Είκοσι βιβλία που ξεχώρισε η ομάδα του Guardian και διαβάζονται μονορούφι: λογοτεχνία, ψυχανάλυση, επιστήμη. Εικόνα: Πίνακας του Αμερικανού ζωγράφου Ντάρεν Τόμσον.
Επιμέλεια: Book Press
Με την ικανότητα συγκέντρωσης των περισσότερων ανθρώπων να μειώνεται διαρκώς, πολλοί αναγνώστες και αναγνώστριες στρέφονται προς τα ολιγοσέλιδα βιβλία, τα οποία μπορούν να διαβαστούν ολόκληρα μέσα σε ένα απόγευμα.
Σε μια πρόσφατη λίστα που επιμελήθηκαν οι συντάκτες της βρετανικής εφημερίδας Guardian, συναντάμε είκοσι βιβλία μικρά σε έκταση, αλλά πλούσια σε ουσία, από πολλά είδη: νουβέλες γνωστών συγγραφέων, μελέτες ψυχαναλυτών, σύντομα επιστημονικά δοκίμια. Με χαρά συνειδητοποιήσαμε πως τα περισσότερα έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά και κυκλοφορούν.
Ακολουθούν τα βιβλία της λίστας με τη σειρά που παρουσιάζονται στο βρετανικό δημοσίευμα.
Νατάσα Μπράουν, Συνάντηση (μτφρ. Βαγγέλης Τσίρμπας, εκδ. Gutenberg)
Σπούδασε. Κάνε καριέρα. Να είσαι ευγενική ακόμα και σε εχθρικό περιβάλλον. Αγόρασε διαμέρισμα. Αγόρασε κάποιου είδους ευτυχία. Να είσαι φρόνιμη και να επιμένεις...
Η αφηγήτρια, Βρετανίδα, κόρη Αφρικανών μεταναστών, έχει θέσει ως στόχο της την κοινωνική και οικονομική ανέλιξη με κάθε τίμημα. Είναι υψηλόβαθμο τραπεζικό στέλεχος και ετοιμάζεται να παντρευτεί έναν γόνο παλιάς αστικής οικογένειας. Τότε, μια ιατρική διάγνωση την αναγκάζει να επανεξετάσει τις επιλογές της.
«Η συγγραφέας μετράει και το επιπλέον και που θα γράψει. Όσο φειδωλή όμως είναι στην εκφορά λέξεων, τόσο πιο έντονο είναι το αποτύπωμα των λόγων της, τόσο πιο έντονη και η συγκίνηση που προκαλούν» γράφει η Χριστίνα Μουκούλη.
Κάθριν Σκάνλαν, Kick the latch
Το βιβλίο αποτυπώνει με ζωντάνια την πορεία μιας γυναίκας στον ιππόδρομο -τα κακά συναισθήματα και τις προστριβές, τις επιτυχίες και τις επισκέψεις στο μπαρ του ιπποδρόμου, τα κομψά κοστούμια και την «ιδιαίτερη γλώσσα» των αναβατών, των προπονητών, των ανθρώπων που φροντίζουν τα πόνυ, όλων- με λιτότητα και ακρίβεια.
Βασισμένη σε συνεντεύξεις με τη Σόνια, μια προπονήτρια αλόγων, η νουβέλα απεικονίζει με ακρίβεια έναν εντυπωσιακό μικρόκοσμο, ζωγραφίζοντας το πορτραίτο μιας ταλαντούχας αφηγήτριας.
Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς (μτφρ. Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης, εκδ. Πάπυρος)
Ο νομπελίστας συγγραφέας μεταφέρει σε αυτό το μυθιστόρημα-ορόσημο την προσωπική του εμπειρία από τα σταλινικά γκούλαγκ. Το Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς είναι η σχολαστική καταγραφή μιας ημέρας από τη ζωή του κρατουμένου Σ-854 σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας του σοβιετικού καθεστώτος.
Ο Ιβάν Ντενίσοβιτς Σούχοφ, αρχετυπική μορφή Ρώσου αγρότη, γραπώνεται από μικρές καθημερινές κινήσεις και από τη σκληρή, άμισθη δουλειά του για να διατηρήσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την εσωτερική του ελευθερία μέσα στις απάνθρωπες συνθήκες του στρατοπέδου.
Ρομπέρτο Μπολάνιο, Νυχτωδία της Χιλής (μτφρ. Κρίτων Ηλιόπουλος, εκδ. Άγρα)
Η Νυχτωδία της Χιλής θέτει στο προσκήνιο τον Χιλιανό Σεμπαστιάν Ουρούτια Λακρουά, μέλος του Opus Dei και μέτριο ποιητή, ο οποίος, κατά τη διάρκεια μιας νύχτας αγωνίας, προσπαθεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του από τις κατηγορίες που ακούει και οι οποίες πιθανώς είναι μια τελευταία εκδήλωση της συνείδησής του πριν απ' τον θάνατό του.
Καθώς η ιστορία πλησιάζει στο τώρα, ο ιερέας διολισθαίνει στην κόλαση, χωρίς να χάνει καθόλου τη μεγαλομανία ή την τύφλωσή του, που φτάνουν στο αποκορύφωμά τους όταν δέχεται να παραδώσει μαθήματα μαρξισμού στον Πινοτσέ και συμμετέχει σε πάρτυ στο σπίτι της Μαρίας Κανάλες, της οποίας ο Βορειοαμερικανός σύζυγος βασανίζει στο υπόγειο του αχανούς σπιτιού τους αντιπάλους της δικτατορίας. Το πορτραίτο τελειώνει τότε, γελοίο και τρομακτικό, και ο πρωταγωνιστής έρχεται τελικά αντιμέτωπος με τη «σκατοκαταιγίδα», την προσωπική του Αποκάλυψη.
«Ο Μπολάνιο είχε θέση, είχε άποψη, είχε βεβαιότητες και προκαταλήψεις. Ταυτίστηκε και πολέμησε για τις ιδέες του. Ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματός του όμως όχι. Κι αυτό είναι το μεγαλείο του λογοτέχνη: ότι εμφύσησε ζωή σε έναν άνθρωπο που βιώνει την απώλεια του εαυτού του κι όχι σε μια χάρτινη φιγούρα που κινείται με βεβαιότητες ως το φθίνον φως του» σημειώνει ο Φώτης Καραμπεσίνης.
Τζέιμς Μπόλντγουιν, Το δωμάτιο του Τζοβάνι (μτφρ. Τερέζα Βεκιαρέλλη, εκδ. Μεταίχμιο)
Σημαδεμένος από μια ομοφυλοφιλική εμπειρία στην εφηβεία του, ο Ντέιβιντ, ένας νεαρός Αμερικανός, θα καταλήξει στο Παρίσι του 1950 αναζητώντας γαλήνη.
Στη διάρκεια της νύχτας που θα οδηγήσει στον τραγικό επίλογο της ιστορίας του, ο Ντέιβιντ μάς αφηγείται την παράλληλη σχέση του με τον Τζοβάνι και την αρραβωνιαστικιά του την Έλα, την πάλη του ανάμεσα στην ερωτική επιθυμία και τη συμβατική ηθική, τη σύγκρουση ανάμεσα στην αλήθεια του κορμιού και τα ψέματα του μυαλού.
Το κλασικό αυτό αφήγημα πάθους και θανάτου, το οποίο εκδόθηκε το 1956, παραμένει ένα συγκλονιστικό βιβλίο χάρη στην απλότητα του δραματικού του ιστού και στην ένταση με την οποία εκτυλίσσεται η πλοκή του, αποκαλύπτοντας γνώριμες αλλά σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης καρδιάς.
Ντένις Τζόνσον, Όνειρα τραίνων (μτφρ. Παναγιώτης Κεχαγιάς, εκδ. Αντίποδες)
Ο Ρόμπερτ Γκρέινιερ, εργάτης στην κατασκευή σιδηροδρόμων στην Αμερική των αρχών του 20ού αιώνα, ερωτεύεται την Γκλάντυς και απομονώνεται μαζί της σε μια ειδυλλιακή κοιλάδα, όπου θα γεννηθεί η κόρη τους. Μια πυρκαγιά θα στερήσει από τον Γκρέινιερ αυτή τη χαραμάδα ευτυχίας σε μια ολόκληρη ζωή σκληρής χειρωνακτικής δουλειάς. Μέχρι το τέλος, θα μείνει απομονωμένος μέσα στη φύση στο περιθώριο της Ιστορίας, σε μια Αμερική που μεταμορφώνεται ριζικά.
Στην αριστουργηματική του νουβέλα, ο Τζόνσον, με απλό και συγκινητικό ύφος, κατορθώνει να συμπυκνώσει την ουσία ολόκληρης της ζωής ενός ανθρώπου, η οποία είχε ξεκινήσει με ένα δρομολόγιο του τραίνου που δεν μπορούσε να θυμηθεί, και τελείωσε την ώρα που καθόταν και περίμενε έξω από ένα τραίνο μέσα στο οποίο βρισκόταν ο Έλβις Πρίσλεϋ.
Άλις Όσβαλντ, Μνημείο πεσόντων (μτφρ. Μυρσίνη Γκανά, εκδ. Μελάνι)
Το μνημείο που στήνει η Όσβαλντ προς τιμήν όλων των κοινών, «αόρατων» ανθρώπων, υπενθυμίζει κάθε στιγμή πόσο σύντομο και απρόβλεπτο είναι το πέρασμά μας από αυτή τη ζωή, και κατ' επέκταση, πόσο μοναδικό και πολύτιμο.
Η -τολμηρή- απόφασή της να συμπυκνώσει την Ιλιάδα με αυτόν τον τρόπο αποκαλύπτει αναπάντεχα στον αναγνώστη κάτι από την πρωταρχική λειτουργία της λογοτεχνίας. Λέμε ιστορίες όχι μόνο για να εξηγήσουμε τα ανεξήγητα του κόσμου που μας περιβάλλει, όχι μόνο για να κατευνάσουμε τον φόβο και να βρούμε παρηγοριά, αλλά και για να θυμόμαστε, όσα έγιναν και όσους πέρασαν πριν από μας, επειδή οι νεκροί πεθαίνουν πραγματικά μόνο όταν τους έχουν ξεχάσει όλοι.
Δεν είναι τυχαίο ότι η εφημερίδα Le Monde επέλεξε να τιμήσει τα θύματα της τρομοκρατικής επίθεσης στο Bataclan δημιουργώντας ένα αντίστοιχο μνημείο: οι φωτογραφίες των 130 θυμάτων συνοδευόμενες από τα ονόματά τους και ένα συντομότατο κείμενο κάθε φορά, που υπενθύμιζε ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι, πώς ζούσαν και τι ονειρεύονταν, πώς ακριβώς σκοτώθηκαν και ποιοι μένουν πίσω για να τους θυμούνται.
Σίγκμουντ Φρόιντ, Η ανάλυση μιας υστερίας (μτφρ. Νίκη Μυλωνά, εκδ. Νίκας)
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Αυστριακός Σίγκμουντ Φρόιντ, φυσιολόγος και ψυχίατρος, έθεσε με τις μελέτες του τις βάσεις της ψυχανάλυσης ως θεραπευτικής μεθόδου και έφερε επανάσταση στον τρόπο που ο σύγχρονος άνθρωπος αντιλαμβάνεται έννοιες όπως η συνείδηση και η σεξουαλικότητα.
Δύο όνειρα της Ντόρας, νεαρής ασθενούς του Φρόιντ, χρησιμοποιούνται για την ανάλυση μιας ιδιαίτερα νοσηρής ψυχικής κατάστασης. Η υστερία συνθλίβει την κοπέλα με πλήθος ανεξήγητων συμπτωμάτων. Ποια είναι τα απόκρυφα και περίπλοκα αίτιά της; Τι ρόλο μπορεί να παίξει η σεξουαλική σφαίρα και η σύγκρουση των συναισθημάτων στη διαμόρφωση της νόσου;
Ίαν ΜακΓιούαν, Ξένοι στη Βενετία (μτφρ. Νίκος Σακαλίδης, εκδ. Σέλας)
Καθώς οι διακοπές τους προχωρούν, ο Κόλιν και η Μαρία παραμένουν κλεισμένοι στον δικό τους κόσμο. Φροντίζουν την εμφάνισή τους με μεγάλη προσοχή, σαν να τους περιμένει κάποιος που δίνει μεγάλη σημασία στο πώς φαίνονται. Τότε συναντούν έναν άνδρα που έχει να διηγηθεί μια ανησυχητική ιστορία και παρασύρονται σε μια φαντασίωση γεμάτη βία και εμμονές.
Για χρόνια μετά την εμφάνισή του στο λογοτεχνικό προσκήνιο ο Ίαν ΜακΓιούαν συνοδευόταν από τον χαρακτηρισμό «του πιο πολλά υποσχόμενου συγγραφέα της γενιάς του». Με την έκδοση του Ξένοι στη Βενετία, όταν πια ο συγγραφέας είχε κλείσει τα τριάντα, ο λογοτεχνικός κόσμος της Βρετανίας συνειδητοποίησε ότι η υπόσχεση είχε εκπληρωθεί, μ' ένα αξιόλογο έργο που συχνά ξεσήκωσε αντιδράσεις και ταυτόχρονα χαιρετίστηκε μ' ενθουσιασμό από τους κριτικούς και το κοινό.
Ντέμπορα Λίβι, The cost of living
Τι κόστος έχει για μια γυναίκα το να ανατρέψει τα παλιά όρια και να καταρρίψει τις κοινωνικές ιεραρχίες που την καθιστούν δευτερεύοντα χαρακτήρα σε έναν κόσμο που δεν είναι διαμορφωμένος προς όφελός της;
Αυτό το ζωντανό αυτοβιογραφικό έργο, ένα πορτρέτο της σύγχρονης γυναικείας ταυτότητας σε συνεχή μεταβολή, αποτελεί μια επείγουσα αναζήτηση για την εύρεση μιας πρωταγωνίστριας που θα μπορεί να υπάρχει πιο άνετα στον κόσμο. Η Λέβι εξετάζει τι σημαίνει να ζει κανείς με νόημα, αξία και απόλαυση, να αξιοποιεί την απόλυτη ελευθερία τού να γράφει τη δική του ζωή, και αναστοχάζεται πάνω στο έργο καλλιτεχνών και στοχαστών όπως η Σιμόν ντε Μποβουάρ, ο Τζέιμς Μπόλντουιν, ο Ντέιβιντ Λιντς και η Έμιλι Ντίκινσον.
- Διαβάστε επίσης: Τι διαβάζουμε τώρα; Μικρές δόσεις λογοτεχνίας – 20 ολιγοσέλιδα βιβλία ελληνικής και ξένης πεζογραφίας
Μπενχαμίν Λαμπατούτ, Όταν παύουμε να καταλαβαίνουμε τον κόσμο (μτφρ. Αγγελική Βασιλάκου, εκδ. Δώμα)
Η δημιουργία του ομορφότερου χρώματος που είδε ποτέ ο άνθρωπος οδηγεί σε ένα από τα φονικότερα δηλητήρια της ιστορίας. Από τα χαρακώματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Καρλ Σβάρτσιλντ στέλνει στον Αϊνστάιν τη λύση των εξισώσεων της γενικής σχετικότητας αποκαλύπτοντας το πιο σκοτεινό αντικείμενο που μπορεί να συλλάβει ο νους: τη μαύρη τρύπα. Ο Αλεξάντερ Γκρότεντικ εγκαταλείπει τα μαθηματικά όταν πλησιάζει στην «καρδιά της καρδιάς» τους, έντρομος, σαν να έχει αντικρίσει μέσα τους το τέλος του κόσμου. Ο Χάιζενμπεργκ κι ο Σραίντινγκερ συγκρούονται για την πατρότητα της κβαντομηχανικής θεωρίας, η οποία εξηγεί τέλεια τη συμπεριφορά της ύλης αλλά αναιρεί όλα όσα αντιλαμβανόμαστε ως πραγματικότητα.
Σε αυτό το υβριδικό βιβλίο, ο Μπενχαμίν Λαμπατούτ κάνει την επιστήμη λογοτεχνία. Συνυφαίνοντας το δοκίμιο με τη μυθοπλασία και τη βιογραφία με τη φαντασία, ο Λαμπατούτ αναδεικνύει την απειλητική σκιά που σέρνεται πίσω από το φως της επιστημονικής γνώσης. Δεν είναι μόνο οι απλοί άνθρωποι: και οι ίδιοι οι επιστήμονες έχουν πάψει να καταλαβαίνουν τον κόσμο.
Τόμας Μπέρνχαρντ, Ο ανιψιός του Βίτγκενσταϊν (μτφρ. Βασίλης Τσαλής, εκδ. Πλήθος)
Το 1967 ο Τόμας Μπέρνχαρντ και ο αγαπημένος φίλος του Πάουλ Βίτγκενσταϊν, ανιψιός του γνωστού φιλοσόφου, νοσηλεύονται σε διαφορετικές πτέρυγες του ίδιου νοσοκομείου. Παρότι τους χωρίζουν μόνο διακόσια μέτρα, δεν συναντιούνται παρά ελάχιστες φορές.
Ο Μπέρνχαρντ υφαίνει έναν αυτοβιογραφικό μονόλογο που περιστρέφεται γύρω από αυτή τη σχεδόν συνύπαρξη, σε μια προσπάθεια να συγκροτήσει τον φίλο του στη μνήμη του. Μέσα από την εξιστόρηση της φιλίας του με τον Πάουλ, μέσα από την αναπόληση των ομοιοτήτων και των διαφορών τους, ο συγγραφέας μιλάει για την ασθένεια, τη φιλοσοφία και την τρέλα, για την πόλη και την εξοχή, για τη μουσική, για τον πλούτο και τη φτώχεια, για την οικογένεια και την υποκρισία, για τον κομφορμισμό, την πνευματικότητα και την εναντίωση.
Έλεν Γκάρνερ, The spare room
Πόσο από τον εαυτό μας πρέπει να θυσιάσουμε για να βοηθήσουμε έναν φίλο που έχει ανάγκη; Η Έλεν δεν έχει ιδέα τι την περιμένει -και πόση δύναμη θα πρέπει να βρει μέσα της- όταν προσφέρει το ελεύθερο δωμάτιό της σε μια παλιά φίλη, τη Νικόλα, η οποία έχει φτάσει στην πόλη για θεραπεία κατά του καρκίνου.
Σκεπτική απέναντι στο ιατρικό κατεστημένο και εμπιστευόμενη πλήρως ένα κέντρο εναλλακτικής ιατρικής, η Νικόλα είναι αποφασισμένη να βρει τον δικό της τρόπο να αντιμετωπίσει την ασθένειά της, ανεξάρτητα από τις συμβουλές που της δίνει η Έλεν.
Στις εβδομάδες που ακολουθούν, ο αγώνας της Νικόλα για επιβίωση θα αναστατώσει όχι μόνο τη δική της ζωή, αλλά και τη ζωή όλων όσων την περιβάλλουν.
Σαμάντα Σβέμπλιν, Απόσταση ασφαλείας (μτφρ. , εκδ. Πατάκη)
Μια νέα γυναίκα, η Αμάντα, αργοσβήνει σε ένα επαρχιακό νοσοκομείο. Δίπλα της ένα αγόρι, ο Νταβίντ. Δεν είναι η μητέρα του. Δεν είναι ο γιος της. Ο χρόνος που τους απομένει είναι ελάχιστος.
Αρχίζουν να ξετυλίγουν μια υπνωτιστική ιστορία για την απόγνωση της μητρικής αγάπης, για ρημαγμένες ζωές, μια ιστορία με πολλές αναπάντητες ερωτήσεις – μια ιστορία για τα τοξικά απόβλητα. Υπάρχει άραγε αποκάλυψη που να μην είναι προσωπική; Ποια είναι η ακριβής στιγμή που, χωρίς να το ξέρουμε, κάνουμε το μοιραίο βήμα που μας καταδικάζει;
Η Απόσταση ασφαλείας, πρώτο μυθιστόρημα μιας από τις σημαντικότερες νέες φωνές της σύγχρονης ισπανόφωνης λογοτεχνίας, είναι ένα σκοτεινό παραμύθι που εισβάλλει στην πραγματική ζωή, μια διαρκής απειλή που μαγνητίζει, ένα γοητευτικό αφήγημα, που καταφέρνει μέχρι την τελευταία του σελίδα να κρατά τον αναγνώστη δέσμιο ενός απόκοσμου και ταυτόχρονα απολύτως ρεαλιστικού σύμπαντος.
Μιούριελ Σπαρκ, Στη θέση του οδηγού (μτφρ. , εκδ. Κλειδάριθμος)
Η Λιζ έχει εξαντληθεί μετά από συνεχή δουλειά δεκάξι χρόνων στο ίδιο γραφείο. Έτσι αφήνει τα πάντα πίσω της, μεταμορφώνεται σε μια γελαστή, κακόγουστα ντυμένη ξελογιάστρα και φεύγει αεροπορικώς στο εξωτερικό για τις καλύτερες διακοπές της ζωής της. Αλλά η αναζήτηση περιπετειών, σεξ και καινούριων εμπειριών παίρνει μια σκοτεινή τροπή και μετατρέπεται σε ένα ταξίδι αυτοκαταστροφής.
Σε μια ανώνυμη πόλη του νότου, η Λιζ θα συναντήσει τελικά τη μοίρα της. Μια συγκλονιστική ιστορία που καταδύεται στην άβυσσο της γυναικείας ψυχοσύνθεσης. Ένα καθηλωτικό, ψυχολογικό θρίλερ που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ποιος είναι ο δολοφόνος και κυρίως το κίνητρό του.
Χαν Γκανγκ, Η χορτοφάγος (μτφρ. Αμαλία Τζιώτη, εκδ. Καστανιώτη)
Η ΓιόνγκΧιε και ο σύζυγός της είναι δύο άνθρωποι του μέσου όρου. Εκείνος πηγαινοέρχεται δουλοπρεπώς στο γραφείο του, δεν διακατέχεται από καμία φιλοδοξία. Εκείνη δεν τη χαρακτηρίζει κανένα πάθος, είναι απλώς μια αφοσιωμένη νοικοκυρά. Η μονοτονία του γάμου τους ανατρέπεται όταν η ΓιόνγκΧιε αποφασίζει μια μέρα να μην ξαναφάει κρέας. Δεν δίνει εξηγήσεις. «Είδα ένα όνειρο», αυτό λέει μονάχα. Πρόκειται για μια μικρή ένδειξη ανεξαρτησίας, η οποία όμως μπορεί να θεωρηθεί ακραία και να αποδειχθεί ιδιαίτερα επικίνδυνη σε μια χώρα όπως η Νότια Κορέα.
«Η Χαν Γκανγκ κατασκευάζει μια ηρωίδα που με τη μετάστασή της σε φυτό επιχειρεί να αντισταθεί στη βία της πατριαρχικής τάξης και την επιβολή της κρεατοφαγίας που η συγγραφέας μοιάζει να τα θεωρεί αλληλένδετα. Για την πρωταγωνίστρια, τα δέντρα και το βουνό συνιστούν ένα καταφύγιο από τη βία των ανθρώπων. Για τη συγγραφέα δεν υπάρχει πιο ειρηνική μορφή ζωής από τα μη-βίαια, μη-διεκδικητικά, μη-παρεμβατικά φυτά» γράφει η Εύα Στάμου.
Κάρλο Ροβέλι, Επτά σύντοµα µαθήµατα φυσικής (μτφρ. Σώτη Τριανταφύλλου, εκδ. Πατάκη)
«Η πραγματικότητα δεν είναι αυτή που φαίνεται» λέει ο Ιταλός φυσικός Carlo Rovelli, που σε επτά απλά και σύντομα μαθήματα μας μυεί στα μυστήρια της ύλης και του σύμπαντος. Ποια είναι άραγε η ωραιότερη θεωρία; Τι είναι ο χώρος; Τι είναι τα στοιχειώδη σωματίδια; Πώς είναι κατασκευασμένο το σύμπαν;
«Όλα είναι φυσική» συνηθίζουν να λένε οι άνθρωποι των θετικών επιστημών. Διαβάζοντας τα μαθήματα του Carlo Rovelli, θα συμφωνήσουμε κι εμείς. Η φυσική μάς δίνει απαντήσεις όχι μόνο για τα άστρα και τους γαλαξίες, αλλά και για την ίδια μας την ανθρώπινη φύση, την ελεύθερη βούλησή μας, καθώς και την πάντα απύθμενη άγνοιά μας. Είναι στη φύση μας να αγαπάμε και να είμαστε τίμιοι. Είναι στη φύση μας να θέλουμε να μάθουμε περισσότερα. Και συνεχίζουμε να μαθαίνουμε. Η γνώση μας για τον κόσμο εξακολουθεί να διευρύνεται.
Υπάρχουν σύνορα στο πεδίο της γνώσης που εξάπτουν την επιθυμία μας. Βρίσκονται στα πιο λεπτά πεδία του ιστού του χώρου, στην προέλευση του κόσμου, στη φύση του χρόνου, στο φαινόμενο των μαύρων τρυπών και στη λειτουργία της ίδιας μας της σκέψης. Εδώ, στην άκρη αυτού που γνωρίζουμε, σε επαφή με τον ωκεανό του αγνώστου, λάμπει το μυστήριο και η ομορφιά του κόσμου. Και μας κόβουν την ανάσα.
Σίλβια Τάουνσεντ Γουόρνερ, Lolly Willowes
Η Λόλι Γουίλοους, τόσο ευγενική και εξυπηρετική, κρύβει μέσα της βάθη που κανείς δεν υποψιάζεται. Όταν ανακοινώνει ξαφνικά ότι φεύγει από το Λονδίνο και μετακομίζει, μόνη της, στα βάθη της υπαίθρου, οι αυταρχικοί συγγενείς της τρομοκρατούνται.
Όμως, η Λόλι πρόκειται να ασχοληθεί με ένα αντικείμενο πολύ πιο σκοτεινό απ' ό,τι υποψιάζονται: τη μαγεία. Ένα σατιρικό μυθιστόρημα με φεμινιστική θεματική.
Κλερ Κίγκαν, Μικρά πράγματα σαν κι αυτά (μτφρ. Μαρτίνα Ασκητοπούλου, εκδ. Μεταίχμιο)
Ένα μυθιστόρημα που αποτυπώνει με διακριτικότητα και ανθρωπιά τις μικρές, καθημερινές πράξεις που μπορούν να αλλάξουν τη ζωή ενός ανθρώπου και ενδεχομένως μιας κοινωνίας. Είναι 1985. Βρισκόμαστε σε μια μικρή πόλη της Ιρλανδίας. Πλησιάζουν Χριστούγεννα, εποχή πολυάσχολη για τον Μπιλ Φέρλονγκ, προμηθευτή καυσόξυλων και πατέρα πέντε κοριτσιών. Νωρίς ένα πρωί, κι ενώ προσπαθεί να προλάβει τις παραγγελίες των πελατών του, φτάνει στο τοπικό μοναστήρι που δεσπόζει ψηλά στον λόφο της πόλης για να παραδώσει μια παραγγελία. Κι εκεί θα ανακαλύψει κάτι που θα τον φέρει αντιμέτωπο τόσο με το παρελθόν του όσο και με τη συνένοχη σιωπή μιας πόλης που φαίνεται πως βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Εκκλησίας.
«Αυτά όλα όμως απλώς συνθέτουν το τραγικό βάθος πεδίου για τούτο το ευσύνοπτο μυθιστόρημα της Κλερ Κίγκαν, η οποία χωρίς μελοδραματισμούς και υπερβολές έγραψε μια ιστορία για την ανάληψη της ευθύνης, για τις πράξεις καλοσύνης που μπορεί να κάνουν τη διαφορά μέσα σε μια κοινότητα, ακόμη κι όταν όλα είναι εναντίον μας. Κι αυτά, με υποδειγματική πρόζα, με απλότητα και ακρίβεια στις περιγραφές και στα αισθήματα, με οικονομημένους και πειστικούς διαλόγους» σημειώνει ο Κ.Β. Κατσουλάρης.
Μαξ Πόρτερ, Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερα (μτφρ. Ιωάννα Αβραμίδου, εκδ. Πόλις)
Μια γυναίκα πεθαίνει, αφήνοντας πίσω της σύζυγο και δύο μικρούς γιους. Μερικές ημέρες μετά τον θάνατό της, ένα κοράκι χτυπά την πόρτα του σπιτιού τους και δηλώνει ότι θα μείνει μαζί τους όσον καιρό το χρειάζονται. Ο συγγραφέας αφήνει αυτά τα πρόσωπα ανώνυμα: η ζωή τους είναι ανέκφραστη θλίψη, απώλεια και στέρηση. Το κοράκι εγκαθίσταται στα λεπτά όρια ανάμεσα στο φανταστικό και το πραγματικό, προικισμένο με λόγο, θράσος και χιούμορ, για να εκφράσει τον πόνο, να δώσει μορφή στη δυστυχία, την άρνηση και τον θυμό.
Κείμενο ποιητικό, ιδιόμορφο, σπαρακτικό, εναλλάσσει τρεις φωνές: τη φωνή του δυστυχισμένου και μελαγχολικού πατέρα, την ενιαία φωνή των παιδιών και, τέλος, τη φωνή του κορακιού, παρείσακτη, προκλητική, σοβαρή και κωμική, πότε σε αντίστιξη, πότε σχολιάζοντας. Το κοράκι θα γίνει ο έμπιστός τους, ο σύντροφός τους στο παιχνίδι και στη συγγραφή, φύλακας άγγελος και γελωτοποιός τους.
