"Αυτό το Σαββατοκύριακο ξέσπασε κρίση, στην ουσία δύο κρίσεις, μια στο εξωτερικό και μια στο εσωτερικό. Την περασμένη βδομάδα ανακαλύφθηκε ότι η Κυβέρνηση πουλούσε όπλα και στις δύο αντιμαχόμενες πλευρές μιας πολεμικής σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, αφού προηγουμένως είχε υποσχεθεί ότι δεν θα πουλούσε σε καμία".
Σε αυτό το σατιρικό, δυστοπικό διήγημα, που δημοσιεύτηκε το 1987 στη συλλογή Ιστορίες φυσικών και αφύσικων καταστροφών ( Άγρα, 2015 ), η Πατρίσια Χάισμιθ εμπνέεται από την πολιτική κατάσταση της εποχής της, που φαίνεται να έχει μεγάλες ομοιότητες με τη δική μας, και προβλέπει προφητικά το πρόσωπο και την πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ.
Ένα τεράστιο εξοπλιστικό και οικονομικό σκάνδαλο πλήττει τον Λευκό Οίκο, από το οποίο ο πρόεδρος Μπακ Τζόουνς προσπαθεί να διαφύγει. Όμως ένας κομβικός σύμβουλός του βρίσκεται νεκρός, ανίκανος να αντιμετωπίσει την κρίση. Πώς θα συγκαλύψουν την αυτοκτονία του, αλλά και το σκάνδαλο; Η Πρώτη Κυρία θα δώσει τη λύση.
Το τέλος του κόσμου έχει έρθει, τα καταφύγια για την πυρηνική καταστροφή έχουν γεμίσει και δεν υπάρχει πια χώρος ούτε για αυτούς τους δύο.
Σαν την αξεπέραστη μαύρη κωμωδία SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα (1964 ) του Στάνλεϋ Κιούμπρικ στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου, το Ο Πρόεδρος Μπακ Τζόουνς ανασυντάσσεται και ανεμίζει τη σημαία μας μεταφέρει στη σκοτεινή εκδοχή του σημερινού ηγέτη των ΗΠΑ, που στο προεδρικό γραφείο του κρέμεται η φωτογραφία του επί Χάισμιθ προέδρου Ρέηγκαν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΤΟ 18 ΑΝΩ ΣΤΑ ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ της λειτουργίας του έχει αποδείξει στην πράξη ότι «υπάρχει εναλλακτική», ότι «γίνεται καλά ο τοξικομανής», άρκει να βρει το θεραπευτικό πρόγραμμα που του ταιριάζει. Χιλιάδες εξαρτημένα άτομα έχουν γίνει καλά, έχουν βρει το δρόμο τους στη ζωή, έναν δρόμο χειραφέτησης, δημιουργίας και αγώνα. Γι' αυτό το 18 ΑΝΩ έγινε -μαζί με τα άλλα στεγνά, δημόσια και δωρεάν προγράμματα απεξάρτησης- στόχος της κυβερνητικής πολιτικής. Γι' αυτό βιάστηκε η κυβέρνηση να περάσει κατακαλόκαιρο, παρά τις έντονες αντιδράσεις όλων των φορέων και της πλειονότητας της κοινωνίας, το νόμο που ιδιωτικοποιεί την ψυχική υγεία και την απεξάρτηση, που κατεδαφίζει το 18 ΑΝΩ με τη φιλοσοφία του, που καταδικάζει τα εξαρτημένα άτομα να παραμείνουν στην εξαθλίωση του δρόμου, «αόρατα».
Γι'αυτό καταγράφουμε την ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ 18 ΑΝΩ, αρχίζοντας απλι τα πρώτα βήματα μέσα στο Δαφνί, στο κλίμα των κοινωνικών αναταράξεων της Μεταπολίτευσης, των συλλογικών αγώνων, των ελπίδων και των διαψεύσεων για μια ψυχιατρική μεταρρύθμιση, αληθινά ριζοσπαστική. Στο κλίμα της εξάπλωσης της χρήσης σκληρών ναρκωτικών στην Ελληνική κοινωνία και της απελπισμένης αναζήτησης από όλο και περισσότερα άτομα μιας θέσης θεραπείας στο τότε μικρό 18 ΑΝΩ. Στο κλίμα της «μικρής επανάστασης» που επιχειρήθηκε από μια χούφτα ανθρώπων, θεραπευτών και θεραπευόμενων, που κατάφεραν, μέσα από συλλογικούς αγώνες να κάνουν πράξη το όραμά τους και να οικοδομήσουν μια πρότυπη μονάδα με τριαντατρείς δομές σε όλη την Αττική, εισάγοντας για πρώτη φορά στην Ελλάδα ειδικά προγράμματα απεξάρτησης, όπου η ψυχοθεραπεία και η τέχνη, στη διαλεκτική τους σχέση, γίνονται ο καταλύτης στη θεραπεία απεξάρτησης και δίνουν καταπληκτικά αποτελέσματα.
Στο ΨΝΑ, αυτή η αντίσταση πήρε σιγά σιγά τη μορφή ένος μειοψηφικού, αλλά θαρραλέου κινήματος αποασυλοποίησης, που συσπείρωνε νέους στην ηλικία ψυχιάτρους, ψυχολόγους, νοσηλευτές, κοινωνικούς λειτουργούς και άλλους εργαζομένους.
Η ιδρυτική ομάδα, χωρίς να διαθέτει ενιαία ιδεολογία, εμπνεόταν από τις ιδέες του Μάη και το όραμα της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας. Σημεία αναφοράς αποτελούσαν ο Φρόυντ, ο Λακάν, ο Μαρκούζε, ο Σαρτρ, ο Φουκώ, ο Μαρξ, ο σουρεαλισμός, η διαρκής επανάσταση, το αντιασυλιακό κίνημα, ο Φράνκο Μπαζάλια, ο Φελίξ Γκουατταρί, ο Ολιβενστάιν, ο Λαίνγκ, ο Κούπερ και άλλοι στοχαστές. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ολόκληρος ο κόλπος έχει μαυρίσει από τα κητώδη, ενώ τα δεκάδες πλοία που τα είχαν κυνηγήσει μέχρι εκεί σχηματίζουν συμπαγή κλοιό στην πλάτη τους, αδιαπέραστο, και για τα σόναρ τους τρομακτικό· οι άνθρωποι πάνω στα πλοία χτυπούν τα κήτη μέσα σ’ ένα πανηγυρικό πανδαιμόνιο, κουδουνίζουν καμπάνες και ροκάνες, φυσούν με σφυρίχτρες και μπουρούδες, σπρώχνοντας τα ζώα να φύγουν μπροστά και, σε λίγο, να ξεβραστούν στην ακτή όπου τα περιμένουν οι εκτελεστές».

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΤΩΜΑΤΑ αυτού του πατροπαράδοτου κυνηγιού του γκρινταντράπ επιπλέει το σώμα του ηλικιωμένου οργανωτή της μεγάλης σφαγής των γιγάντιων θηλυκών ζώων, καλυμμένο με παράξενες πληγές. Διαδίδονται οι πιο τρελές φήμες. Τί δουλειά έχουν στο νησί οι δύο στρατευμένοι οικολόγοι της Sea Shepherd, του ορκισμένου εχθρού τους; Όντως τους ξέβρασε εκεί ο τυφώνας; Για τον Σαίρεν Μπαρεντσεν, τον αρχηγό της αστυνομίας, ξεκινάει ένας αγώνας ενάντια στο χρόνο, αν θέλει να προλάβει να μην εξαπλωθεί η μόλυνση της βίας των στοιχείων της φύσης μέχρι τους ανθρώπους.
Ένα συγκλονιστικό δράμα «κεκλεισμένων των θυρών» στην καρδιά της μανιασμένης φύσης και των
υπέροχων τοπίων των Νήσων Φερόες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Λυσιέν Γκομπιγιό είναι ένας διακεκριμένος δικηγόρος, παντρεμένος με τη χήρα του τέως αφεντικού του, και κινείται στους καλύτερους κοινωνικούς κύκλους. Μια μέρα μια νεαρή εκδιδόμενη, η Υβέτ, του ζητάει να την υπερασπιστεί και ταυτόχρονα του δίνεται. Στην αρχή αντιστέκεται αλλά σιγά σιγά ενδίδει στις προσκλήσεις της. Της παρέχει το δικό της διαμέρισμα και στη συνέχεια μαθαίνει ότι ένας παλιός εραστής της την απειλεί. Και το δράμα συμβαίνει.
Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο σε μορφή ημερολογίου, σαν μυστική αναφορά του πρωταγωνιστή ή σαν "φάκελος" δικηγορικής υπόθεσης. Ως αποτέλεσμα, διαβάζοντάς το δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι παρακολουθούμε τα γεγονότα ενώ συμβαίνουν. Ένα από τα θέματα του βιβλίου είναι ότι παραμένουν πολλά αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με τα κίνητρα των ανθρώπων. Ένα δικαίως διάσημο βιβλίο, το οποίο γυρίστηκε επίσης επιτυχημένη ταινία για τον κινηματογράφο.
Ένα από τα πιο δυνατά "σκληρά μυθιστορήματα" του Σιμενόν.
Η ταινία γυρίστηκε το 1958 σε σκηνοθεσία του Κλωντ Ωτάν-Λαρά και κυκλοφόρησε στην Ελλάδα με τον τίτλο Υβέτ, το κορίτσι της ακολασίας. Πρωταγωνιστούν η Μπριζίτ Μπαρντό και ο Ζαν Γκαμπέν. Η ταινία βασίστηκε πολύ στη σεξουαλική εμφάνιση της Μπαρντό. Ο Γκαμπέν στο ρόλο του μεσήλικα δικηγόρου που υποκύπτει στα θέλγητρα της νεαρής πελάτισσας του είναι, όπως πάντα, εντυπωσιακός. Διάσημη είναι η σκηνή όπου η Μπαρντό σηκώνει τη φούστα της ψηλά στη μέση για να προκαλέσει τον Γκαμπέν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)