Σ’ αυτό το σπονδυλωτό ιστορικό μυθιστόρημα παρουσιάζονται δώδεκα πορτρέτα γυναικών, των οποίων ένα απ’ τα κοινά χαρακτηριστικά είναι η στενότερη ή περιστασιακή σχέση τους με την γιαγιά μου.
Πρόκειται για υπαρκτά πρόσωπα που έζησαν την ίδια πάνω - κάτω εποχή, συνεπώς οι ζωές τους εμπλέκονται -συνήθως άθελά τους- με τα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν τον 20ό αιώνα: τη Μικρασιατική καταστροφή στα 1922 και τη δύσκολη ζωή των προσφύγων στην Ελλάδα, τη δικτατορία του Μεταξά, τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Γερμανική Κατοχή, τα ζοφερά χρόνια του Εμφυλίου, τη χουντική Επταετία, τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, την πτώση του τείχους του Βερολίνου στα 1989...
Μέσα από την άλλοτε ευτράπελη κι άλλοτε δραματική εξιστόρησή τους από την αφηγήτρια, ο αναγνώστης παρακολουθεί πώς βίωσαν αυτές οι απλές γυναίκες τις παραπάνω ιστορικές συγκυρίες. Ωστόσο, η μυθοπλασία παρεμβαίνει κι εκείνη συχνά, συμπληρώνοντας την άμεση ή έμμεση γνώση των γεγονότων και προσδίδοντας διακριτικότητα στην παρουσίαση προσώπων και καταστάσεων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σε μια εποχή που η γνώση για τον αστικό χώρο και τις μεταβολές του παράγεται με μεγαλύτερη ταχύτητα και όγκο, η πολεοδομική πρακτική οφείλει να ενημερώνεται, να έχει αντανακλαστικά και να εστιάζει στα ουσιώδη. Σε αυτό το περιβάλλον η συγκριτική παράθεση διαφορετικών εμπειριών και οπτικών αποκτά όλο και περισσότερη αξία. Το βιβλίο φέρνει κοντά 15 ακαδημαϊκούς - ερευνητές ελληνικών και κυπριακών πανεπιστημίων, με μεγάλη εμπειρία στα θέματα του Πολεοδομικού Σχεδιασμού και της Αρχιτεκτονικής της Πόλης, για να φωτίσουν κρίσιμες πτυχές της ανάπτυξης και του σχεδιασμού των πόλεων και της υπαίθρου. Οργανώνεται σε τρεις ενότητες, ξεκινώντας από τη θεωρία του σχεδιασμού, των αναπαραστατικών του μέσων, τα ιστορικά και ευαίσθητα περιβάλλοντα και τον δημόσιο χώρο. Η αστική κινητικότητα καταλαμβάνει ένα σημαντικό δεύτερο μέρος με αναφορές σε καλές πρακτικές από τις ευρωπαϊκές πόλεις, στη σημασία της πολεοδομικής ανάπτυξης βασισμένης στη δημόσια συγκοινωνία και στα μοτίβα των οδικών δικτύων. Τέλος, το τρίτο μέρος εμβαθύνει σε πιο εξειδικευμένα ζητήματα από την Ελλάδα και την Κύπρο, όπως τα θαλάσσια μέτωπα, η αξιολόγηση του τοπίου, η θεσμική ρύθμιση του σχεδιασμού και οι προκλήσεις που προκύπτουν από τους κλιματικούς κίνδυνους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μπορεί η Τεχνητή Νοημοσύνη να γίνει ο σύμμαχος κάθε μικρής επιχείρησης; Αυτό το βιβλίο απαντά με ένα ξεκάθαρο "ναι".
Σε μια εποχή ψηφιακής μετάβασης, οι μικρές επιχειρήσεις και οι ελεύθεροι επαγγελματίες συχνά μένουν πίσω, είτε λόγω κόστους είτε λόγω έλλειψης γνώσης. Το Τεχνητή Νοημοσύνη και Ψηφιακό Μάρκετινγκ για Μικρές Επιχειρήσεις είναι ένας πρακτικός οδηγός που φτιάχτηκε ακριβώς γι' αυτούς: για όσους θέλουν να αναπτυχθούν, να ξεχωρίσουν και να αξιοποιήσουν εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης, χωρίς τεχνικές φλυαρίες και πολύπλοκες θεωρίες.
Θα μάθετε πώς να χρησιμοποιείτε εύκολα και αποτελεσματικά, ακόμα και με μικρό budget, εργαλεία όπως το ChatGPT, το Canva, το Google Ads, το Meta Advantage και πολλά ακόμη, για να ενισχύσετε την παρουσία σας στο διαδίκτυο και να αυξήσετε τις πωλήσεις σας.
Περιλαμβάνει οδηγίες βήμα-βήμα, πραγματικά case studies, λίστες ελέγχου και πρακτικές συμβουλές βασισμένες σε πραγματικά δεδομένα.
Αν είστε επαγγελματίας που θέλει να πάρει τον έλεγχο της ψηφιακής του πορείας και να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του αύριο, τότε αυτό το βιβλίο είναι για εσάς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Neiman, μία από τις κορυφαίες φιλοσοφικές φωνές στον κόσμο, καλεί με πάθος και δύναμη την Αριστερά να επιστρέψει στα ιδανικά που έχτισαν τα καλύτερα πράγματα του σύγχρονου κόσμου. Μπρος στην επερχόμενη απειλή του τραμπισμού, θεώρησε απόλυτη προτεραιότητα να αντιπαρατεθεί στη διαδεδομένη woke (αφύπνιση, επαγρύπνηση, εγρήγορση) ιδεολογία που υπονόμευε την ουσία της Αριστεράς.
Η διάγνωση της τριπλής παθογένειας της Αριστεράς και το τρίπτυχο της θεραπευτικής αγωγής πάνε χέρι-χέρι: δέσμευση στην οικουμενικότητα έναντι του φυλετισμού· επιμονή στη διάκριση μεταξύ δικαιοσύνης και εξουσίας· και πίστη στη δυνατότητα προόδου, στην ελπίδα ότι οι άνθρωποι μπορούν να δημιουργήσουν έναν καλύτερο κόσμο για όλους. Η Neiman ισχυρίζεται παθιασμένα ότι τελικά η πίστη στην κοινωνική πρόοδο, η πίστη ότι η πρόοδος είναι δυνατή αλλά όχι αναπόφευκτη, θα πρέπει να εμποτίζει όσους διατείνονται ότι είναι προοδευτικοί και αριστεροί.
Φυσικά, η Αριστερά δεν πρέπει να αρκεστεί σε copypaste: η νοσταλγία είναι εξ ορισμού αυτοκτονία. Φυσικά, πρέπει να σηκώσει τα μανίκια και να πονοκεφαλιάσει προκειμένου να περάσει από αυτές τις αναγκαίες συνθήκες σε εφικτούς σύγχρονους στόχους. Φυσικά, δεν πρέπει να απεμπολήσει το κριτικό της πνεύμα. Αλλά δεν πρέπει να χάσει τη μεγάλη εικόνα. Η αμφισβήτηση δεν μπορεί να δηλητηριάζει τις θεμελιώδεις αρχές της υπονομεύοντας την ενότητά της. Αν τα αριστερά κόμματα δεν χωνέψουν αυτό το προπατορικό τους αμάρτημα, θα κάνουν το μεγαλύτερο δώρο στην επελαύνουσα αντίδραση.
Το αποτέλεσμα είναι ένα πόνημα νευρώδες, συναρπαστικό ακόμη κι όταν καταφεύγει σε σύνθετους συλλογισμούς, ενάντιο στον μακροπερίοδο, στρυφνό λόγο, ανυποχώρητο όσον αφορά τη σαφήνεια και διανθισμένο με χιούμορ και πνευματώδεις ατάκες. Εν ολίγοις, ένα ευανάγνωστο βιβλίο που ο αναγνώστης θα το αφήσει μόνον όταν φτάσει στην τελευταία σελίδα. (Από τον εκδότη)

Έβλεπε την κάνη του όπλου του Γερμανού, ελάχιστα εκατοστά από το πρόσωπό του, να τον σημαδεύει και άκουγε τους άλλους που ήταν μαζί του να του φωνάζουν: «σκότωσέ τον, τι τον κοιτάζεις;» Γύρω τους γινόταν χαλασμός. Οι επίλεκτες δυνάμεις των Γερμανών δεν έπιαναν αιχμαλώτους Ιταλούς, τους σκότωναν επιτόπου. Αυτή ήταν η διαταγή. Εκείνος όμως δίσταζε, γιατί;
Ήταν Σεπτέμβριος του 1943 και η σφαγή των ανδρών της ιταλικής Μεραρχίας Άκουι στην Κεφαλονιά, βρισκόταν σε εξέλιξη.
Το αίμα έτρεχε ποτάμι στις πλαγιές.
«Μάνα μου, πάει, τελείωσαν όλα», είπα μέσα μου και έκλεισα τα μάτια... Όμως το λάδι στο καντήλι του λοχία Μπρούνο Μπερτόλντι δεν είχε σωθεί...
Τι ακριβώς συνέβη;
Μια απίστευτη ιστορία που ξεκίνησε από τον ορεινό όγκο της Κεφαλονιάς και εξελίχθηκε στα γκουλάγκ του Στάλιν στη Σιβηρία, όπως μας την περιέγραψε ο ίδιος, στο Μπολτσάνο της Βόρειας Ιταλίας, όπου διανύει σήμερα ακάθεκτος το εκατοστό έβδομο έτος της ηλικίας του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στα ταξίδια μου υπήρξα παρατηρητής και στοχαστής και λιγότερο τουρίστας. Έτσι, ταξιδεύοντας, πραγματικά ή φαντασιακά, μόχλευα σκέψεις, συναισθήματα και απολάμβανα ομορφιά, μουσικές, γεύσεις, θάλασσα και ελευθερία. Αισθανόμουν μια απέραντη ευχαρίστηση, μια γλυκιά ικανοποίηση, έχοντας ενωθεί πραγματικά ή νοερά με τις ζωές, τις εικόνες, τους ήχους, τα χρώματα, τις ομορφιές και τις ασχήμιες, τις ελπίδες και τις ανησυχίες εκατομμυρίων άλλων διαφορετικών ανθρώπων. Το βαθύτερο υπόβαθρο στις διαδρομές αυτές ήταν, τελικά, ο διαρκής πνευματικός αγώνας να γνωρίσω τον κόσμο γύρω μου, να γνωρίσω τον "άλλον" και, ίσως, να γνωρίσω βαθύτερα τον εαυτό μου...
Θέλω να εξομολογηθώ, όμως, κάτι που έχει κατασταλάξει οριστικά μέσα μου ως εμπειρία ζωής από τα πολύτροπα ταξίδια μου. Η αλήθεια είναι ότι ταξιδεύοντας με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, γνώριζα τον γύρω μου κόσμο βαθύτερα, κατακτούσα πληροφορίες που τοποθετούσα στο παζλ της πραγματικότητας, αποκτούσα πιο ολιστική συνειδητοποίηση για τα τεκταινόμενα στον έξω από μένα κόσμο, πλούτιζα σε γνώσεις, γευόμουν αισθητική και αισθητηριακή απόλαυση, αλλά δεν γινόμουν περισσότερο ευτυχής. Αντίθετα, γινόμουν όλο και πιο ανήσυχος και σκεπτικιστής και συνειδησιακά εξεγερτικός για τα δεινά των απλών, των αδύναμων ανθρώπων όπου γης... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο αυτό με άξονα τον γνωστό ως «επιστημονικό ρατσισμό» εξετάζει διεξοδικά τις εξής θεματικές: την ανθρώπινη εξέλιξη και γενεαλογία, την έννοια ρατσισμός, τη δουλεία και την κατάργησή της, την έννοια της φυλής και την εδραίωσή της στην επιστήμη κατά τον ύστερο 18ο αιώνα, τον ρατσισμό στον Διαφωτισμό, την κυριαρχία του επιστημονικού ρατσισμού κατά τον 19ο αιώνα και τους κύριους εκπροσώπους του στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, τις φυλετικές θεωρίες και τον επιστημονικό ρατσισμό στις ΗΠΑ (1900-1930) και στη Γερμανία (1900-1945), τον επιστημονικό αντιρατσισμό του Μεσοπολέμου και της δεκαετίας του 1940, τον καίριο ρόλο βασικών κειμένων της UNESCO στον ενταφιασμό του επιστημονικού ρατσισμού. Επίσης εξετάζεται διεξοδικά ο νέος επιστημονικός ρατσισμός της «Νέας Δεξιάς» (1955-1965 και 1969-σήμερα) και η καταιγιστική κριτική που υπέστη από τη σοβαρή σύγχρονη επιστήμη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βασισμένη σε πρωτογενές και αρχειακό υλικό, η μελέτη αυτή καταγράφει την πολιτική και εκλογική πορεία της "Χρυσής Αυγής" από την πρώτη εμφάνισή της τον Δεκέμβριο του 1980 μέχρι τις ημέρες μας. Κατόπιν, ιχνηλατεί τα ιδεολογικά της χαρακτηριστικά και την εξέλιξή τους αναλύοντας το σύνολο των τευχών των περιοδικών "Χρυσή Αυγή" και "Μαίανδρος", το σύνολο των τευχών του περιοδικού "Αντεπίθεση" του Μετώπου Νεολαίας της ΧΑ, και τις ιδεολογικές διακηρύξεις και τα πολιτικά της προγράμματα.
Κατά την αποτίμηση των ευρημάτων της ανάλυσης -η οποία καλύπτει όλη την 40ετή ιδεολογική και πολιτική πορεία της "Χρυσής Αυγής"- συζητείται το περιεχόμενο και η χρήση του όρου "άκρα δεξιά", η επάρκεια του όρου "γενικός φασισμός" για τη μελέτη κινημάτων εθνικοσοσιαλιστικής προέλευσης, και συγκρίνεται ιδεολογικά ο εθνικισμός με τον φυλετισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

- Μπορεί η εκλογική συμπεριφορά να προβλεφθεί αξιόπιστα;
- Πόσο ανθεκτικά είναι τα θεωρητικά μοντέλα όταν δοκιμάζονται στην πράξη;
- Τι μας διδάσκει η ελληνική εκλογική εμπειρία για τα όρια και τις δυνατότητες των ερευνών κοινής γνώμης;
Από το 2012, η πρόβλεψη της ψήφου στην Ελλάδα εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο απαιτητικά πεδία της εκλογικής ανάλυσης. Οι δημοσκοπήσεις αποτυγχάνουν, η πολιτική συμπεριφορά γίνεται ολοένα και πιο ρευστή, και τα παραδοσιακά μοντέλα δείχνουν ανεπαρκή. Την ίδια στιγμή, η τεχνολογία ανοίγει νέους δρόμους: μεγάλα δεδομένα, προηγμένες στατιστικές τεχνικές και τεχνητή νοημοσύνη μετασχηματίζουν το τοπίο της εκλογικής πρόβλεψης.
Το Προβλέποντας την Ψήφο παρουσιάζει την εξέλιξη των θεωρητικών μοντέλων εκλογικής συμπεριφοράς και εξετάζει τις πιο σύγχρονες μεθόδους πρόβλεψης. Αναλύει κριτικά τις τεχνικές που χρησιμοποιούν οι εταιρείες δημοσκοπήσεων, τις δυσκολίες καταγραφής των αναποφάσιστων και την ανάγκη ανανέωσης των εργαλείων ανάλυσης. Παράλληλα, διερευνά τις ελληνικές εκλογές από το 2012 έως το 2023, προτείνοντας νέες αναλυτικές προσεγγίσεις.
Πρόκειται για μια σύνθεση θεωρίας, εμπειρικής εφαρμογής και μεθοδολογικής καινοτομίας, που απευθύνεται σε πολιτικούς επιστήμονες, εκλογικούς και πολιτικούς αναλυτές, επαγγελματίες των δημοσκοπήσεων, φοιτητές και ερευνητές, αλλά και σε κάθε αναγνώστη που επιθυμεί να κατανοήσει πώς (και αν) η εκλογική συμπεριφορά μπορεί να μετατραπεί σε αξιόπιστη πρόβλεψη στην εποχή των δεδομένων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Αριστοτέλης υποστήριξε ότι «όλα τα ανθρώπινα όντα θέλουν να γνωρίζουν». Ωστόσο, θέλουμε επίσης να μη γνωρίζουμε. Αιώνες μετά τον Διαφωτισμό, υπνωτισμένα πλήθη εξακολουθούν να ακολουθούν εξωφρενικούς προφήτες, παράλογες φήμες προκαλούν φανατικές πράξεις και η μαγική σκέψη εκτοπίζει την κοινή λογική και την εμπειρογνωμοσύνη. Από πού προέρχεται αυτή η επιθυμία για άγνοια και πώς διαμορφώνει τη ζωή μας σήμερα;
Ο καταξιωμένος δοκιμιογράφος και ιστορικός των ιδεών Mark Lilla προσφέρει ένα συναρπαστικό διανοητικό οδοιπορικό της επιθυμίας του ανθρώπου να μη γνωρίζει. Μετακινείται με ζωντάνια από το βιβλίο της Γένεσης και τους διαλόγους του Πλάτωνα μέχρι τις παραβολές των Σούφι και τον Σίγκμουντ Φρόιντ, αποκαλύπτοντας τα παράδοξα τού να κρύβουμε την αλήθεια από τον εαυτό μας. Ο Lilla εκθέτει επίσης τις ψευδαισθήσεις στις οποίες μπορεί να μας οδηγήσει αυτή η παρόρμηση: την πίστη μας σε προφητικές μορφές ως την πύλη προς την αλήθεια, τον μύθο της σοφής απλότητας των παιδιών και τη λαχτάρα για εξαφανισμένους, δήθεν αγνότερους πολιτισμούς. (Από τον εκδότη)

Ας υποθέσουμε ότι εικονογραφώ με λέξεις τη βρετανική διοίκηση της Κύπρου την περίοδο της άφιξης των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής: Θα είναι μια γυναίκα, άσχημη ή όμορφή δεν έχει καμιά σημασία, μπροστά από έναν τοίχο και μια σειρά από επισκέπτες έτοιμους να επιδοθούν σε λιθοβολισμό ή ραβδισμό ή φτύσιμο (αναλόγως της διάθεσης που τρέφει ο καθένας). Με κάποιες εξαιρέσεις, η υπάρχουσα ιστοριογραφία εκεί καταλήγει.
Και, πάλι, ας υποθέσουμε ότι, για κάποιο άνευ σημασίας λόγο, το αλαλάζον πλήθος θα δεχόταν να μου χαρίσει κάποια λεπτά προκειμένου να τους αποτρέψω από την αποτρόπαια πράξη. Θα άρχιζα επεξηγώντας τους τρόπους με τους οποίους η βρετανική διοίκηση προστάτευσε τη δημόσια υγεία από τους μολυσματικούς πρόσφυγες την περίοδο 1920-1925, για να τους μαλακώσω κάπως. Ακολούθως, θα τους επεξηγούσα τα κίνητρα πίσω από την πολιτική παρεμπόδισης των αφίξεων των Μικρασιατών προσφύγων, λέγοντάς τους ότι κατά βάση ήταν ζήτημα εξόδων· και οι Μικρασιάτες ήταν έξοδο για τη διοίκηση και επιπρόσθετο βάρος στον προϋπολογισμό. Προκειμένου να τεκμηριώσω το επιχείρημά μου, θα τους επισήμανα ότι ανάλογες πολιτικές εφάρμοσαν και στο παρελθόν· φέρνοντας το παράδειγμα των Ρώσων προσφύγων (1920-1922). Ο σκοπός του ιστορικού δεν είναι να υπερασπίσει, στην προκειμένη περίπτωση τη διοίκηση, αλλά σε καμία περίπτωση δεν του αρέσουν οι post mortem τιμωρίες «ενόχων».
Το παρόν βιβλίο ως τέτοιο θα πρέπει να διαβαστεί: ως προσπάθεια κατανόησης της στάσης της βρετανικής διοίκησης απέναντι σε πρόσφυγες δύο χαμένων αυτοκρατοριών (Ρώσων και Μικρασιατών). (Από τον εκδότη)

Ήταν ο Ντοστογιέφσκι αντιεξουσιαστής και κατά βάθος άθεος; Ένας, έστω κριτικός, συνοδοιπόρος των Ρώσων μηδενιστών του 19ου αιώνα; Το παρόν δοκίμιο όχι μόνον επιχειρηματολογεί για το αντίθετο, αλλά προσπαθεί να αναδείξει ότι η περί εξουσίας, θρησκευτική ουσιαστικά, αντίληψη του Ντοστογιέφσκι εγγράφεται σε μία προοπτική "λαϊκιστικής χριστιανοπολιτικής", η οποία, ορίζοντας το Κακό (αυτοκαταστροφή, χάος, μηδενισμός) ως την απουσία του Καλού, τείνει ταυτόχρονα προς μία χριστιανο-ορθόδοξη πολιτική θεολογία.
Αναλύοντας τον "θρύλο" του Μεγάλου Ιεροεξεταστή (Αδελφοί Καραμαζώφ) και εντοπίζοντας την κομβική σημασία όρων και εννοιών όπως αυτοί του εγωισμού και του αυτεξούσιου, στο λογοτεχνικό και δημοσιολογικό έργο του Ρώσου λογοτέχνη (Έγκλημα και Τιμωρία, Οι Δαιμονισμένοι, Αδελφοί Καραμαζώφ, Το Ημερολόγιο του Συγγραφέα), ανα-δεικνύονται οι μείζονες πολιτισμικές και πολιτικές συνέπειες μιας οντολογικής και ανθρωπολογικής αλλοίωσης: ο ανθρωποθεός κατέλαβε την θέση του Θεανθρώπου. Έτσι, πλέον, "όλα επιτρέπονται!"
Σε ένα τέτοιο επιτρεπτικό πλαίσιο, σήμερα, σε μια περίοδο κρίσης της προόδου ως ιδεολογίας, η ορθόδοξη πολιτική σκέψη του Ντοστογιέφσκι μπορεί να συμβάλλει αποφασιστικά σε μια καλύτερη κατανόηση της κρίσης της πολιτικής αντιπροσώπευσης, μέσα στο ευρύτερο πολιτικο-πολιτισμικό πεδίο ρευστότητας, απόσυρσης των βεβαιοτήτων, και ανόδου όλων των αυταρχισμών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αποτελεί κοινή διαπίστωση πως όλοι είμαστε σε θέση να διατυπώσουμε κάποιο σχόλιο σχετικά με την πλοκή ενός μυθιστορήματος, μιας κινηματογραφικής ταινίας ή ενός θεατρικού έργου. Ισχυριζόμαστε πως η πλοκή «μας κρατάει», είναι «σφιχτή» και «καλοσχεδιασμένη», λέξεις και φράσεις που υποδηλώνουν έναν αφανή μηχανισμό που διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον της ανάγνωσης, αποτελεί θεματοφύλακα της συνοχής του γραπτού έργου και αναδεικνύει την τεχνική προετοιμασία του συγγραφέα. Υπήρξε, όμως, η πλοκή ως παρασκηνιακή και κινητήριος κειμενική δύναμη, ένα συγκεκριμένο αντικείμενο μελέτης της ποίησης και μετέπειτα της πεζογραφίας; Η απάντηση θα σημείωνε πως βρίσκεται εν ενεργεία από την αρχαία ελληνική τραγωδία ακόμη, παρ’ όλα αυτά, την αντιλαμβανόμασταν πάντοτε ως μια υποσυνείδητη σύνθεση και εκδήλωση, το αποτέλεσμα της δομιστικής δεξιότητας του συγγραφέα, εμπνευσμένη από τα βιώματα και τις αναμνήσεις του, τα ιστορικά και μυθικά γεγονότα, τα μοτίβα των θεματικών σε παλιότερα έργα διάνοιας.
Η παρούσα μελέτη επιχειρεί να φιλοξενήσει το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μέρος του φάσματος των σκέψεων, ιδεών, επινοημένων όρων και ακαδημαϊκών διατυπώσεων για αυτό που σήμερα ονομάζουμε πλοκή σε ένα πεζογραφικό σύμπαν. Εξαιτίας αυτού επένδυσε, αρχικά, σε μια ιστορική επισκόπηση και έναν κριτικό σχολιασμό των θεωρήσεών της, από τον Αριστοτέλη έως τις πολιτισμικές σπουδές του 20ού αιώνα. Η ανάπτυξη των μεθοδολογικών της αρχών επικεντρώνεται στη χρήση προεπιλεγμένων μοτίβων, αφηγημάτων με εγνωσμένη αποτελεσματικότητα της περιπλοκής των γεγονότων τους, που εμπεριέχουν αναγνωρίσεις και περιπέτειες, πραγματικές ιστορίες από τη ζωή, την πορεία, τα πάθη, την πτώση και τον θρίαμβο του ανθρώπινου γένους ή μείξεις μυθοπλασίας και ιστορικής πληροφορίας με αναλογία που επαφίεται στη συγγραφική διακριτική ευχέρεια.
Για την ανάδειξη των μηχανισμών της πλοκής αξιοποιούνται παραδείγματα έργων από την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία, παρατίθενται διαγράμματα, πίνακες, και αναλύονται κείμενα μέσω της εργαστηριακής δημιουργικής γραφής. (Από τον εκδότη)

Ο κόσμος μας αλλάζει με ταχύτητα. Η ανθρωπότητα ξεπέρασε τα οκτώ δισεκατομμύρια. Οι παρεμβάσεις της έχουν άμεση αναφορά στην ίδια της τη ζωή και τη ζωή του πλανήτη. Η κρίση είναι ορατή. Πώς κρίνουμε την κρίση; Πώς εννοούμε την αειφορία, την ανάπτυξη, την ενημέρωση και τη διαχείριση; Γιατί αυξάνεται η ανισότητα; Τι πάθαμε και τι μάθαμε από την πανδημία; Πώς διαμορφώνεται ο πολίτης και ο υπήκοος; Μπορεί να ενδυναμωθεί η ατομική και η συνολική νοημοσύνη; Είναι λύση η τεχνητή νοημοσύνη; Ποια είναι η σχέση των κοινωνιών, των κρατών και των εθνών με την παγκοσμιοποίηση; Είναι η ευδαιμονία, ουτοπία; (Από τον εκδότη)