Ανάμεσα στα δεκάδες ημερολόγια από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41, το Ημερολόγιο του Στέφανου Δούκα ξεχωρίζει για πολλούς λόγους: Είναι ίσως το μοναδικό δημοσιευμένο ημερολόγιο μόνιμου αξιωματικού, διοικητή μονάδας. Ξεχωρίζει, επίσης, για τη μεγάλη έκταση και την πλούσια θεματολογία του. Πέρα από τη συστηματική καταγραφή της δράσης της μονάδας του και την περιγραφή προσωπικών πολεμικών εμπειριών, χωρίς εξωραϊσμούς, ο Δούκας ανατρέχει με νοσταλγία στην προηγούμενη ζωή του και στα αγαπημένα του πρόσωπα.
Σε αρκετές περιπτώσεις, δεν διστάζει να εμπιστευτεί στο Ημερολόγιό του σκέψεις και συναισθήματα με αφορμή ερεθίσματα των ημερών του στο μέτωπο. Επιπλέον, πράγμα επίσης σπάνιο για Ημερολόγιο, ασκεί κριτική στη διεξαγωγή των επιχειρήσεων, όπως την αντιλαμβάνεται από τον κεντρικό τομέα, στον οποίο είναι ταγμένη η πυροβολαρχία του. Πάνω απ' όλα, μεταφέρει στον αναγνώστη την αθέατη πλευρά του μετώπου, ένα αληθινό καμίνι δοκιμασίας της ανθρώπινης ψυχής. (Από τον εκδότη)

Το παρόν σύγγραμμα προσφέρει μια επικαιροποιημένη, επιστημονικά τεκμηριωμένη επισκόπηση μιας νόσου που αποτελεί πρόκληση, η οποία πλήττει μία στις δέκα γυναίκες και συχνά επιπλέκεται με καθυστερημένη διάγνωση και σημαντικό αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής. Οι διεθνείς συγγραφείς, ειδικοί στους τομείς τους, προτείνουν νέες προσεγγίσεις, οι οποίες θα απομυθοποιήσουν την ασθένεια, θα επισπεύσουν τη διάγνωση και θα προσφέρουν θεραπεία στις υψηλότερες επιστημονικές προδιαγραφές. Το παρόν σύγγραμμα θα ωφελήσει τόσο εξειδικευμένους όσο και μη εξειδικευμένους στο πεδίο, αλλά και ειδικευόμενους, χάρη στο πλούσιο περιεχόμενο σε εικόνες και χειρουργικά πολυμέσα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η σύγχρονη Οικουμενική Κίνηση γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη οι Χριστιανικές Εκκλησίες και Ομολογίες πρώτον να ξεπεράσουν τις διαφωνίες, τις εχθρότητες και τις παρεξηγήσεις που κουβαλούσαν από το παρελθόν, δεύτερον να διακονήσουν τον άνθρωπο στις συνθήκες της σημερινής ζωής και τρίτον να δώσουν από κοινού μία ομολογία Χριστιανικής πίστεως στην σύγχρονη κοινωνία. Κινητήριος βέβαια μοχλός πίεσης και ενέργειας πίσω από τις διαδικασίες αυτές είναι η αγάπη του Θεού για τη σωτηρία πάντων των ανθρώπων και ο αγώνας της Εκκλησίας για τη διατήρηση της ενότητας, ακολουθώντας την προτροπή του Κυρίου «ίνα πάντες εν ώσι, καθώς σύ, πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοί, ίνα και αυτοί εν ημίν εν ώσιν, ίνα ο κόσμος πιστεύση ότι συ με απέστειλας".
Η παρούσα εργασία λοιπόν επιχειρεί να διερευνήσει ζητήματα, όπως τα εξής:
Ποια είναι η συνοδική λειτουργία της Ορθοδόξου Εκκλησίας στον 20ό αιώνα; Ποιος είναι ο ρόλος και η αξία των Πανορθοδόξων Προσυνοδικών Διασκέψεων; Ποια είναι η σημασία της μαρτυρίας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου σήμερα; Πώς οφείλει η Ορθόδοξη Εκκλησία να συνομιλεί και να συνεργάζεται με τις έτερες χριστιανικές Εκκλησίες και Ομολογίες; Ποια είναι η εκκλησιολογική δυναμική της ευχαριστιακής κοινωνίας; Ποιες είναι οι θεολογικές προϋποθέσεις για την περιχώρηση των Εκκλησιών; Ποια είναι η προοπτική της εκκλησιαστικής αρχής της οικονομίας και του διαλόγου για την ζωή στο πλαίσιο του Οικουμενικού διαλόγου; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στο βιβλίο εξετάζεται ο ρόλος των πανεπιστημιακών αρχών, των καθηγητών και των φοιτητικών ομάδων στη συγκρότηση της νέας ηγεμονικής ιδεολογίας μετά την κατάρρευση της Μ. Ιδέας το 1922, δηλαδή της ιδεολογίας της εθνικοφροσύνης, με βασικά συστατικά της την ελληνοχριστιανική ηθική, την ανάδειξη των εθνικών παραδόσεων και τον αντικομμουνισμό. Παράλληλα, αναδεικνύονται πτυχές του πολιτικο-κοινωνικού και πανεπιστημιακού περιβάλλοντος, ενώ φωτίζεται και η δράση προσώπων και ομάδων, που ενεργούσαν υποστηρικτικά ή ελεγκτικά σε περιπτώσεις παρεκκλίσεων από το κυρίαρχο αφήγημα.
Στο πλαίσιο αυτό αναφέρεται και η δράση των αντιτιθέμενων φοιτητικών οργανώσεων, ενώ ταυτόχρονα αναλύονται οι πρακτικές του κράτους, άλλων φορέων στη δημόσια σφαίρα και των πανεπιστημιακών αρχών απέναντι στα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, που αμφισβητούσαν την ηγεμονική ιδεολογία και θεωρούνταν για τον λόγο αυτό ότι συνιστούσαν απειλή για το κοινωνικό καθεστώς και την ακαδημαϊκή τάξη. Το συμπέρασμα στο οποίο οδηγούν οι πηγές επιβεβαιώνουν την εκτίμηση ότι η θρυλούμενη προοδευτική φυσιογνωμία του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης δεν ανταποκρίνεται πλήρως στα πράγματα. Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται ότι η σκιά αρκετών καθηγητών ήταν μεγαλύτερη από το πραγματικό ανάστημά τους, μια και κατά κανόνα λειτουργούσαν ως θεράποντες της πολιτικής εξουσίας και πρόθυμοι εκφραστές των συντηρητικών πεποιθήσεών τους ή των ατομικών εμμονών και συμφερόντων τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τις τελευταίες δεκαετίες η τέχνη του μυθιστορήματος, ως έννοια, υποσκελίστηκε από τον αδηφάγο ιμπεριαλισμό της θεωρίας της λογοτεχνίας. Ο επίδοξος δημιουργός, ωστόσο, από τον Χένρι Τζέημς μέχρι τις μέρες μας, αναζητά την τέχνη να δαμάσει τα κείμενα, να μεταμορφώσει τις άψυχες λέξεις σε μια γοητευτική ιστορία που λέγεται μυθιστόρημα, που έχει τη δική του παράδοση και αισθητική ιδιαιτερότητα. Το βιβλίο αυτό παρουσιάζει, κυρίως, τις βασικές του πτυχές, -αφήγηση και αφηγητής, ο χαρακτήρας, η πλοκή, ο χρόνος, το θέμα, το ύφος, η αλήθεια και οι συμβάσεις του είδους- όπως διαμορφώθηκαν στην ιστορική τους προοπτική μέσα από τα μεγάλα μυθιστορήματα, από τις προμπαλζακικές απαρχές έως τις σύγχρονες μεταμυθοπλασίες του μεταμοντερνισμού, χρήσιμες για αναγνώστες και συγγραφείς που θέλουν να κατανοήσουν την παγκόσμια τέχνη του μυθιστορήματος. Είναι, επίσης, συμπληρωμένο με τις έννοιες της ανάγνωσης και της κριτικής, οι οποίες είναι συνδεδεμένες με την ερμηνεία και την αξιολόγησή του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Λάμπουν και βλέπουν μακριά τα μάτια του όμορφου νεαρού ιδεολόγου του εξώφυλλου. Δεν υπήρξε όμως ευτυχής: βίος δύσκολος, στενοχώριες μεγάλες, χαρές μικρές, καιροί ανάποδοι, πόλεμοι, χρεοκοπίες, διχασμός, μετανάστευση, φυσικές καταστροφές, τέτοια έζησε ο Ανδρέας Καρκαβίτσας. Εκτέθηκε ως ενεργός πολίτης στην πολιτική, τον αντάμειψαν οι επαγγελματίες της με πικρές διαψεύσεις, εκτοπίσεις, φυματίωση - θέλησαν ακόμη και να κάψουν τα βιβλία του. Θύμα των κεντρικών πολιτικών μηχανισμών που ελέγχουν από την πρωτεύουσα κράτος και δημόσιο πλούτο, ο Καρκαβίτσας περιγράφει -και ο Παπαδιαμάντης συνεπικουρεί πώς το οικοδόμημα θεμελιώνεται στην επιτόπια βία που ασκούν οι κομματάρχες.(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το παρόν βιβλίο συνιστά επεξεργασμένη μορφή του πρώτου μέρους της διδακτορικής έρευνας της Ξένιας Ελευθερίου η οποία εντάσσεται στον κλάδο της Διδακτικής της Ιστορίας και μελετά τη Δημόσια Ιστορία του Ολοκαυτώματος των Θεσσαλονικέων Εβραίων, με κεντρικό άξονα μελέτης τη σχολική Ιστορία. Οι εκδηλώσεις κατά τις Ημέρες Μνήμης του Ολοκαυτώματος, η ανέγερση νέων μνημείων, η πραγματοποίηση μόνιμων και περιοδικών εκθέσεων στα μουσεία της Θεσσαλονίκης και σε πολιτιστικούς χώρους, η ονοματοθεσία και μετονομασία οδών της Θεσσαλονίκης, η τοποθέτηση «Δεικτών Μνήμης» για τη σήμανση ιστορικών τόπων, η διεξαγωγή διεθνών και πανελλαδικών επιστημονικών συνεδρίων, ημερίδων και εκπαιδευτικών σεμιναρίων για το εν λόγω ιστορικό «συγκρουσιακό» τραυματικό θέμα, όπως και η αύξηση της εκδοτικής παραγωγής, εξετάζονται στην παρούσα έρευνα, καθώς οι εξελίξεις στο επιστημονικό πεδίο της Ιστορίας αφορούν την παραγωγή και τη διάχυση της ιστορικής γνώσης, τη συγκρότηση ετερογενών μορφών ιστορικής κουλτούρας και τη διαμόρφωση συλλογικών ταυτοτήτων σε αναφορά με το παρελθόν και τη βιωμένη εμπειρία των κοινωνικών υποκειμένων. Το σύγχρονο πλαίσιο της Διδακτικής της Ιστορίας επιβάλλει την αφύπνιση όλων ως προς τη διαδικασία κριτικού ελέγχου της γενικότερης δημόσιας χρήσης της Ιστορίας, όπως και κάθε μορφή πληροφόρησης. Σήμερα, ένα από τα νεότερα και ενδιαφέροντα αντικείμενα της σύγχρονης επιστημονικής έρευνας αποτελεί η εξέταση των σχέσεων μεταξύ ακαδημαϊκής και Δημόσιας Ιστορίας. H διδασκαλία της Τοπικής Ιστορίας, αποτελώντας μία εναλλακτική μορφή ιστορικής εκπαίδευσης, ενθαρρύνει τη βιωματική κατανόηση και την έρευνα του τραυματικού ιστορικού παρελθόντος. Η έκρηξη του ενδιαφέροντος για την επίμαχη μνήμη του Ολοκαυτώματος από τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες, από τη Δημόσια Ιστορία και από την κοινωνία των πολιτών επαναφέρει το αίτημα της πολλαπλής επεξεργασίας του ιστορικού τραύματος. Το βασικό ερώτημα που προσπαθεί να απαντηθεί μέσω της παρούσας μελέτης, είναι εάν και σε ποιον βαθμό η ιστορική λήθη και η άγνοια για τη γενοκτονία των Ελλήνων Εβραίων συνεχίζει να υφίσταται στη σχολική εκπαίδευση, παρά τις διεθνείς εξελίξεις για την Εκπαίδευση του Ολοκαυτώματος (Holocaust Education) από παγκόσμιους εκπαιδευτικούς οργανισμούς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Δημοσιευμένα και αδημοσίευτα κείμενα για τις εσωκομματικές εκλογές στο ΠΑΣΟΚ

Πώς να καταλάβουμε και να εξηγήσουμε τα όσα συνέβησαν στο ΠΑΣΟΚ με αφορμή τις πρόσφατες εσωκομματικές εκλογές (Οκτώβριος 2024) για την ανάδειξη της νέας ηγεσίας του; Τα κείμενα που φιλοξενούνται στον παρόντα τόμο υποστηρίζουν ουσιαστικά τη θέση ότι, με την υποψηφιότητα του Χάρη Δούκα, μια νέα πολιτική διαίρεση, αυτή ανάμεσα στη μεταμοντέρνα σύγχυση, δηλαδή στο χάος, και την τάξη, τη διασαλευθείσα τάξη της φιλελεύθερης και δημοκρατικής αντιπροσώπευσης, όπως την γνωρίσαμε και στην Ελλάδα, έστω με τις οικείες μεταπολιτευτικές ιδιαιτερότητες ή στρεβλώσεις, σε σχέση με τον ευρωπαϊκό ή δυτικό αντιπροσωπευτικό κανόνα, έκανε και εδώ την εμφάνισή της, θέλοντας να ριζοσπαστικοποιήσει και να ανατρέψει τον συσχετισμό των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων. Προς την κατεύθυνση ενός νεοκινηματικού, οριακά αντισυστημικού, πολιτικοπολιτισμικού αριστερισμού, κοινωνιακού και αξιακού, με «κοινωνικό πρόσημο» και «δικαιωματοκρατικού». Αυτός ο προσανατολισμός ενισχύεται από τα διαλυτικά φαινόμενα που κυριαρχούν στον ευρύτερο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, τροφοδοτώντας τις αυταπάτες για τη συγκρότηση μιας «νεολαϊκομετωπικής», μιας «αριστερής σοσιαλδημοκρατίας». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Καθώς το αγγλικό πολεμικό έπλεε σιωπηλά μέσα στη νύχτα από τη νότια Κρήτη με προορισμό το Τομπρούκ της Λιβύης, ο αξιωματικός Χαράλαμπος Σειραδάκης ήταν βυθισμένος σε σκέψεις. Τι θα αντιμετώπιζε στη Μέση Ανατολή όπου είχε εντολή να ενισχύσει τον εξόριστο ελληνικό στρατό και να συνδράμει τους συμμάχους εναντίον του Άξονα; Το Μάιο 1943 ο Β΄ παγκόσμιος πόλεμος ήταν σε πλήρη εξέλιξη. Είχαν περάσει δύο χρόνια από τη Μάχη της Κρήτης όπου είχε πολεμήσει εναντίον των Γερμανών αλεξιπτωτιστών. Ήταν μία από τις πολυάριθμες μάχες που είχε λάβει μέρος στη ζωή του. Τι να πρωτοθυμηθεί; Ήδη σε ηλικία ένδεκα χρονών είχε πρωτοπάρει το ντουφέκι εναντίον των Τούρκων στην Κρήτη. Δεν περίμενε τότε ότι ο νεανικός του ενθουσιασμός θα τον οδηγούσε στο Μπιζάνι και τη βόρεια Ήπειρο. Πολύ λιγότερο ότι θα πολεμούσε στη γαλλική Λωρραίνη και τα Δαρδανέλια κατά τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο. Τώρα, με το ξέσπασμα του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, δήλωνε και πάλι παρών. Μετά τη Μάχη της Κρήτης τον περίμεναν νέες περιπέτειες στη Μέση Ανατολή.
Ο Χαράλαμπος Σειραδάκης αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση Έλληνα αξιωματικού της γενιάς του πολεμικού έπους του 20ού αιώνα που στρατεύτηκε στο πλευρό του Ελευθερίου Βενιζέλου και της πρωτοποριακής πολιτικής του. Συμμετείχε ενεργά στους πολέμους που μεγάλωσαν την Ελλάδα και βίωσε θριάμβους και αποτυχίες μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Η μυθιστορηματική του δράση συνδέθηκε με γεγονότα και καταστάσεις που καθόρισαν τη μοίρα του τόπου του. Η εξιστόρηση της ζωής του αποτελεί ένα συναρπαστικό όσο και γλαφυρό ανάγνωσμα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Πρόκειται για ένα προσεκτικά γραμμένο αφήγημα που βασίζεται σε πολλές πηγές (...) κάνοντας μία σημαντική προσθήκη στο σώμα της ιστορίας (...). Είναι φανερό ότι το βιβλίο αυτό είναι απαύγασμα αγάπης». (Sir Michael Llewellyn-Smith)

Αυτή η μελέτη φιλοδοξεί να αντικαταστήσει την εδραιωμένη, αλλά εσφαλμένη, «Ρεαλιστική» ανάγνωση των Ρωσο-Κυπριακών σχέσεων. Επιστρατεύοντας μία νέα Θεωρία, που ονομάζει «Πραγματιστικό Ιδεαλισμό», το βιβλίο αποδεικνύει ότι, μέχρι τον πόλεμο του Πούτιν, οι σχέσεις αυτές δεν περιορίζονταν στην ικανοποίηση μόνο στενών «εθνικών συμφερόντων». Αυτό που διέφυγε της «ρεαλιστικής» προσέγγισης είναι ο πολύ ευρύτερος κανονιστικός ορίζοντας, δηλαδή μία σειρά από κοινές αξίες και αρχές, όπως ο σεβασμός στο Διεθνές Δίκαιο, στη Διεθνή Ηθική, στην αλληλεγγύη, στον αλληλοσεβασμό και στη φιλία. Η ρηξικέλευθη αυτή θεώρηση των διμερών σχέσεων Κύπρου-Ρωσίας αποκαλύπτει τη συσσώρευση πλούσιων αμοιβαίων ωφελημάτων, δηλαδή διπλωματικών, πολιτικών, οικονομικών, πολιτιστικών, συναισθηματικών, κ.ά., που εδραίωσαν μία ειδική και πολυδιάστατη σχέση «ιδιόμορφης φιλίας» μεταξύ των δύο κρατών και των δύο λαών. Μία αισιόδοξη συνέπεια του εύρους και του βάθους της σχέσης αυτής είναι η προσδοκία ότι, μετά το τέλος του πολέμου του Πούτιν, η ιδιόμορφη φιλία αναμένεται να αναγεννηθεί. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, η διάδραση τέχνης και κοινωνίας παραμένει όσο ποτέ ισχυρή. Η έλευση των νέων μέσων και οι κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα ορίζουν για την πολιτισμική θεωρία και την τέχνη τη μετάβαση από το Μοντερνισμό στο Μεταμοντερνισμό. Με τη σταδιακή κυριαρχία των ψηφιακών μέσων και τη γενίκευση της χρήσης του διαδικτύου, ο κύκλος του Μεταμοντερνισμού ολοκληρώνεται σχετικά σύντομα, στις αρχές του 21ου αιώνα. Το μετά, ορίζεται από Μεταουμανιστικές αντιλήψεις.
«Δεν μπορείς να βιώσεις ένα έργο τέχνης δύο φορές όπως δεν μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι δύο φορές». Με τη φράση αυτή, ο Sorgner μας εισάγει στη διατύπωση μιας νέας θεωρίας για την τέχνη, μέσω της Μεταουμανιστικής φιλοσοφίας, με εστίαση στις σύγχρονες μορφές οπτικοακουστικών τεχνών, όπως η βιοτέχνη, η επιτέλεση, η εγκατάσταση και όλες οι μορφές δημιουργίας με ψηφιακά μέσα.
ο Sorgner, σε αυτό το ιδιαίτερα ξεχωριστό βιβλίο του, επιχειρεί μια αλλαγή παραδείγματος, την ανατροπή, την αποδοχή της έννοιας του διαρκούς γίγνεσθαι. Τα επιχειρήματά του είναι πολιτικά και ισχυρά από την άποψη ενός φιλοσοφικού διαλόγου που φέρνει ανοιχτά σε επαφή όλα τα Μεταουμανιστικά ρεύματα σκέψης και γνώσης (Κριτικός Μεταουμανισμός, Τρανσουμανισμός και Συμμεταουμανισμός), μέσα από μερικά από τα πιο σημαντικά έργα της σύγχρονης οπτικοακουστικής δημιουργίας με νέα μέσα και τους πιο επιφανείς καλλιτέχνες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο "Φιλοσοφία της Μεταουμανιστικής Τέχνης" παρουσιάζει μια απολύτως νέα πρόταση, ως διάδοχη θεωρία και ως απάντηση στο μεταμοντερνισμό. Αν η Μεταμοντέρνα Εποχή αφήνει ένα ηχηρό κενό με τη συνολική απουσία νοήματος στην καλλιτεχνική πράξη, η διάδοχη κατάσταση θα ανοίξει ένα Κουτί της Πανδώρας, κλειδαμπαρωμένο για χιλιετίες: Το Άμορφο και το Τερατώδες, επεμβάσεις στο DNA, η έννοια του υβριδικού σώματος, οι νέες αντιλήψεις για το Cyborg και φυσικά, η όλο και πιο έντονη παρουσία της Τεχνητής Νοημοσύνης στο πεδίο των Τεχνών. Αποτελεί αυτό μια νέα κατάσταση που ανατρέπει -ή ακόμη και διαγράφει- όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα; Ή, η τέχνη αποκτά απλώς τα νέα της «εργαλεία»; Η "Φιλοσοφία της Μεταουμανιστικής Τέχνης" είναι το καλύτερο εγχειρίδιο ίσως για να καθοδηγήσει τον αναγνώστη στην καλλιτεχνική θέαση της μεταουμανιστικής εποχής... (Θανάσης Μουτσόπουλος, Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο)

Για πρώτη φορά ένα βιβλίο πραγματεύεται τις τηλεπικοινωνίες κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία 1919-1922. Αποτέλεσμα ενδελεχούς έρευνας στα αρχεία της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού και σε άλλες ατομικές πηγές ακόμη και σε τουρκικές, η οποία έφερε στο φως μεταξύ άλλων, τα πολεμικά ημερολόγια και τις εκθέσεις πεπραγμένων των Μονάδων Τηλεγραφητών. Ο συγγραφέας, με βάση τα τεκμήρια αυτά σκιαγραφεί την εξέλιξη, την οργάνωση και τις δυνατότητες της ελληνικής Στρατιωτικής Τηλεγραφικής Υπηρεσίας. Το κείμενο περιγράφει, με κατανοητό τρόπο, τα υλικά τηλεπικοινωνίας και τα κρυπτογραφικά μέσα της εποχής.
Μετά από μια σύντομη αναδρομή στη συμμετοχή τους σε προηγούμενες στρατιωτικές εμπλοκές, το κείμενο ιχνηλατεί τις δραστηριότητες των Τηλεγραφητών σε κάθε χρονική περίοδο της Εκστρατείας, τεκμηριώνει πλήρως τη συμμετοχή τους στις πολεμικές επιχειρήσεις και αποκαλύπτει άγνωστες μέχρι τώρα παραμέτρους που σχετίζονται με τη διεύθυνση των επιχειρήσεων. Αναδεικνύει το αγνοημένο έργο τους για τη δημιουργία υποδομών στις πόλεις της Ιωνίας, κατά τη διάρκεια των περιόδων πολεμικής απραξίας και παραθέτει σε ιδιαίτερο κεφάλαιο τις υποκλοπές των επικοινωνιών από όλους τους αντιμαχόμενους, υπογραμμίζοντας το ρόλο που έπαιξαν αυτές στις πολιτικές και στρατιωτικές εξελίξεις.
Το σύγγραμμα ολοκληρώνεται με τα παραρτήματα, που περιλαμβάνουν την περιγραφή της άγνωστης συμμετοχής των Τηλεγραφητών στην κρίσιμη μάχη του Σαλιχλί, την παρουσίαση της αντίστοιχης Τουρκικής Υπηρεσίας Τηλεγραφητών και κλείνει με την ιστορία του Στρατιωτικού Ταχυδρομείου στη Μικρά Ασία.
Προλογίζει ο Νικόλαος Κανελλόπουλος καθηγητής Στρατιωτικής Ιστορίας στη Σχολή Ευελπίδων, ο οποίος αναφέρει μεταξύ άλλων: «Με ενάργεια ο Χρήστος Νοταρίδης περιγράφει και αναλύει τη δράση των Τηλεγραφητών κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία, με βάση κυρίως αρχειακές πηγές... Η ανά χείρας ειδική μελέτη αποτελεί συνεισφορά στη στρατιωτική ιστορία της Εκστρατείας ενώ παράλληλα με την αρμόζουσα τήρηση των αναλογιών και την προβολή στο σήμερα, παρέχει ιδέες και παραδείγματα προς αξιοποίηση ή αποφυγή για τις σύγχρονες στρατιωτικές επιχειρήσεις». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Είχαν οι φιλόσοφοι προσωπική ζωή, ιδιόμορφα ψυχοπνευματικά χαρακτηριστικά, ανομολόγητα πάθη, ενδιάμεσους σταθμούς στην επίγεια διαδρομή τους; Ασφαλώς είχαν. Το πρωτότυπο αυτό έργο καταπιάνεται με την παρουσίαση των λιγότερο γνωστών, των κρυφών και αθέατων όψεων του βίου δώδεκα φιλοσόφων. Από μια ιδιάζουσα οπτική γωνία, στο βιβλίο αυτό αποπειράται ο «εξανθρωπισμός» τους. Οι φιλόσοφοι δεν ήταν σκεπτόμενες μηχανές, γι' αυτό οφείλουμε να τους σεβαστούμε ως ζωντανούς, γιατί αν και νεκροί εδώ κι αιώνες η μνήμη τους παραμένει ατόφια και σαγηνευτική, και το εγχείρημα είναι να τους αναστυλώσουμε στο επίπεδο της ύπαρξης για να τους κατανοήσουμε, συνομιλώντας μαζί τους. Οι βιογραφικές εμπειρίες, ως οριστικά κεκτημένα, χρησιμεύουν ως παράθυρα στις πνευματικές και ανθρώπινες διαστάσεις των φιλοσόφων. Αναδεικνύουν ποικίλες πτυχές της ζωής τους, οι οποίες συνυφαίνονται με τους ατομικούς αγώνες και τις προκλήσεις, τις αντιδράσεις τους στα ρευστά μεταβατικά όρια της εποχής τους· ανατέμνουν τα σπάνια χαρίσματά τους και τις σπάνιες αδυναμίες τους, τις αντιδικίες και τις ματαιοδοξίες τους -δεν τους εξωραΐζουν μηχανοποιώντας τη σκευή της σκέψης τους, αλλά τους ομορφαίνουν μέσω των πολύ ανθρώπινων αδυναμιών τους. Το βιβλίο απευθύνεται σε όλες τις ομάδες των αναγνωστών, προσφέροντας κείμενα ευανάγνωστα και προσιτά, με πρόθεση να ψυχαγωγήσει, να ενημερώσει και να προβληματίσει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Η Καμπύλη της Μεταπολίτευσης" ήταν το γενικό θέμα του συνεδρίου που διοργάνωσε ο Κύκλος Ιδεών, σε συνεργασία με το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, στις 12, 13 και 14 Μαΐου 2024, τιμώντας την επέτειο των πενήντα ετών από τη Μεταπολίτευση /της Μεταπολίτευσης. Το συνέδριο διεξήχθη στο ξενοδοχείο "Μεγάλη Βρεταννία" που γιορτάζει φέτος την επέτειο των 150 ετών από την έναρξη της λειτουργίας του. Η Μεταπολίτευση εξετάστηκε ως η στιγμή της μετάβασης από τη δικτατορία στην κοινοβουλευτική δημοκρατία αλλά και ως κατάσταση, ως περίοδος που αρχίζει το 1974 και διαρκεί έως σήμερα παρά τις σημαντικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί σε διεθνές και εθνικό επίπεδο, στις οποίες όμως δεν περιλαμβάνεται μια τομή ιστορικά εφάμιλλη του καταγωγικού γεγονότος του 1974. Αυτήν την ιδιότητα δεν τη διέθετε ούτε η οικονομική κρίση η οποία παρά τη σημαντική επίδρασή της στη διαστρωμάτωση και τις συμπεριφορές της ελληνικής κοινωνίας και στο κομματικό σύστημα, εντέλει επιβεβαίωσε τις θεμελιώδεις επιλογές της Μεταπολίτευσης, τη συμμετοχή στην ΕΕ και την ευρωζώνη και κατά βάθος το κεκτημένο της φιλελεύθερης δημοκρατίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)