Μια αλλόκοτη καλοκαιρινή ιστορία: «Συγνώμη, με συγχωρείτε, με λένε Γιώργο» του Φώτη Μανίκα

ΣΥΓΝΩΜΗ, ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ, ΜΕ ΛΕΝΕ ΓΙΩΡΓΟ

Δεν μπόρεσα, συγνώμη, μου χάλασε το αμάξι. Είπα, θα πάρω μετά την οδική, ήθελα πρώτα να βουτήξω· τι μαλακία έκανα. Είχε ωραία θάλασσα, γυαλί, μια ώρα οδηγούσα, στο δεκάλεπτο η Μαρία έπρεπε να φύγει, έβγαλε φτερά το κινητό της, πέταξε, πήρα το 100, τους είπα, η Μαρία σε δεκαπέντε λεπτά το πολύ θα είναι στο τμήμα, κι εγώ μαζί της, ε τι, τρέχω να προλάβω, είμαι μέσα στο ταξί τώρα, ναι δερματίνη, τι, ερχόμαστε, κι εγώ, κι ο Παντελής, όλοι. Ευχαριστώ.


Εσύ Γιώργο: αναγγέλλεις το ταξί με μία δόση απαισιοδοξίας, πες, κίτρινο αμάξι.


Παντελή κοίτα το κίτρινο αμάξι, έρχεται το κίτρινο αμάξι. Η Μαρία σε ακολουθεί: ο πατέρας σου θα μας πάει να χορέψουμε Παντελή, –κούνα τα χείλια σου Μαρία, σαν να τραγουδάς– όλο χορούς κάνουμε εμείς, λα-λα-λα, τα φάγαμε τα λεφτά. Μας πήγε στο αστυνομικό τμήμα Αναβύσσου, όπου θέλαμε.


Μπαμπά! Ο Παντελής κοιτάει το πουλί έξω απο το τμήμα, πες καρακάξα Παντελή! Είπε μπαμπά, καλά άκουσα; Η Μαρία, η Μαρία έκλαψε. Εγώ: πες μαμά, αρνείται ο Παντελής, τι αρνείσαι ρε, πάει το κινητό, φτερά, μαζί με τις κάρτες, πορτοφόλι, τσαντάκι, απορροφητήρας, ο κλέφτης απορρόφησε το κινητό μας, συγχωρέστε με κύριε αξιωματικέ.


Εσύ Γιώργο, άκου: αναγγέλλεις τον Κώστα με μία δόση απαισιοδοξίας, όπως με το κίτρινο ταξί.


Γειά σας, τι κάνετε, καλά; Είμαι ο Γιώργος, ο φίλος του Κώστα που κάνατε μαζί, εμμμ, καλέ ο Κώστας Δεληολάνης, απο Χαλκίδα ναι, ο Κώστας είναι φίλος μου, μας άφησε χωρίς κινητό, όχι ο Κώστας, το χέρι στην τσάντα, να ψάξετε τις κάμερες, ο δρόμος, οι ελιές, σταφύλια, κάτι πιάνω, κάτι σκληρό, ρε Μαρία, να το!


Να το!!


Το βρήκα, τους λέω, με ακούνε, μιλάνε, ο μπάτσος γελάει κάτω από μια εικόνα του Χριστού, σκίζει τις καταθέσεις, ρε Κώστα Δεληολάνη, μεγάλη η χάρη σου, ρε μπροστά από ένα γαλάζιο τοίχο και μια καρέκλα χωρίς το ένα της μπράτσο, να τοι, όλοι κοιτάνε, γελάνε, τρέχουν, όλη μέρα, το βρήκα, το βρήκα, ούτε βουτιά, μόνο κάτι παλιοσουβλάκια, φαΐ.


Το παιδί το ξεχάσαμε. Έμεινε από μπαταρία. Στο πορτμπακγάζ όλη νύχτα.


Πλάκα κάνω.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Φώτης Μανίκας γεννήθηκε το 1982 στην Αθήνα. Το 2026 εξέδωσε το δεύτερο βιβλίο του, μυθιστόρημα με τίτλο Δεν υπήρχε πιο πιστό επιχείρημα ότι ήταν ζευγάρι απο τον τρόπο που κοιτάξανε τον ουρανό, απο τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Για το πρώτο του βιβλίο, την συλλογή διηγημάτων με τίτλο Δεν θυμάμαι να υπήρχε κάποια πόρτα κοντά μας, εκδόσεις Loggia, 2023, βραβεύτηκε στα λογοτεχνικά βραβεία του περιοδικού ο Αναγνώστης, στην κατηγορία Πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα, και την ίδια χρονιά έλαβε εξ ημισείας το βραβείο «Μένης Κουμανταρέας», από την Εταιρεία Συγγραφέων.