Ελληνικά αστικά κέντρα και συμμαχικοί βομβαρδισμοί 1941-1944, ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ι. ΓΙΩΤΗΣ

Η χρήση της αεροπορικής ισχύος αποτέλεσε σημείο αναφοράς στην ιστορία του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Στο πλαίσιο μιας πολυετούς σύγκρουσης καινοφανούς βίας και βαρβαρότητας, η εναέρια συμμαχική εκστρατεία δεν έπληξε μόνο το εχθρικό έδαφος και τους πληθυσμούς του, αλλά και κατεχόμενες περιοχές με φιλικούς πληθυσμούς προς την υπόθεση της ευρωπαϊκής απελευθέρωσης. Για τους τελευταίους οι βόμβες κόμιζαν τον θάνατο, ταυτόχρονα όμως και την ελπίδα για απαλλαγή από την ανεπιθύμητη ναζιστική κατοχή. Ωστόσο, στην πορεία του πολέμου η κλίμακα των φίλιων «παράπλευρων απωλειών» προβλημάτισε έντονα τα συμμαχικά επιτελεία, με αποκορύφωμα το διάστημα λίγο πριν από την απόβαση στις νορμανδικές ακτές. Η στρατιωτική αναγκαιότητα της συντριβής του εχθρού έπρεπε ή όχι να συνυπολογίσει την πολιτική διάσταση και τα ηθικά διλήμματα που ο «παράπλευρος πόνος» αναπόφευκτα τώρα προκαλούσε;
Η παρούσα μελέτη εξετάζει τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς των Συμμάχων στις ελληνικές πόλεις που έλαβαν χώρα κατά την κατοχική περίοδο, μέσα από το πρίσμα μιας συγκριτικής εξέτασης με τις ανάλογες επιχειρήσεις στη Βορειοδυτική Ευρώπη και ειδικότερα στη Γαλλία. Επικεντρώνεται στην περιοχή της Αττικής -με έμφαση στον Πειραιά- στη Θεσσαλονίκη και στον Βόλο, αναδεικνύοντας τους γεωπολιτικούς, οικονομικούς και στρατιωτικούς λόγους που επέβαλαν τη στοχοποίησή τους. Η παρουσίαση των εναέριων προσβολών πλαισιώνεται από το επίπεδο της παθητικής αεροπροστασίας για τα αστικά κέντρα, την «εργαλειοποίηση» των συνεπειών τους από τον προπαγανδιστικό μηχανισμό των κατακτητών, καθώς και από τις κυβερνήσεις συνεργασίας. Παράλληλα, αναλύεται ο ψυχολογικός αντίκτυπος της εναέριας βίας στην εγχώρια κοινωνία, με σκοπό να διερευνηθεί αν και κατά πόσο οι βόμβες «τραυμάτισαν» τελικά τους δεσμούς μεταξύ των Ελλήνων και των Συμμάχων, στην προσπάθεια των τελευταίων να διατηρήσουν ακέραιο τον τίτλο του ελευθερωτή.
(Από την έκδοση)