H ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΖΩΓΙΑΣ είναι η ιστορία μιας γυναίκας που διέσχισε με τα σταθερά της βήματα τον ασταθή 20ό αιώνα. Ίσως γιατί πρωτοπερπάτησε πάνω σ' ένα καράβι. Η Ζώγια ήταν πρόσφυγας, έζησε και πέθανε ανιθαγενής, χωρίς άλλη πατρίδα από αυτήν που είχε στο μυαλό της. Πέρασε τη ζωή της σε έναν κόσμο γεμάτο αλεπούδες, και χρειάστηκε να έχει την πονηριά της αλεπούς, καμιά φορά και την κουταμάρα της, σαν την κυρά Μαγδάλω που πρωταγωνιστούσε στα παραμύθια της.
Ήταν μια γυναίκα μεγάλης ομορφιάς, που υπήρξε γι' αυτήν ευλογία μαζί και συμφορά. Μου άφησε τις αναμνήσεις και τα μυστικά της. Μυστικά ειπωμένα ώστε να κρύβονται ακόμα πιο βαθιά. Ξέρω πλέον σήμερα ότι η ιστορία της είναι και δική μου ιστορία, και τα μυστικά της και δικά μου μυστικά.
Η Iστορία της Ζώγιας είναι η ιστορία πολλών προσώπων, που εμφανίζονται εδώ σε δεύτερο πλάνο, σπρώχνονται για ν' ανέβουν στη σκηνή, διεκδικώντας το καθένα τους το δικό του βιβλίο. Είναι η ιστορία τριών γυναικών, της Ζένιας, της Ζώγιας και της Λάλης, η ιστορία μιας οικογένειας που δεν υπήρξε μια κανονική οικογένεια. Είναι οι ιστορίες ανθρώπων που συναντιούνται και χάνονται, για να ξαναβρεθούν αλλού, σε άλλα βιβλία, στον δικό τους παράδεισο.
Η "Ιστορία της Ζώγιας" είναι επίσης μιά μικρή ιστορία του 20ού αιώνα. Αρχίζει στη Σεβαστούπολη, τη χρονιά της Ρωσικής Επανάστασης. Τελειώνει στην Αθήνα, μετά την Πτώση του Τείχους. Είναι η ιστορία διαφορετικών τόπων: της Κριμαίας, της Σμύρνης, του Πειραιά και κυρίως της Αθήνας και των συνοικιών της. Κάθε τόπος, κάθε γειτονιά, είναι και ένα πρόσωπο της ιστορίας. Είναι πάνω απ' όλα μια άσκηση της μνήμης. Μνήμη με μ μικρό, γεμάτη κενά και λάθη, ατελής, γεμάτη παγίδες. Που διαψεύδει και υποσκάπτει την εξιδανικευμένη συλλογική μνήμη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Μέρα και νύχτα. Καλοκαίρι και χειμώνας, παιδιά. Σπορά και θερισμός. Ζωή και θάνατος. Αυτό ακριβώς είναι το Χάλλοουην σε όλες τις εποχές και είναι πάντα το ίδιο. Μεσημέρι και μεσάνυχτα. Το να γεννιέσαι. Να κυλιέσαι στο χώμα και να το παίζεις ψόφιος κοριός. Και μετά να σηκώνεσαι, να ουρλιάζεις, και να διατρέχεις χιλιάδες χρόνια θανάτου κάθε μέρα και κάθε νύχτα τού Χάλλοουην. Να τρέχεις κάθε νύχτα, κάθε θεοσκότεινη, φοβερή νύχτα, μέχρι που στο τέλος να τα καταφέρνεις και να κρύβεσαι στα χωριά και στις πόλεις για να πάρεις μια ανάσα από την τρεχάλα.
» Και μετά, τα όρια της ζωής σου μεγαλώνουν και έχεις περισσότερο χρόνο, και αποδιώχνεις το θάνατο και βάζεις στην άκρη το φόβο, και στο τέλος, έχεις μόνο κάποιες ξεχωριστές μέρες κάθε χρόνο για να θυμάσαι τη νύχτα και το ξημέρωμα, την άνοιξη και το φθινόπωρο, τη γέννηση και το θάνατο».

Τη νύχτα των Αγίων Πάντων, τη Νύχτα του Χάλλοουην, οκτώ αγόρια έτοιμα για περιπέτεια μαζεύονται στο στοιχειωμένο σπίτι στην άκρη της πόλης. «Σκανταλιά ή Kέρασμα;»
Κάτι μυστηριώδες όμως παίρνει μακριά τον φίλο τους Τζόου Πίπκιν, την ψυχή της παρέας, και μόνο ένας άνθρωπος μπορεί να τα βοηθήσει να τον βρουν. Με οδηγό τον απόκοσμο Κάραπας Κλάβικλ Μάουντσραουντ ξεκινούν ένα αλησμόνητο ταξίδι στο χώρο και το χρόνο, βαθιά στα μυστήρια που κρύβονται στην πιο τρομακτική απ’ όλες τις νύχτες. Είναι ακόμα ζωντανός ο Πιπ; Κι αν ναι, μπορούν οι φίλοι του να τον σώσουν από μια φρικτή μοίρα προτού να είναι πολύ αργά;
Ο μάστορας των ιστοριών του φανταστικού Ρέυ Μπράντμπερυ παρασύρει τους αναγνώστες του, μικρούς και μεγάλους, σε ένα συναρπαστικό ταξίδι, από την Κοιλάδα των Τάφων στην αρχαία Αίγυπτο μέχρι τα Γκαργκόυλ στην Παναγία των Παρισίων και τις νεκροπόλεις του Μεξικού την Ημέρα των Νεκρών, για να ανακαλύψουν μαζί την αληθινή προέλευση του Χάλλοουην.
Η αφήγηση του Μπράντμπερυ φέρνει στο νου μεγάλες κλασικές αφηγήσεις όπως "Τα ταξίδια του Γκάλλιβερ" του Τζόναθαν Σουίφτ, τον "Πήτερ Παν" του Τζέημς Μάθιου Μπάρρυ και την "Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων" του Λιούις Κάρρολ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

-Ίσως σε είδε κάποιος άλλος, είπε ήσυχα ο Χαραλάμπους, κάποιος που ξαγρυπνούσε στο παράθυρο του όπως εγώ κι εσύ. Αυτό το βράδυ φαίνεται πως πολλοί άνθρωποι δεν κοιμήθηκαν στο ξενοδοχείο «Καλυψώ».

-Ξέρω και κάτι ακόμη, είπε ήσυχα ο Χαραλάμπους.

-Ti;

-Αυτό που απο χθες το μεσημέρι το ξέρεις κι εσύ. Πως ο κομψός μας Τζερόνυμο είναι ο περίφημος λοχαγός του Κωστή Ντάνινου. Ο λοχαγός Τάρντι. Ο άνθρωπος με το σημάδι το επιβεβαίωσε. Αλλα δεν είναι αυτό το ζήτημα. Τι θα κάνει ο φίλος σου όταν βεβαιωθεί; Λες πως τον βοηθάς γιατί τον συμπαθείς. Θα τον βοηθήσεις να κάνει κι ένα έγκλημα;

-Τι άλλο του μένει να κάνει;

-Αλλά γιατί θα το 'κανε;

Φώναξε το γκαρσόνι με το χέρι του και πλήρωσε.

-Αν δεν φύγει απο τη Μύκονο, φοβάμαι πως τα πράγματα θα εξελιχθούν άσχημα.

-Θείε, μου θυμίζεις ανακριτή. Για ποιό έγκλημα κατηγορούμαι; Γελούσε. Αλλα ο Χαραλάμπους δεν συμμερίστηκε το κέφι της.

-Για ποιό έγκλημα; ξανάπε αυτή.

-Για κείνο που ίσως πρόκειται να γίνει, απάντησε ο Χαραλάμπους σκυθρωπός.

Η Μύκονος ήταν ένα απο τα αγαπημένα σκηνικά του Γιάννη Μαρή. Πρωταγωνιστεί μεταξύ 1956 και 1963 σε τρία μυθιστορήματα και ένα διήγημα. Καλοκαίρι στη Μύκονο. Στο ξενοδοχείο πολυτελείας «Καλυψώ» φτάνει ο διεθνής εφοπλιστής Ταξιάρχης με την κομψή συντροφιά του, την ερωμένη του, την ανιψιά του, που αγαπά σαν παιδί του, και τους φίλους του. Το ξενοδοχείο πολυτελείας είναι στις δόξες του. Κι έξαφνα ένας απο τη συντροφιά βρίσκεται νεκρός. Ποιός τον σκότωσε; Ο συμπαθητικός νέος άνθρωπος που τον ακολουθούσε όλο τον τελευταίο καιρό; Ο βλοσυρός δικηγόρος των Αθηνών που είχε έναν παλιό λογαριασμό μαζί του; Οι άνθρωποι που ο νεκρός είχε προδώσει στην Κατοχή; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στα ενενηντατρία του χρόνια, αντιμέτωπος με την απώλεια της μνήμης του, καθώς και με τις επιπτώσεις μιας πανδημίας που μετέφερε μεγάλο μέρος της καθημερινής ανθρώπινης επικοινωνίας στο διαδίκτυο, ο δημοφιλής ψυχοθεραπευτής κάνει μια ρηξικέλευθη αλλαγή στον τρόπο που δουλεύει, εστιάζοντας στο τί μπορεί να κατορθωθεί σε μία μοναδική ωριαία συνάντηση μεταξύ θεραπευόμενου και θεραπευτή. Αναζητεί τον πυρήνα του ψυχικού προβλήματος και προτείνει τρόπους συνέχισης της θεραπείας.
Ο Γιάλομ δεν δίστασε να δείξει την πορεία της ζωής του χωρίς φτιασίδια και χωρίς αποκλεισμούς. Πιστός στη δύναμη της αυτοαποκάλυψης και στη δέσμευσή του να παρουσιάζεται η αλήθεια και η πραγματική ζωή όπως είναι και όπως συμβαίνει, έγραψε βιβλία όπως Ο δήμιος του έρωτα, Η μάνα και το νόημα της ζωής, Αυτό ήταν η ζωή; Τότε άλλη μια φορά!, Πλάσματα μίας μέρας, Ζήτημα θανάτου και ζωής κ.ά.
Σε αυτά τα βιβλία συγκαταλέγεται και το πιο πρόσφατο. Η Ώρα της καρδιάς συμπληρώνει κάτι πολύτιμο, που πολύ σπάνια συναντιέται στη θεραπευτική βιβλιογραφία: τη μαρτυρία ενός μεγάλου θεραπευτή για την αντοχή παρά τη φθορά, την επιμονή παρά τα γηρατειά, και την προσπάθεια να κάνει ό,τι μπορεί για να υπηρετήσει τις ανάγκες των ανθρώπων που συνεχίζουν να το ζητούν, αλλά και τις δυσκολίες και τις εσωτερικές συγκρούσεις που συναντάει σε αυτό το δύσβατο κομμάτι της διαδρομής.
Το μήνυμα σε αυτά τα πιο πρόσφατα αφηγήματα του μεγάλου θεραπευτή είναι ότι η βούληση είναι πιο ισχυρή από τον εγκέφαλο, ότι η επιθυμία για ζωή και επαφή βρίσκει τρόπους να ξεπεράσει τις σωματικές ανεπάρκειες, όταν αυτό έχει σημασία για εμάς. Η ψυχή βρίσκει δρόμο και τρόπο.
Ο Γιάλομ, πιστός στην επιλογή του να δώσει το παράδειγμα, το ανοίγει στα μάτια μας, με τη συνδρομή του γιου του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η έκδοση συγκεντρώνει τις έξι ποιητικές συλλογές του Γιάννη Στίγκα από το 2004 έως το 2017.
Η ΑΛΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ [2004]
Η ΟΡΑΣΗ Θ’ ΑΡΧΙΣΕΙ ΞΑΝΑ [2006]
ΙΣΟΠΑΛΟ ΤΡΑΥΜΑ [2009]
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ [2012]
ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΚΥΒΟ ΡΟΥΜΠΙΚ ΦΑΓΩΜΕΝΟ [2014]
ΕΞΥΠΕΡΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΧΑΝΟΜΑΙ [2017]

Είκοσι αριθμημένα ποιήματα, τρία ανάριθμα, ένα εισαγωγικό τρίστιχο και ένα καταληκτικό κομμάτι των δεκατριών στίχων απαρτίζουν το Είκοσι, τη νέα ποιητική συλλογή του Παντελή Μπουκάλα. Πρόκειται για τα τεκμήρια ενός πολέμου από εκείνους που όντως δεν τους μέλλεται να τελειώσουν ποτέ: του πολέμου με μια μαύρη τρύπα που δεν είναι μέσα σου αλλά σε περιέχει ολόκληρο. Κάθε τεκμήριο δοκιμάζει τη δική του εκδοχή φωνής, από τις πολλές που έχει να σου προσφέρει η ελληνική ποίηση, σαν μιας κάποιας ισχύος όπλα για να ξεγελάσεις τον Αγέλαστο και να μιλήσεις το πένθος, το πιο βαρύ απ’ όσα έχουν γραφτεί του ανθρώπου: το πένθος του γονιού για το παιδί του. Να τρέψεις σε λόγο την αδειοσύνη, μολονότι νιώθεις πια τις λέξεις απελπιστικά αδύναμες, σχεδόν άδικες μπροστά στο μέγα γεγονός που καλούνται να συλλαβίσουν.

Για να επιστρέψεις από τον άναυδο πόνο, την παραιτημένη σιωπή, ή από τον τρόπο του ουρλιαχτού στον συνταγμένο κόσμο θα δοκιμάσεις και θα δοκιμαστείς σε όλες τις φωνές. Στη φωνή της αφήγησης, που εκτείνει το πεδίο της μνήμης ανακαλώντας θραυσμένες αλληλουχίες στιγμών και επιχειρώντας με την ιστόρηση να συγκρατήσει θερμό ό,τι απειλείται από τον παγετώνα της απώλειας. Στη φωνή της συμπύκνωσης, που διατηρεί μόνο έναν πυρήνα γυμνών λέξεων. Στην έμμετρη φωνή και στη φωνή του ελευθερωμένου στίχου. Στη φωνή της επιτάφιας ποίησης και του δημοτικού μοιρολογιού αλλά και στη φωνή της απαντοχής, της μη παραίτησης, της μη καταβύθισης, έτσι όπως τη συνοψίζει το παράγγελμα του ποντιακού τραγουδιού: «Βάσταξον, καρδιά, βάσταξον, αν θελτς και αν ’κί θέλεις».

Αλλ’ όσο βαστιέσαι απ’ το κλαδάκι που σου προσφέρει ο στίχος του Πόντου, η λερναία πίκρα μέσα σου σε κόβει στα δυο, μοιρολογώντας με τον τρόπο του ριζίτικου τραγουδιού για τον άγουρο που «νιότη δεν εχάρη», γιατί τον πρόλαβε -στα ωραία είκοσί του- ο «σκληροκάρδης», με την μπαμπεσιά που δίκαια του αποδίδει η δημοτική μας ποίηση: «Χριστέ, και να ’τον παρεμπρός, και να ’τον παραπίσω».

Αυτό το ψυχοφάγο «αν», το μάταιο «μακάρι», απευθυνόμενο σε θεότητες άφαντες ή αδιάφορες, τσακίζει και κόκαλα που πίστεψαν αναίτια πως ανήκουν στα γερά. Σε μια τριχούλα ακροβατεί ο βίος των βροτών. Σε μια τριχούλα που κόβει βιαιότατα κι απότομα τον κόσμο και τον χρόνο στα δύο, στον φαρμακωμένο ενεστώτα και στον αδυσώπητο αόριστο, στο εδώ και στο εκεί. Ναι. Μάλλον δεν λάθεψαν οι γνωστικοί αρχαίοι που μια από τις μυθολογικές τους αφηγήσεις για τη χαμένη αθανασία τη συνάρτησαν με μια τρίχα στην κεφαλή του Πτερέλαου, βασιλιά των Ταφίων· εύκολο ήταν να κοπεί, πάντα με μπαμπεσιά, εύκολο να γυρίσει ο άνθρωπος στη θνητότητά του. Μόνη αθανασία του, η μνήμη. (Από τον εκδότη)

«Όπως όλη η σπουδαία ποίηση, έθαλλε και η δική της: χωρίς ίχνος ιδεολογική αδιακρισία και κατεβαίνοντας ακόμη πιο βαθιά μέσα στον άνθρωπο, ξαναπλασμένον τώρα ολόκληρο από το αμύθητο μισό του. Για μένα (αλλά δεν πιστεύω πως ισχύει μόνο για μένα), η Τζένη Μαστοράκη είναι η καλύτερη ποιήτρια της νεότερης Ελλάδας. (Δ.Κ.)
KAI ΤO ΚΑΚΟ; Όταν κανένας δε σταυρώνει πια το μαξιλάρι σου και δεν υπάρχει ποιός θα σε φυλάξει. Το κακό δεν είναι έννοια, δεν είναι καν ιδέα, αλλά πράγμα, φόβος ακατέργαστος, που αναδύεται από τα βαθύτερα κοιτάσματα του ύπνου και της στέρησης και σέρνεται μέσα στα όνειρα, εκεί όπου έννοια και πράγμα δεν ξεχωρίζουν ακόμα. Εκεί πάλι βρίσκονται, αν σκύψεις να τα δεις και τα πιάσεις από χάμω, λόγια ξόρκια από παμπάλαιες διαθήκες, ψίχουλα και πετραδάκια που τ’ άφησαν πίσω τους όσοι πλανήθηκαν στο σκοτεινό δάσος και χάθηκαν στη νύχτα της ψυχής, σκόρπιες ψηφίδες μύθων. Μυθοποιός λοιπόν και ελευθερώτρια παγιδευμένων φαντασμάτων, νυχτερινή και φεγγαροντυμένη· μυθοποιός που άλλον τέτοιο ή άλλην τέτοια δεν έχουμε στην ελληνική ποίηση. Μυθοποιός, γιατί μονάχα ο μύθος μπορεί να πλαισιώσει το κακό, να το μιλήσει και να το σκορπίσει στον άνεμο. Όταν το κακό δεν χωράει σε μύθους, τότε νικά, τότε σε κατακυριεύει.
Ποιά έγκατα, ποιά βίωση βαθύτερη του φόβου, και ο λόγος πάντα άπεφθος; Ο ρυθμός, ο ανεύρετος ρυθμός του κόσμου, αυτός φυλάγει απ’ το κακό αφού κανένας δε σταυρώνει πια το μαξιλάρι σου. Ο ρυθμός είναι το ξόρκι για όσα δεν εξαγοράζονται, το κέρμα που κρατάς σφιχτά στα δόντια για να φτάσεις στον βυθό, εκεί όπου μόνο οι τολμηροί αυτοδύτες κατεβαίνουν ασυνόδευτοι, κι ύστερα πάλι ν’ ανεβείς, αν είσαι από τους τυχερούς. Και ρυθμός είναι η ανθρώπινη ανάσα, ο μιλημένος μύθος, ο άλλος τρόπος ν’ αναπνέουμε που μας τον μάθαιναν τα ποιήματα, σχεδόν μια ευεργεσία. Αλλά οι ποιητές εκείνον τον καιρό ήταν αθάνατοι. (Διονύσης Καψάλης, από το επίμετρο της έκδοσης)