οικονόμου

alt

Ο κύριος Εξαπίνης ήταν ο προσωπικός φωτογράφος της βασιλικής οικογένειας του Τονάζ, ενός αχανούς βασιλείου που απλωνόταν από την Γκρίζα Βουνοκορφή ως την Άγονη Κοιλάδα.

Διήγημα της Δήμητρας Λουκά

Orpheus in the Underworld

Ω εσείς τρισκατάρατοι Πλούτωνα και Περσεφόνη, που σκαρφιστήκατε την καταδίκη μου! Ωιμέ, ο βαριόμοιρος εγώ!

Διήγημα της Άρτεμης Γρίβα

ekeini tin imera mylonakis 728

Διήγημα του Αντώνη Μυλωνάκη

 

se anamoni agapitos728

Στο αεροδρόμιο του νησιού. Πέρα απ' τη τζαμαρία απλωνόταν η πίστα απογείωσης. Αν ήταν πρωί, θα μπορούσες ν' αγναντεύσεις τον ορίζοντα, τώρα όμως η γυάλινη επιφάνεια έμοιαζε με κάτοπτρο που καθρέπτιζε την ψυχρά φωτισμένη αίθουσα αναμονής.

Του Χρυσόστομου Αγαπητού

margaritis

Η οδός Πανεπιστημίου έχει τώρα ερημώσει. Η συννεφιά επισπεύδει το σούρουπο. Σε λίγο θα βρέξει το δίστιχο: βουρκωμένη Δευτέρα / η χειρότερη μέρα. Η συγκεκριμένη είναι η 27η Φεβρουαρίου, το έτος 1899. Ο αιώνας φθίνει, σαν τα φύλλα που πέφτουν. 

Του Κυριάκου Μαργαρίτη

 

alt

Ήταν ένα από τα, μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού, «ορφανά» κρούσματα του κορωναϊού στην χώρα, στα τέλη Φεβρουαρίου του 2020.

Του Παναγιώτη Γούτα

alt

Διήγημα της Ευδοκίας Κατσουρού

 

alt

Λίγο πριν ξυπνήσω βρισκόμουν στη Νάξο, κοντά στην ανηφορική οδό Καμπανέλλη που οδηγεί σ’ εκείνον τον λόφο του ακρωτηρίου κάτω από τον οποίον εκτείνεται η αρχαία υποθαλάσσια πόλη.

Διήγημα του Νίκου Ξένιου

alt

Ο Θωμάς σπρώχνει το καρότσι με το μωρό στον πλακόστρωτο πεζόδρομο.

Διήγημα του Γιάννη Γορανίτη

alt

Και ενώ ένιωθα το παγωμένο άγγιγμα της κάννης στο γυμνό μου κεφάλι θυμήθηκα τη μητέρα μου να λέει: «Ήταν δύσκολοι καιροί τότε». Πότε, όμως, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση; 

 Διήγημα του Θοδωρή Τσαπακίδη

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

12 Φεβρουαρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Βιβλία που θεμελίωσαν τον πολιτισμό μας: 10 διαλέξεις στο Ίδρυμα Θεοχαράκη

Οι συγγραφείς Σώτη Τριανταφύλλου και Κώστας Κατσουλάρης παρουσιάζουν θεμελιώδη βιβλία του πολιτισμού μας σε μια σειρά 10 διαλέξεων μέσω πλατφόρμας τηλεδιάσκεψης, στο πλ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

11 Δεκεμβρίου 2020 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2020

Να επιλέξεις τα «καλύτερα» λογοτεχνικά βιβλία από μια χρονιά τόσο πλούσια σε καλούς τίτλους όπως η χρονιά που κλείνει δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το αποτολμήσαμε, όπως άλ

ΦΑΚΕΛΟΙ