Η "Ματαιοδοξία του Καθήκοντος" του Πασχάλη Πεχλιβάνη δεν είναι μόνο ένα εξαιρετικό και αυθεντικά πρωτότυπο επιστημονικό έργο, είναι επίσης ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί από όλους όσοι ενδιαφέρονται για τη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Αναζητά απαντήσεις σε αμφιλεγόμενα ερωτήματα, όπως τον τρόπο με το οποίο οι διπλωμάτες βλέπουν τη σχέση τους όχι μόνο με το κράτος που υπηρετούν αλλά και με τις κυβερνήσεις του, νόμιμες ή/και παράνομες. Ο Πεχλιβάνης έχει επιλέξει ένα δύσκολο θέμα μέσω του οποίου εισχωρεί επιτυχώς και με επιδεξιότητα σε ένα μεθοδολογικό ναρκοπέδιο. Το αποτέλεσμα είναι μια λαμπρή, στιβαρή και εξαιρετικά ευανάγνωστη ανάλυση που βασίζεται σε επίπονη πολυαρχειακή έρευνα και μια εντυπωσιακή σειρά από δευτερεύουσες πηγές. (Έφη Πενταλιού, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Με το βιβλίο αυτό ο Πασχάλης Πεχλιβάνης ανασύρει από τη λήθη ένα πρόσωπο που συμπύκνωνε τις αρετές αλλά και τις αδυναμίες της ελληνικής Διπλωματικής Υπηρεσίας σε μια περίοδο έντονης ρευστότητας, τόσο στο διεθνές περιβάλλον όσο και στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας. Μέσα από τη βιογραφία του Χρήστου Ξανθόπουλου-Παλαμά, ο αναγνώστης παρακολουθεί τη διαδρομή ενός ανθρώπου με ευρεία γενική παιδεία, savoir faire και φιλοδοξίες για ανέλιξη και αναγνώριση, όχι μόνο στο διπλωματικό στάδιο αλλά και στους κύκλους της διανόησης. (Άλλωστε, με την προσθήκη δεύτερου επωνύμου, ο ίδιος φρόντιζε να υπενθυμίζει τη συγγένειά του με τον Κωστή Παλαμά). Πέρα από τη συνεισφορά του στην άσκηση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, ο συγγραφέας ανιχνεύει τα σύνθετα κίνητρα που ώθησαν τον βιογραφούμενο να αναλάβει τα ηνία στο Υπουργείο Εξωτερικών συνεργαζόμενος με τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο. (Ιωάννης Δ. Στεφανίδης, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Ανθούλα Σταθοπούλου-Βαφοπούλου [1908-1935] σφράγισε με την παρουσία της και το έργο της τη μεσοπολεμική Θεσσαλονίκη. Ποιήτρια, πεζογράφος, θεατρική συγγραφέας, με έντονη και ανυπόταχτη προσωπικότητα, κατάφερε να επιβληθεί και να καταξιωθεί μέσα στο ανδροκρατούμενο και εν πολλοίς συντηρητικό περιβάλλον της πόλης. Η θυελλώδης ερωτική σχέση της με τον κορυφαίο Θεσσαλονικιό ποιητή Γιώργο Βαφόπουλο φέρει τα χαρακτηριστικά ρομαντικού μυθιστορήματος και άφησε το στίγμα της και στη δική της ποίηση, αλλά, ίσως περισσότερο, σε εκείνη του Γιώργου Βαφόπουλου. Τη χαρακτήρισαν μούσα της μεσοπολεμικής Θεσσαλονίκης, όχι αδίκως. Η ολιγόχρονη, δυστυχώς, ζωή της ξετυλίγεται μέσα σε μια Θεσσαλονίκη που, μετά το 1912, προσπαθεί να χαράξει τα δικά της πολιτιστικά χνάρια, με το θέατρό της, τους κινηματογράφους της, το νεοσύστατο Πανεπιστήμιό της, το 1926, την πρώτη Διεθνή της Έκθεση την ίδια χρονιά, το πρώτο, σε Ελλάδα και Βαλκάνια, ραδιόφωνό της, τα πολλά βιβλιοπωλεία της, τις εφημερίδες της και βέβαια την εμβληματική και πρωτοπόρα ομάδα του νεωτερικού λογοτεχνικού περιοδικού Μακε­δονικές Ημέρες, που εισάγει στη νεοελληνική λογοτεχνία τον ευρωπαϊκό μοντερνισμό. Η Ανθούλα Σταθοπούλου-Βαφοπούλου είναι παρούσα σε όλες αυτές τις μεσοπολεμικές πολιτιστικές και λογοτεχνικές διαδρομές της Θεσσαλονίκης. Όταν, το 1935, πεθαίνει από φυματίωση, μόλις στα 27 της χρόνια, αφήνει πίσω της, ποιήματα, διηγήματα και δύο θεατρικά έργα. Το βιβλίο αυτό θέλει να αναδείξει το πολυσχιδές έργο της, ενταγμένο στην πολιτιστική μεσοπολεμική Θεσσαλονίκη. (Από τον εκδότη)

Οι κοινωνικές ανισότητες στην υγεία αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στην άσκηση της πολιτικής υγείας διεθνώς. Σε όλες τις χώρες παρατηρούνται μεγάλες διαφορές στο επίπεδο υγείας ανάμεσα στις οικονομικά ισχυρότερες και ασθενέστερες κοινωνικές τάξεις. Εκτός από την παροχή ανεπαρκούς ιατρικο-φαρμακευτικής περίθαλψης, βασικές αιτίες κοινωνικών ανισοτήτων στην υγεία αποτελούν το χαμηλό εισόδημα, οι υποβαθμισμένες συνθήκες διαβίωσης, οι ανθυγιεινές συνθήκες εργασίας, καθώς και το περιορισμένο κοινωνικό και προσωπικό κεφάλαιο. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν και άλλοι κοινωνικοί παράγοντες, όπως είναι το φύλο, η πολιτισμική ιδιαιτερότητα κάθε κοινωνικής ομάδας, καθώς και οι συμπεριφορές υγείας που υιοθετούν τα άτομα.
Το βιβλίο αυτό αποτελεί συλλογική προσπάθεια προσδιορισμού των βασικών σχετικών εννοιών, κατανόησης των αιτιών του φαινομένου, καταγραφής των διεθνών και ελληνικών ερευνητικών δεδομένων, καθώς και διατύπωσης προτάσεων για την αντιμετώπιση των κοινωνικών ανισοτήτων στην υγεία, στη χώρα μας. Οι προτάσεις αφορούν όλους τους κοινωνικούς προσδιοριστές των ανισοτήτων. Ωστόσο, δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στις αναγκαίες αλλαγές για την ανασυγκρότηση του ΕΣΥ και για την ανάπτυξη του τομέα της Δημόσιας Υγείας. (Από τον εκδότη)

Ανάμεσα στα δεκάδες ημερολόγια από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41, το Ημερολόγιο του Στέφανου Δούκα ξεχωρίζει για πολλούς λόγους: Είναι ίσως το μοναδικό δημοσιευμένο ημερολόγιο μόνιμου αξιωματικού, διοικητή μονάδας. Ξεχωρίζει, επίσης, για τη μεγάλη έκταση και την πλούσια θεματολογία του. Πέρα από τη συστηματική καταγραφή της δράσης της μονάδας του και την περιγραφή προσωπικών πολεμικών εμπειριών, χωρίς εξωραϊσμούς, ο Δούκας ανατρέχει με νοσταλγία στην προηγούμενη ζωή του και στα αγαπημένα του πρόσωπα.
Σε αρκετές περιπτώσεις, δεν διστάζει να εμπιστευτεί στο Ημερολόγιό του σκέψεις και συναισθήματα με αφορμή ερεθίσματα των ημερών του στο μέτωπο. Επιπλέον, πράγμα επίσης σπάνιο για Ημερολόγιο, ασκεί κριτική στη διεξαγωγή των επιχειρήσεων, όπως την αντιλαμβάνεται από τον κεντρικό τομέα, στον οποίο είναι ταγμένη η πυροβολαρχία του. Πάνω απ' όλα, μεταφέρει στον αναγνώστη την αθέατη πλευρά του μετώπου, ένα αληθινό καμίνι δοκιμασίας της ανθρώπινης ψυχής. (Από τον εκδότη)

Το παρόν σύγγραμμα προσφέρει μια επικαιροποιημένη, επιστημονικά τεκμηριωμένη επισκόπηση μιας νόσου που αποτελεί πρόκληση, η οποία πλήττει μία στις δέκα γυναίκες και συχνά επιπλέκεται με καθυστερημένη διάγνωση και σημαντικό αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής. Οι διεθνείς συγγραφείς, ειδικοί στους τομείς τους, προτείνουν νέες προσεγγίσεις, οι οποίες θα απομυθοποιήσουν την ασθένεια, θα επισπεύσουν τη διάγνωση και θα προσφέρουν θεραπεία στις υψηλότερες επιστημονικές προδιαγραφές. Το παρόν σύγγραμμα θα ωφελήσει τόσο εξειδικευμένους όσο και μη εξειδικευμένους στο πεδίο, αλλά και ειδικευόμενους, χάρη στο πλούσιο περιεχόμενο σε εικόνες και χειρουργικά πολυμέσα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η σύγχρονη Οικουμενική Κίνηση γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη οι Χριστιανικές Εκκλησίες και Ομολογίες πρώτον να ξεπεράσουν τις διαφωνίες, τις εχθρότητες και τις παρεξηγήσεις που κουβαλούσαν από το παρελθόν, δεύτερον να διακονήσουν τον άνθρωπο στις συνθήκες της σημερινής ζωής και τρίτον να δώσουν από κοινού μία ομολογία Χριστιανικής πίστεως στην σύγχρονη κοινωνία. Κινητήριος βέβαια μοχλός πίεσης και ενέργειας πίσω από τις διαδικασίες αυτές είναι η αγάπη του Θεού για τη σωτηρία πάντων των ανθρώπων και ο αγώνας της Εκκλησίας για τη διατήρηση της ενότητας, ακολουθώντας την προτροπή του Κυρίου «ίνα πάντες εν ώσι, καθώς σύ, πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοί, ίνα και αυτοί εν ημίν εν ώσιν, ίνα ο κόσμος πιστεύση ότι συ με απέστειλας".
Η παρούσα εργασία λοιπόν επιχειρεί να διερευνήσει ζητήματα, όπως τα εξής:
Ποια είναι η συνοδική λειτουργία της Ορθοδόξου Εκκλησίας στον 20ό αιώνα; Ποιος είναι ο ρόλος και η αξία των Πανορθοδόξων Προσυνοδικών Διασκέψεων; Ποια είναι η σημασία της μαρτυρίας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου σήμερα; Πώς οφείλει η Ορθόδοξη Εκκλησία να συνομιλεί και να συνεργάζεται με τις έτερες χριστιανικές Εκκλησίες και Ομολογίες; Ποια είναι η εκκλησιολογική δυναμική της ευχαριστιακής κοινωνίας; Ποιες είναι οι θεολογικές προϋποθέσεις για την περιχώρηση των Εκκλησιών; Ποια είναι η προοπτική της εκκλησιαστικής αρχής της οικονομίας και του διαλόγου για την ζωή στο πλαίσιο του Οικουμενικού διαλόγου; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στο βιβλίο εξετάζεται ο ρόλος των πανεπιστημιακών αρχών, των καθηγητών και των φοιτητικών ομάδων στη συγκρότηση της νέας ηγεμονικής ιδεολογίας μετά την κατάρρευση της Μ. Ιδέας το 1922, δηλαδή της ιδεολογίας της εθνικοφροσύνης, με βασικά συστατικά της την ελληνοχριστιανική ηθική, την ανάδειξη των εθνικών παραδόσεων και τον αντικομμουνισμό. Παράλληλα, αναδεικνύονται πτυχές του πολιτικο-κοινωνικού και πανεπιστημιακού περιβάλλοντος, ενώ φωτίζεται και η δράση προσώπων και ομάδων, που ενεργούσαν υποστηρικτικά ή ελεγκτικά σε περιπτώσεις παρεκκλίσεων από το κυρίαρχο αφήγημα.
Στο πλαίσιο αυτό αναφέρεται και η δράση των αντιτιθέμενων φοιτητικών οργανώσεων, ενώ ταυτόχρονα αναλύονται οι πρακτικές του κράτους, άλλων φορέων στη δημόσια σφαίρα και των πανεπιστημιακών αρχών απέναντι στα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, που αμφισβητούσαν την ηγεμονική ιδεολογία και θεωρούνταν για τον λόγο αυτό ότι συνιστούσαν απειλή για το κοινωνικό καθεστώς και την ακαδημαϊκή τάξη. Το συμπέρασμα στο οποίο οδηγούν οι πηγές επιβεβαιώνουν την εκτίμηση ότι η θρυλούμενη προοδευτική φυσιογνωμία του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης δεν ανταποκρίνεται πλήρως στα πράγματα. Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται ότι η σκιά αρκετών καθηγητών ήταν μεγαλύτερη από το πραγματικό ανάστημά τους, μια και κατά κανόνα λειτουργούσαν ως θεράποντες της πολιτικής εξουσίας και πρόθυμοι εκφραστές των συντηρητικών πεποιθήσεών τους ή των ατομικών εμμονών και συμφερόντων τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τις τελευταίες δεκαετίες η τέχνη του μυθιστορήματος, ως έννοια, υποσκελίστηκε από τον αδηφάγο ιμπεριαλισμό της θεωρίας της λογοτεχνίας. Ο επίδοξος δημιουργός, ωστόσο, από τον Χένρι Τζέημς μέχρι τις μέρες μας, αναζητά την τέχνη να δαμάσει τα κείμενα, να μεταμορφώσει τις άψυχες λέξεις σε μια γοητευτική ιστορία που λέγεται μυθιστόρημα, που έχει τη δική του παράδοση και αισθητική ιδιαιτερότητα. Το βιβλίο αυτό παρουσιάζει, κυρίως, τις βασικές του πτυχές, -αφήγηση και αφηγητής, ο χαρακτήρας, η πλοκή, ο χρόνος, το θέμα, το ύφος, η αλήθεια και οι συμβάσεις του είδους- όπως διαμορφώθηκαν στην ιστορική τους προοπτική μέσα από τα μεγάλα μυθιστορήματα, από τις προμπαλζακικές απαρχές έως τις σύγχρονες μεταμυθοπλασίες του μεταμοντερνισμού, χρήσιμες για αναγνώστες και συγγραφείς που θέλουν να κατανοήσουν την παγκόσμια τέχνη του μυθιστορήματος. Είναι, επίσης, συμπληρωμένο με τις έννοιες της ανάγνωσης και της κριτικής, οι οποίες είναι συνδεδεμένες με την ερμηνεία και την αξιολόγησή του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Λάμπουν και βλέπουν μακριά τα μάτια του όμορφου νεαρού ιδεολόγου του εξώφυλλου. Δεν υπήρξε όμως ευτυχής: βίος δύσκολος, στενοχώριες μεγάλες, χαρές μικρές, καιροί ανάποδοι, πόλεμοι, χρεοκοπίες, διχασμός, μετανάστευση, φυσικές καταστροφές, τέτοια έζησε ο Ανδρέας Καρκαβίτσας. Εκτέθηκε ως ενεργός πολίτης στην πολιτική, τον αντάμειψαν οι επαγγελματίες της με πικρές διαψεύσεις, εκτοπίσεις, φυματίωση - θέλησαν ακόμη και να κάψουν τα βιβλία του. Θύμα των κεντρικών πολιτικών μηχανισμών που ελέγχουν από την πρωτεύουσα κράτος και δημόσιο πλούτο, ο Καρκαβίτσας περιγράφει -και ο Παπαδιαμάντης συνεπικουρεί πώς το οικοδόμημα θεμελιώνεται στην επιτόπια βία που ασκούν οι κομματάρχες.(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το παρόν βιβλίο συνιστά επεξεργασμένη μορφή του πρώτου μέρους της διδακτορικής έρευνας της Ξένιας Ελευθερίου η οποία εντάσσεται στον κλάδο της Διδακτικής της Ιστορίας και μελετά τη Δημόσια Ιστορία του Ολοκαυτώματος των Θεσσαλονικέων Εβραίων, με κεντρικό άξονα μελέτης τη σχολική Ιστορία. Οι εκδηλώσεις κατά τις Ημέρες Μνήμης του Ολοκαυτώματος, η ανέγερση νέων μνημείων, η πραγματοποίηση μόνιμων και περιοδικών εκθέσεων στα μουσεία της Θεσσαλονίκης και σε πολιτιστικούς χώρους, η ονοματοθεσία και μετονομασία οδών της Θεσσαλονίκης, η τοποθέτηση «Δεικτών Μνήμης» για τη σήμανση ιστορικών τόπων, η διεξαγωγή διεθνών και πανελλαδικών επιστημονικών συνεδρίων, ημερίδων και εκπαιδευτικών σεμιναρίων για το εν λόγω ιστορικό «συγκρουσιακό» τραυματικό θέμα, όπως και η αύξηση της εκδοτικής παραγωγής, εξετάζονται στην παρούσα έρευνα, καθώς οι εξελίξεις στο επιστημονικό πεδίο της Ιστορίας αφορούν την παραγωγή και τη διάχυση της ιστορικής γνώσης, τη συγκρότηση ετερογενών μορφών ιστορικής κουλτούρας και τη διαμόρφωση συλλογικών ταυτοτήτων σε αναφορά με το παρελθόν και τη βιωμένη εμπειρία των κοινωνικών υποκειμένων. Το σύγχρονο πλαίσιο της Διδακτικής της Ιστορίας επιβάλλει την αφύπνιση όλων ως προς τη διαδικασία κριτικού ελέγχου της γενικότερης δημόσιας χρήσης της Ιστορίας, όπως και κάθε μορφή πληροφόρησης. Σήμερα, ένα από τα νεότερα και ενδιαφέροντα αντικείμενα της σύγχρονης επιστημονικής έρευνας αποτελεί η εξέταση των σχέσεων μεταξύ ακαδημαϊκής και Δημόσιας Ιστορίας. H διδασκαλία της Τοπικής Ιστορίας, αποτελώντας μία εναλλακτική μορφή ιστορικής εκπαίδευσης, ενθαρρύνει τη βιωματική κατανόηση και την έρευνα του τραυματικού ιστορικού παρελθόντος. Η έκρηξη του ενδιαφέροντος για την επίμαχη μνήμη του Ολοκαυτώματος από τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες, από τη Δημόσια Ιστορία και από την κοινωνία των πολιτών επαναφέρει το αίτημα της πολλαπλής επεξεργασίας του ιστορικού τραύματος. Το βασικό ερώτημα που προσπαθεί να απαντηθεί μέσω της παρούσας μελέτης, είναι εάν και σε ποιον βαθμό η ιστορική λήθη και η άγνοια για τη γενοκτονία των Ελλήνων Εβραίων συνεχίζει να υφίσταται στη σχολική εκπαίδευση, παρά τις διεθνείς εξελίξεις για την Εκπαίδευση του Ολοκαυτώματος (Holocaust Education) από παγκόσμιους εκπαιδευτικούς οργανισμούς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Δημοσιευμένα και αδημοσίευτα κείμενα για τις εσωκομματικές εκλογές στο ΠΑΣΟΚ

Πώς να καταλάβουμε και να εξηγήσουμε τα όσα συνέβησαν στο ΠΑΣΟΚ με αφορμή τις πρόσφατες εσωκομματικές εκλογές (Οκτώβριος 2024) για την ανάδειξη της νέας ηγεσίας του; Τα κείμενα που φιλοξενούνται στον παρόντα τόμο υποστηρίζουν ουσιαστικά τη θέση ότι, με την υποψηφιότητα του Χάρη Δούκα, μια νέα πολιτική διαίρεση, αυτή ανάμεσα στη μεταμοντέρνα σύγχυση, δηλαδή στο χάος, και την τάξη, τη διασαλευθείσα τάξη της φιλελεύθερης και δημοκρατικής αντιπροσώπευσης, όπως την γνωρίσαμε και στην Ελλάδα, έστω με τις οικείες μεταπολιτευτικές ιδιαιτερότητες ή στρεβλώσεις, σε σχέση με τον ευρωπαϊκό ή δυτικό αντιπροσωπευτικό κανόνα, έκανε και εδώ την εμφάνισή της, θέλοντας να ριζοσπαστικοποιήσει και να ανατρέψει τον συσχετισμό των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων. Προς την κατεύθυνση ενός νεοκινηματικού, οριακά αντισυστημικού, πολιτικοπολιτισμικού αριστερισμού, κοινωνιακού και αξιακού, με «κοινωνικό πρόσημο» και «δικαιωματοκρατικού». Αυτός ο προσανατολισμός ενισχύεται από τα διαλυτικά φαινόμενα που κυριαρχούν στον ευρύτερο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, τροφοδοτώντας τις αυταπάτες για τη συγκρότηση μιας «νεολαϊκομετωπικής», μιας «αριστερής σοσιαλδημοκρατίας». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Καθώς το αγγλικό πολεμικό έπλεε σιωπηλά μέσα στη νύχτα από τη νότια Κρήτη με προορισμό το Τομπρούκ της Λιβύης, ο αξιωματικός Χαράλαμπος Σειραδάκης ήταν βυθισμένος σε σκέψεις. Τι θα αντιμετώπιζε στη Μέση Ανατολή όπου είχε εντολή να ενισχύσει τον εξόριστο ελληνικό στρατό και να συνδράμει τους συμμάχους εναντίον του Άξονα; Το Μάιο 1943 ο Β΄ παγκόσμιος πόλεμος ήταν σε πλήρη εξέλιξη. Είχαν περάσει δύο χρόνια από τη Μάχη της Κρήτης όπου είχε πολεμήσει εναντίον των Γερμανών αλεξιπτωτιστών. Ήταν μία από τις πολυάριθμες μάχες που είχε λάβει μέρος στη ζωή του. Τι να πρωτοθυμηθεί; Ήδη σε ηλικία ένδεκα χρονών είχε πρωτοπάρει το ντουφέκι εναντίον των Τούρκων στην Κρήτη. Δεν περίμενε τότε ότι ο νεανικός του ενθουσιασμός θα τον οδηγούσε στο Μπιζάνι και τη βόρεια Ήπειρο. Πολύ λιγότερο ότι θα πολεμούσε στη γαλλική Λωρραίνη και τα Δαρδανέλια κατά τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο. Τώρα, με το ξέσπασμα του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, δήλωνε και πάλι παρών. Μετά τη Μάχη της Κρήτης τον περίμεναν νέες περιπέτειες στη Μέση Ανατολή.
Ο Χαράλαμπος Σειραδάκης αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση Έλληνα αξιωματικού της γενιάς του πολεμικού έπους του 20ού αιώνα που στρατεύτηκε στο πλευρό του Ελευθερίου Βενιζέλου και της πρωτοποριακής πολιτικής του. Συμμετείχε ενεργά στους πολέμους που μεγάλωσαν την Ελλάδα και βίωσε θριάμβους και αποτυχίες μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Η μυθιστορηματική του δράση συνδέθηκε με γεγονότα και καταστάσεις που καθόρισαν τη μοίρα του τόπου του. Η εξιστόρηση της ζωής του αποτελεί ένα συναρπαστικό όσο και γλαφυρό ανάγνωσμα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Πρόκειται για ένα προσεκτικά γραμμένο αφήγημα που βασίζεται σε πολλές πηγές (...) κάνοντας μία σημαντική προσθήκη στο σώμα της ιστορίας (...). Είναι φανερό ότι το βιβλίο αυτό είναι απαύγασμα αγάπης». (Sir Michael Llewellyn-Smith)