Η Μικρασιατική Εκστρατεία αποτελεί αναμφισβήτητα το πλέον φιλόδοξο εγχείρημα στη νεοελληνική Ιστορία, εγχείρημα που κατέρρευσε με παταγώδη αποτυχία, εδαφικό ακρωτηριασμό, εκατόμβη θυμάτων, προσφυγοποίηση 1.000.000 και πλέον ανθρώπων. Η αποτυχία όμως του όλου εγχειρήματος οφείλεται μόνο στη δυσκολία του ή και στις εσωτερικές αντιθέσεις ενός πολιτικά, κοινωνικά και γεωγραφικά διαιρεμένου έθνους; Οι αντιθέσεις αυτές προέκυψαν μόνο από ιδεολογικοπολιτικούς λόγους ή πρωτίστως από τον φόβο των κατοίκων της Παλαιάς Ελλάδας για τυχόν μετατόπιση του κέντρου βάρους της λήψης των αποφάσεων στις Νέες Χώρες; Μια πιο συνετή πολιτική θα είχε εξασφαλίσει την απρόσκοπτη παραμονή του μικρασιατικού ελληνισμού στις πατρογονικές του εστίες ή πολύ περισσότερο την προσάρτηση της Θράκης, Ανατολικής και Δυτικής;
Μακριά από μανιχαϊστικές προσεγγίσεις περί προδοτών-πατριωτών και θεωρίες συνωμοσίας κατά του ανάδελφου έθνους, θα δούμε τις βασικές αιτίες που οδήγησαν στην έναρξη αλλά και στη συνέχιση της Μικρασιατικής Εκστρατείας -και μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση- από τους αρχικούς επικριτές της όταν αυτοί ήλθαν στην εξουσία, ενέργεια που δεν πρέπει να αποδοθεί σε συνήθη αθέτηση προεκλογικών υποσχέσεων.
Ο συγγραφέας καταδεικνύει επίσης μια αντίφαση που θεωρεί ότι επικρατεί σε μεγάλη μερίδα του επιστημονικού κόσμου: επικροτείται η ιδιαίτερα παράτολμη (έως το 1917) απόφαση για τη συμμετοχή της Ελλάδας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ κατακρίνεται η διεκδίκηση της περιοχής της Σμύρνης -του μοναδικού σταθερού ανταλλάγματος που προσφέρθηκε για τη συμμετοχή αυτή- ενώ εμφανίζεται ως αυτονόητη η προσάρτηση της Θράκης, μολονότι αυτή έπεται χρονολογικά. Τέλος, αναδεικνύει την έμμεση σύνδεση της Μικρασιατικής Καταστροφής με τις άλλες δύο μεγάλες τραγωδίες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, το Κυπριακό και τον Εμφύλιο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ενώ η ΕΕ έχει κηρύξει σαν κοινό ενεργειακό στόχο -ακατανόητο βέβαια για πολλούς από εμάς- την μηδένιση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα (άρα και την μηδένιση της χρήσης ορυκτών καυσίμων) για το ορατό μέλλον, δείχνει να ανησυχεί έντονα για το τυχόν μακροχρόνιο κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ! Γιατί όμως; Διότι, απλούστατα, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο εξακολουθούν να αποτελούν νευραλγικής ουσίας στοιχεία για την ενεργειακή της επιβίωση. Που πήγαν λοιπόν όλες αυτές οι εξαγγελίες περί υποτιθέμενης "πράσινης ανάπτυξης"; Υπήρξαν τελικά όλα αυτά κούφια λόγια, που βύθισαν πολλές ευρωπαϊκές οικονομίες σε μια αντιλαϊκή ακρίβεια λόγω ανεπανάληπτα υψηλών τιμών ηλεκτρικού ρεύματος;
Η Ευρώπη έκανε δύο ουσιαστικά τραγικά σφάλματα. Το ένα ήταν η απόφασή της να απεξαρτηθεί από τα ορυκτά καύσιμα. Ποινικοποίησε έτσι την χρήση λιγνίτη και άνθρακα και απαγόρευσε την εξόρυξη, στα εδάφη της, πετρελαίου και φυσικού αερίου. Απαγορεύθηκε λοιπόν στην Ευρώπη το fracking (εξόρυξη υδραυλικά από σχιστόλιθο) κι’ έπαψαν οι προμήθειες ενέργειας από Ολλανδία και Βόρεια Θάλασσα. Μπορούσε όμως να εισάγει αέριο από το Κατάρ, το Αζερμπαϊτζάν και τις ΗΠΑ. Διότι αυτές, δεν προσέθεταν στο ευρωπαϊκό αποτύπωμα για το περιβάλλον! Μοναδικό δηλ. ύψος ευρωπαϊκής υποκρισίας. Το δεύτερο ουσιαστικό σφάλμα ήταν το πάγωμα των σχέσεων με την Ρωσία. Με προτροπή της Αμερικής αποφασίστηκε η σταδιακή ενεργειακή της απεξάρτηση από την Μόσχα. Και ουσιαστικά εξαρτοποιήθηκε από τις ΗΠΑ και το Κατάρ. Οι ΗΠΑ όμως τώρα ξαναζεσταίνουν τις σχέσεις τους με την Μόσχα. Και μετά τον πόλεμο με το Ιράν το αμερικανικό αέριο γίνεται πανάκριβο. Ενώ το Κατάρ, λόγω βομβαρδισμών και αποκλεισμού των Στενών του Ορμούζ, έπαψε να εξάγει! Τι γίνεται τώρα; Εμφανίζονται ερωτήματα δίχως απαντήσεις. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Χίλια νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια της Ρούμελης, επιστρατεύτηκαν, για να ενισχύσουν τις δυνάμεις του ΔΣΕ στον Γράμμο. Άλλα τριακόσια παιδιά προστέθηκαν στην πορεία, από χωριά του κάμπου της Θεσσαλίας. Πολλά από αυτά τα τελευταία παιδιά, όταν τους δόθηκε ευκαιρία το έσκασαν για τα χωριά τους. Ξεκίνησαν στις 18 Φεβρουαρίου του '48 και κατάφεραν να φθάσουν, στα τέλη Μαρτίου στον Γράμμο, λιγότερα από τετρακόσια, μετά από 40 μέρες αφάνταστης περιπέτειας.
Ανήμερα του Ευαγγελισμού ακολούθησε δεύτερη ομαδική επιστράτευση, τριακοσίων και πλέον κοριτσιών της Ευρυτανίας. Πολλά από αυτά τα παιδιά, όσα φυσικά επέζησαν, κατέληξαν στην προσφυγιά στην Τασκένδη και αλλού. Πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι η ιστορία του "άγιου" Βασίλη που συνάντησε τις δύο αδελφές του στον Γράμμο και δεν τον αναγνώρισαν. Τα τρία αδέλφια κατέληξαν στην Τασκένδη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Είναι δύο βράχια σ' έναν κρυφό κολπίσκο του νησιού. Οι Αϊβαλιώτες τα λέγανε Νυφόπετρες. Ήταν, όπως διηγούνταν οι παλιοί, δύο αδελφές που έπεσαν στη θάλασσα καθώς πήγαιναν στην εκκλησιά να παντρευτούν, αλλά τις έσωσε η Παναγιά Γοργόνα και τις έστησε στην απέναντι ακτή. Ο μύθος πέρασε στο νησί, πρόσφυγας, μαζί με τους ανθρώπους. Η γρια-Ρηνιώ τον παρέλαβε απ' τη γιαγιά της, τον μετέπλασε και τον έκανε μέρος της ζωής του χωριού. Τώρα ο Δήμαρχος θέλει να χτίσει ένα σούπερ τουριστικό κέντρο στο σημείο που στέκονται οι Νυφόπετρες. Βρήκε και τον χρηματοδότη: τον Δημητρό, τον γιο της Ρηνιώς που έφυγε από το χωριό μικρός και πλούτισε στην Αμερική. Ο αιγαιόγλαρος δεν είναι προϊόν της φαντασίας του συγγραφέα. Γνήσιο θαλασσοπούλι, κινδυνεύει με εξαφάνιση γιατί δεν μπορεί να ζήσει με τις βρωμιές και τη φασαρία του ανθρώπου. Στις Νυφόπετρες έχουν βρει καταφύγιο οι τελευταίοι αιγαιόγλαροι του νησιού. Βράχοι, θαλασσοπούλια, χαμένες πατρίδες, θρύλοι και πραγματικότητα, ανακατεύονται με ανθρώπινα πείσματα και ματαιοδοξίες σε έναν τόπο παρθένας ομορφιάς και μακραίωνης ιστορίας. Το αποτέλεσμα είναι μια ιστορία χωρίς βία και σκληρές λέξεις, όπως ταιριάζει για παιδιά. Αυτοί που την διάβασαν παίρνουν όρκο ότι είναι και για μεγάλους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πονεμένη, δαρμένη από κύματα-θεριά, μόνη, ανυπεράσπιστη, βρήκε τη δύναμη να περπατήσει το δύσκολο μονοπάτι της ζωής. Με κόπο. Με σφιχτά τα δόντια, για να μην ακουστεί το ουρλιαχτό της ψυχής της. Και τα κατάφερε, παρά τους κλυδωνισμούς που μας επιφυλάσσει η ζωή. Ήταν διαρκής και σκληρός ο αγώνας της. Πάλη σισύφεια. Έβγαινε στο ξέφωτο, μα οι ερινύες της ξαναβύθιζαν στην άβυσσο. Όμως δεν ήταν από εκείνους που σκύβουν το κεφάλι. Ήθελε να ζήσει. Έτσι, τόλμησε να καθορίσει η ίδια τη ζωή της. Αγαπήθηκε και αγάπησε. Βρήκε τρόπο να νικήσει την άγνοια και να λευτερώσει τον νου. Έμαθε τι θα πει ύβρις, ένιωσε την οργή της νέμεσης και άφησε την ψυχή της ανοιχτή, να χαρεί τη λύτρωση της κάθαρσης.
Η ηρωίδα μου!
«Η Κυρία της Καλλιδρομίου». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Έξι άνθρωποι. Τρεις σχέσεις. Ένα τρίγωνο που αλλάζει διαρκώς σχήμα.
Στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς, έξι ζωές διασταυρώνονται σε έναν ιστό επιθυμίας, μνήμης κι απώλειας. Η Μάρω, ο Σταύρος, ο Ορέστης, η Νάντια, ο Φάνης κι η Αλεξία αναζητούν την αγάπη, την ελευθερία και τον ίδιο τους τον εαυτό, την ώρα που οι βεβαιότητές τους καταρρέουν. Καθώς οι ρόλοι μεταβάλλονται και τα όρια δοκιμάζονται, κάθε επιλογή γεννά νέες συγκρούσεις και κάθε εξομολόγηση ανοίγει ακόμη μια πληγή.
Ένα σύγχρονο μυθιστόρημα για την ταυτότητα, τη σεξουαλικότητα και τις εκκρεμότητες της αγάπης. Για όλα όσα μας ενώνουν, μας χωρίζουν και τελικά μας αφήνουν μετέωρους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου 2022 αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για την ειρήνη και την ασφάλεια στην Ευρώπη από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ενώ τα γεγονότα που ακολούθησαν, περιλαμβάνουν έναν μακρύ κατάλογο πρωτοφανών πράξεων και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.
Στις 21 Φεβρουαρίου 2022, ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin έδωσε μία περίεργη και μερικές φορές ασταθή ομιλία, παρουσιάζοντας τους λόγους για την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» που ανακοινώθηκε την επόμενη μέρα και τονίζοντας τη βαθιά ριζωμένη ενότητα μεταξύ των Ανατολικών Σλάβων, δηλαδή των Ρώσων, των Ουκρανών και των Λευκορώσων, οι οποίοι όλοι εντοπίζουν την προέλευσή τους στη μεσαιωνική κοινοπολιτεία των Ρως του Κιέβου και θα πρέπει να μοιράζονται ένα πολιτικό πεπρωμένο τόσο σήμερα όσο και στο μέλλον. Ωστόσο, για να μπορέσει κανείς να κατανοήσει πραγματικά τη φύση αυτής της σύγκρουσης, είναι σημαντικό να γνωρίσει και να κατανοήσει την ιστορία που οδήγησε σε αυτό το σημείο... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα νήματα της Ιστορίας δεν υφαίνονται μόνο από πολιτικούς και στρατηγούς. Υφαίνονται από ζωές που συντρίβονται και ξανασηκώνονται μέσα στη δίνη των γεγονότων και των πολιτικών αναταράξεων που προκαλεί το νέο που γεννιέται πριν πεθάνει το παλιό.
Οι ήρωες του μυθιστορήματος θα βρεθούν αντιμέτωποι με πολιτικά πάθη και αμείλικτα ερωτήματα: Ποιο είναι το εθνικό και ποιο το κομματικό συμφέρον; Ποιος είναι πατριώτης και ποιος καιροσκόπος;
Τα «Νήματα της Ιστορίας» είναι ένα πολυπρόσωπο ιστορικό μυθιστόρημα, στηριγμένο σε αυθεντικές αφηγήσεις των πρωταγωνιστών, για την Ελλάδα που άφησε πίσω της η Μικρασιατική Καταστροφή και η κατάρρευση της Μεγάλης Ιδέας. Για τον πολιτικό διχασμό, για τη καταλυτική παρουσία του Βενιζέλου, για την κοινωνία της εποχής μεταξύ των δύο πολέμων. Για τον ξεριζωμό των προσφύγων, των αποκαλούμενων «τουρκόσπορων» και «μεμέτηδων», που θα μεταμορφωθούν σε δημιουργούς και στυλοβάτες της νέας Ελλάδας.
Είναι ένα βιβλίο για το παρελθόν, αλλά με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ο Στέφανος Τσιτσόπουλος και ο Θανάσης Γεωργίου έχουνε σε αυτό το βιβλίο ετούτην την πρωτότυπη ιδέα, να συνθέσουν και να αποδώσουν με κείμενα και εικαστικά έργα, αφαιρετικά, θραυσματικά και βεβαίως δυναμικά, τη βαθύτερη αίσθηση της πόλης μέσα από ορισμένα ξεχωριστά πνεύματα, τοπόσημα και διαδρομές, παρουσιάζοντας ένα απρόσμενο λεύκωμα. Αυτή η πρωτοτυπία του εγχειρήματος, η γνώση και η μαστοριά δίνουν καινούργια λάμψη στην πόλη και σε κάνουνε να την ξαναγαπήσεις αλλιώς, βαθιά, κι απ' την αρχή». (Γιώργος Σκαμπαρδώνης, συγγραφέας-δημοσιογράφος)

Οι Τρύπες στο κλαμπ «Σελήνη» και ο Γιάννης Μπουτάρης στον ουρανό με τα άφιλτρα τσιγάρα. Ο ΛΕΞ αγκαλιά με τον Πεντζίκη, ο Σαββόπουλος αλά μπρατσέτα με τον Χριστιανόπουλο, ο Κικέρων στην Καμάρα και ο μόδιστρος Σέρο Αμπραχαμιάν στην Τσιμισκή. Οθωμανικές κρήνες στην Άνω Πόλη, εργατικές πολυκατοικίες στον Φοίνικα, ο Μανόλης Αναγνωστάκης στα Λαδάδικα, ο Νίκος Παπάζογλου στο στούντιο Αγροτικόν και ο Χο Τσι Μινχ στο Μέγαρο Στάιν. Ο Χέρμαν Μέλβιλ στη Ροτόντα, ο Γεώργιος Βιζυηνός στις 40 Εκκλησιές, το γκρι του Τάκη Κανελλόπουλου, τα φωτοτυπάδικα στη Μελενίκου και άραγε τι σχέση να έχει ο Έλβις με το παπούτσι του Καρύδα; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σπουδάζοντας στο Λονδίνο το φθινόπωρο του 1986, συνάντησα έναν Γερμανό φοιτητή, που είχε μεγαλώσει στο Δυτικό Βερολίνο - την πόλη-σύμβολο της παγκόσμιας αντιπαράθεσης που ονομάστηκε Ψυχρός Πόλεμος. Πάνω στη συζήτηση, τον ρώτησα αν πίστευε ότι η διαιρεμένη πατρίδα του θα ξαναγινόταν ποτέ ενιαίο κράτος. «Δεν το πιστεύω», απάντησε. «Σαράντα τόσα χρόνια ζούμε χωριστά, με διαφορετικά συστήματα. Έχουμε γίνει δύο έθνη πια. Άσε που οι "υπερδυνάμεις" δεν θα το επέτρεπαν ποτέ».
Όσοι έζησαν ανάμεσα στο 1945 και το 1989 είχαν μάθει να θεωρούν δεδομένο το διεθνές περιβάλλον που είχε κληροδοτήσει ο πόλεμος του Χίτλερ. Οι μεγαλύτεροι πάσχιζαν να επουλώσουν τραύματα, οι νεότεροι να χτίσουν όνειρα στη σκιά του διπολισμού και της ισορροπίας του τρόμου. Για τους πιο τυχερούς, στον «ανεπτυγμένο» κόσμο, ανατολικό και δυτικό, αυτό σήμαινε ένα λίγο-πολύ σταθερό και προβλέψιμο περιβάλλον. Για τους άλλους, στον λεγόμενο «Τρίτο Κόσμο», η αστάθεια και η ανασφάλεια ήταν ο κανόνας.
Ο Ψυχρός Πόλεμος τερματίστηκε αναπάντεχα, το 1989-90. Αντίθετα με τους φόβους των πολλών, αυτό δεν συνέβη με πάταγο αλλά με ψίθυρο.
Τα πώς και τα γιατί στην εξέλιξη του Ψυχρού Πολέμου, σε παγκόσμιο και ελληνικό επίπεδο, επιχειρεί να συμπυκνώσει το βιβλίο αυτό· και, ταυτόχρονα, να χρησιμεύσει ως εισαγωγή στην τρέχουσα, εξίσου απρόβλεπτη, φάση της ανθρώπινης ιστορίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)