H ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΖΩΓΙΑΣ είναι η ιστορία μιας γυναίκας που διέσχισε με τα σταθερά της βήματα τον ασταθή 20ό αιώνα. Ίσως γιατί πρωτοπερπάτησε πάνω σ' ένα καράβι. Η Ζώγια ήταν πρόσφυγας, έζησε και πέθανε ανιθαγενής, χωρίς άλλη πατρίδα από αυτήν που είχε στο μυαλό της. Πέρασε τη ζωή της σε έναν κόσμο γεμάτο αλεπούδες, και χρειάστηκε να έχει την πονηριά της αλεπούς, καμιά φορά και την κουταμάρα της, σαν την κυρά Μαγδάλω που πρωταγωνιστούσε στα παραμύθια της.
Ήταν μια γυναίκα μεγάλης ομορφιάς, που υπήρξε γι' αυτήν ευλογία μαζί και συμφορά. Μου άφησε τις αναμνήσεις και τα μυστικά της. Μυστικά ειπωμένα ώστε να κρύβονται ακόμα πιο βαθιά. Ξέρω πλέον σήμερα ότι η ιστορία της είναι και δική μου ιστορία, και τα μυστικά της και δικά μου μυστικά.
Η Iστορία της Ζώγιας είναι η ιστορία πολλών προσώπων, που εμφανίζονται εδώ σε δεύτερο πλάνο, σπρώχνονται για ν' ανέβουν στη σκηνή, διεκδικώντας το καθένα τους το δικό του βιβλίο. Είναι η ιστορία τριών γυναικών, της Ζένιας, της Ζώγιας και της Λάλης, η ιστορία μιας οικογένειας που δεν υπήρξε μια κανονική οικογένεια. Είναι οι ιστορίες ανθρώπων που συναντιούνται και χάνονται, για να ξαναβρεθούν αλλού, σε άλλα βιβλία, στον δικό τους παράδεισο.
Η "Ιστορία της Ζώγιας" είναι επίσης μιά μικρή ιστορία του 20ού αιώνα. Αρχίζει στη Σεβαστούπολη, τη χρονιά της Ρωσικής Επανάστασης. Τελειώνει στην Αθήνα, μετά την Πτώση του Τείχους. Είναι η ιστορία διαφορετικών τόπων: της Κριμαίας, της Σμύρνης, του Πειραιά και κυρίως της Αθήνας και των συνοικιών της. Κάθε τόπος, κάθε γειτονιά, είναι και ένα πρόσωπο της ιστορίας. Είναι πάνω απ' όλα μια άσκηση της μνήμης. Μνήμη με μ μικρό, γεμάτη κενά και λάθη, ατελής, γεμάτη παγίδες. Που διαψεύδει και υποσκάπτει την εξιδανικευμένη συλλογική μνήμη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Μέρα και νύχτα. Καλοκαίρι και χειμώνας, παιδιά. Σπορά και θερισμός. Ζωή και θάνατος. Αυτό ακριβώς είναι το Χάλλοουην σε όλες τις εποχές και είναι πάντα το ίδιο. Μεσημέρι και μεσάνυχτα. Το να γεννιέσαι. Να κυλιέσαι στο χώμα και να το παίζεις ψόφιος κοριός. Και μετά να σηκώνεσαι, να ουρλιάζεις, και να διατρέχεις χιλιάδες χρόνια θανάτου κάθε μέρα και κάθε νύχτα τού Χάλλοουην. Να τρέχεις κάθε νύχτα, κάθε θεοσκότεινη, φοβερή νύχτα, μέχρι που στο τέλος να τα καταφέρνεις και να κρύβεσαι στα χωριά και στις πόλεις για να πάρεις μια ανάσα από την τρεχάλα.
» Και μετά, τα όρια της ζωής σου μεγαλώνουν και έχεις περισσότερο χρόνο, και αποδιώχνεις το θάνατο και βάζεις στην άκρη το φόβο, και στο τέλος, έχεις μόνο κάποιες ξεχωριστές μέρες κάθε χρόνο για να θυμάσαι τη νύχτα και το ξημέρωμα, την άνοιξη και το φθινόπωρο, τη γέννηση και το θάνατο».

Τη νύχτα των Αγίων Πάντων, τη Νύχτα του Χάλλοουην, οκτώ αγόρια έτοιμα για περιπέτεια μαζεύονται στο στοιχειωμένο σπίτι στην άκρη της πόλης. «Σκανταλιά ή Kέρασμα;»
Κάτι μυστηριώδες όμως παίρνει μακριά τον φίλο τους Τζόου Πίπκιν, την ψυχή της παρέας, και μόνο ένας άνθρωπος μπορεί να τα βοηθήσει να τον βρουν. Με οδηγό τον απόκοσμο Κάραπας Κλάβικλ Μάουντσραουντ ξεκινούν ένα αλησμόνητο ταξίδι στο χώρο και το χρόνο, βαθιά στα μυστήρια που κρύβονται στην πιο τρομακτική απ’ όλες τις νύχτες. Είναι ακόμα ζωντανός ο Πιπ; Κι αν ναι, μπορούν οι φίλοι του να τον σώσουν από μια φρικτή μοίρα προτού να είναι πολύ αργά;
Ο μάστορας των ιστοριών του φανταστικού Ρέυ Μπράντμπερυ παρασύρει τους αναγνώστες του, μικρούς και μεγάλους, σε ένα συναρπαστικό ταξίδι, από την Κοιλάδα των Τάφων στην αρχαία Αίγυπτο μέχρι τα Γκαργκόυλ στην Παναγία των Παρισίων και τις νεκροπόλεις του Μεξικού την Ημέρα των Νεκρών, για να ανακαλύψουν μαζί την αληθινή προέλευση του Χάλλοουην.
Η αφήγηση του Μπράντμπερυ φέρνει στο νου μεγάλες κλασικές αφηγήσεις όπως "Τα ταξίδια του Γκάλλιβερ" του Τζόναθαν Σουίφτ, τον "Πήτερ Παν" του Τζέημς Μάθιου Μπάρρυ και την "Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων" του Λιούις Κάρρολ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

-Ίσως σε είδε κάποιος άλλος, είπε ήσυχα ο Χαραλάμπους, κάποιος που ξαγρυπνούσε στο παράθυρο του όπως εγώ κι εσύ. Αυτό το βράδυ φαίνεται πως πολλοί άνθρωποι δεν κοιμήθηκαν στο ξενοδοχείο «Καλυψώ».

-Ξέρω και κάτι ακόμη, είπε ήσυχα ο Χαραλάμπους.

-Ti;

-Αυτό που απο χθες το μεσημέρι το ξέρεις κι εσύ. Πως ο κομψός μας Τζερόνυμο είναι ο περίφημος λοχαγός του Κωστή Ντάνινου. Ο λοχαγός Τάρντι. Ο άνθρωπος με το σημάδι το επιβεβαίωσε. Αλλα δεν είναι αυτό το ζήτημα. Τι θα κάνει ο φίλος σου όταν βεβαιωθεί; Λες πως τον βοηθάς γιατί τον συμπαθείς. Θα τον βοηθήσεις να κάνει κι ένα έγκλημα;

-Τι άλλο του μένει να κάνει;

-Αλλά γιατί θα το 'κανε;

Φώναξε το γκαρσόνι με το χέρι του και πλήρωσε.

-Αν δεν φύγει απο τη Μύκονο, φοβάμαι πως τα πράγματα θα εξελιχθούν άσχημα.

-Θείε, μου θυμίζεις ανακριτή. Για ποιό έγκλημα κατηγορούμαι; Γελούσε. Αλλα ο Χαραλάμπους δεν συμμερίστηκε το κέφι της.

-Για ποιό έγκλημα; ξανάπε αυτή.

-Για κείνο που ίσως πρόκειται να γίνει, απάντησε ο Χαραλάμπους σκυθρωπός.

Η Μύκονος ήταν ένα απο τα αγαπημένα σκηνικά του Γιάννη Μαρή. Πρωταγωνιστεί μεταξύ 1956 και 1963 σε τρία μυθιστορήματα και ένα διήγημα. Καλοκαίρι στη Μύκονο. Στο ξενοδοχείο πολυτελείας «Καλυψώ» φτάνει ο διεθνής εφοπλιστής Ταξιάρχης με την κομψή συντροφιά του, την ερωμένη του, την ανιψιά του, που αγαπά σαν παιδί του, και τους φίλους του. Το ξενοδοχείο πολυτελείας είναι στις δόξες του. Κι έξαφνα ένας απο τη συντροφιά βρίσκεται νεκρός. Ποιός τον σκότωσε; Ο συμπαθητικός νέος άνθρωπος που τον ακολουθούσε όλο τον τελευταίο καιρό; Ο βλοσυρός δικηγόρος των Αθηνών που είχε έναν παλιό λογαριασμό μαζί του; Οι άνθρωποι που ο νεκρός είχε προδώσει στην Κατοχή; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στα ενενηντατρία του χρόνια, αντιμέτωπος με την απώλεια της μνήμης του, καθώς και με τις επιπτώσεις μιας πανδημίας που μετέφερε μεγάλο μέρος της καθημερινής ανθρώπινης επικοινωνίας στο διαδίκτυο, ο δημοφιλής ψυχοθεραπευτής κάνει μια ρηξικέλευθη αλλαγή στον τρόπο που δουλεύει, εστιάζοντας στο τί μπορεί να κατορθωθεί σε μία μοναδική ωριαία συνάντηση μεταξύ θεραπευόμενου και θεραπευτή. Αναζητεί τον πυρήνα του ψυχικού προβλήματος και προτείνει τρόπους συνέχισης της θεραπείας.
Ο Γιάλομ δεν δίστασε να δείξει την πορεία της ζωής του χωρίς φτιασίδια και χωρίς αποκλεισμούς. Πιστός στη δύναμη της αυτοαποκάλυψης και στη δέσμευσή του να παρουσιάζεται η αλήθεια και η πραγματική ζωή όπως είναι και όπως συμβαίνει, έγραψε βιβλία όπως Ο δήμιος του έρωτα, Η μάνα και το νόημα της ζωής, Αυτό ήταν η ζωή; Τότε άλλη μια φορά!, Πλάσματα μίας μέρας, Ζήτημα θανάτου και ζωής κ.ά.
Σε αυτά τα βιβλία συγκαταλέγεται και το πιο πρόσφατο. Η Ώρα της καρδιάς συμπληρώνει κάτι πολύτιμο, που πολύ σπάνια συναντιέται στη θεραπευτική βιβλιογραφία: τη μαρτυρία ενός μεγάλου θεραπευτή για την αντοχή παρά τη φθορά, την επιμονή παρά τα γηρατειά, και την προσπάθεια να κάνει ό,τι μπορεί για να υπηρετήσει τις ανάγκες των ανθρώπων που συνεχίζουν να το ζητούν, αλλά και τις δυσκολίες και τις εσωτερικές συγκρούσεις που συναντάει σε αυτό το δύσβατο κομμάτι της διαδρομής.
Το μήνυμα σε αυτά τα πιο πρόσφατα αφηγήματα του μεγάλου θεραπευτή είναι ότι η βούληση είναι πιο ισχυρή από τον εγκέφαλο, ότι η επιθυμία για ζωή και επαφή βρίσκει τρόπους να ξεπεράσει τις σωματικές ανεπάρκειες, όταν αυτό έχει σημασία για εμάς. Η ψυχή βρίσκει δρόμο και τρόπο.
Ο Γιάλομ, πιστός στην επιλογή του να δώσει το παράδειγμα, το ανοίγει στα μάτια μας, με τη συνδρομή του γιου του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)