Ο Γιώργος γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1962 στο μαιευτήριο της Αγόριανης, ένα πετρόκτιστο αρχοντικό που σώζεται ώς τις μέρες μας. Ο πατέρας του, Θωμάς, ήταν αγρότης· η μητέρα του, Βασιλική, συμβολαιογράφος.
Ήταν ένα υγιέστατο μωρό, μ’ ένα μεγάλο ανδρικό μόριο. Τη στιγμή που βγήκε από τη μήτρα της μητέρας του, ο Γιώργος γέλασε τρανταχτά - ένα γέλιο που θα τον χαρακτήριζε σ’ όλη του τη ζωή.
Ο πατέρας του, μόλις έμαθε πως όλα είχαν πάει καλά στη γέννα, χαρούμενος και περήφανος, ήπιε μια μπίρα κι ύστερα, με το κλαδευτήρι που κλάδευε τις φράουλες, έκοψε μια τούφα απ’ τα μαλλιά της γυναίκας του και την έβαλε κάτω από το μαξιλάρι του, όπως επέτασσε το έθιμο.
Σαράντα μέρες μετά τη γέννηση ο παπάς του χωριού σταύρωσε τον αφαλό του βρέφους με λίγη μαρμελάδα από φράουλες. «Για να γίνει γλυκός άνθρωπος όταν μεγαλώσει» είπε.
«Αυτός θα γίνει σπουδαίος άντρας» είπε η Βασιλική στον Θωμά, κοιτάζοντας τον Γιώργο.
«Μακάρι» απάντησε ο Θωμάς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Μομό είναι δέκα χρονών, ή κάπου τόσο, κι έχει όλη τη ζωή μπροστά του, δυστυχώς. Ζει στο σπίτι της Μαντάμ Ροζά, στον έκτο όροφο μιας πολυκατοικίας χωρίς ασανσέρ, στην Μπελβίλ του Παρισιού. Η Μαντάμ Ροζά είναι μια εβδομηντάχρονη, υπέρβαρη, Εβραία πρώην πόρνη, που διατηρεί στο διαμέρισμά της κάτι σαν οικοτροφείο για παιδιά που οι πόρνες μητέρες τους λείπουν για δουλειές.
Στην ίδια πολυκατοικία ζει κι η Μαντάμ Λολά, τραβεστί, πρώην πρωταθλητής του μποξ στη Σενεγάλη. Και ο κύριος Χαμίλ, έμπορος χαλιών, που είναι πάντα χαμογελάστος, κι ας λέει πως κανείς δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αγάπη. Και ο κύριος Ουαλούμπα, που ήρθε από το Καμερούν στο Παρίσι για να το σκουπίσει, αλλά έχει κι άδεια πυροφάγου και ξερνάει φωτιές από το στόμα.
Όταν έμαθε πως η Μαντάμ Ροζά τον είχε σπίτι της επειδή κάθε μήνα εισέπραττε ένα έμβασμα κι όχι επειδή τον αγαπούσε, ο Μομό στεναχωρήθηκε. Αλλά έκανε λάθος, η Μαντάμ Ροζά τον αγαπούσε πάρα πολύ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Μαρί Κουίν, επικεφαλής της Υποδιεύθυνσης Αντιμιμιδίων του Οργανισμού Αγνώστων για το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, θα κληθεί σε μια έκτακτη συνάντηση με τον προϊστάμενό της, όπου θα βρεθεί αντιμέτωπη με την κατηγορία της κατασκοπείας. Η προσπάθεια να αποδείξει την αθωότητά της μοιάζει μάταιη. Ο επί χρόνια προϊστάμενός της επιμένει πως, όχι μόνο δεν γνωρίζει την Κουίν, αλλά και ότι "δεν υπάρχει Υποδιεύθυνση Αντιμιμιδίων" στον Οργανισμό.
Τα αντιμιμίδια είναι οντότητες που διαγράφουν κάθε ίχνος της παρουσίας τους. Κάποια είναι άκακα, κάποια όχι και τόσο. Τα αντιμιμίδια μπορεί να τρέφονται από τις πιο αγαπημένες σου αναμνήσεις, από τα πράγματα που σε κάνουν να είσαι αυτός που είσαι - χωρίς εσύ καν να το συνειδητοποιείς. Και δεν είναι απλώς ότι τρέφονται από εμάς. Εισβάλλουν στον κόσμο μας για να τον κάνουν δικό τους.
Πώς γίνεται όμως να αναχαιτίσεις κάτι που είναι αδύνατο να το εντοπίσεις; Πώς γίνεται να πολεμήσεις έναν εχθρό όταν δεν έχεις αντιληφθεί καν ότι βρίσκεσαι σε πόλεμο;
Ένα μυθιστόρημα αιχμής που μέσα από μια περιπετειώδη αφήγηση αποτυπώνει τα πολλαπλά μέτωπα στα οποία διεξάγεται ο πόλεμος ιδεών στην εποχή μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Από παιδί ο Τόνιο Κραίγκερ ξέρει ότι είναι διαφορετικός. Ξέρει πως, όσο και να το θέλει, δεν ανήκει στον νοικοκυρεμένο και ευπρεπή κόσμο του αξιοσέβαστου πατέρα του, ούτε στον χαρούμενο και φωτεινό κόσμο των συμμαθητών του που αγαπούν τις χοροεσπερίδες και τα εικονογραφημένα βιβλία με τα άλογα. Μεγαλώνοντας, θα υπακούσει στο σκοτεινό κάλεσμα της τέχνης και της απομόνωσης που αυτή απαιτεί. Ωστόσο, η μελαγχολική λαχτάρα του για την απλή, τίμια κι αβασάνιστη ζωή του αστού θα συνεχίσει να καίει μέσα του. Και κάπου εκεί, στο χάσμα ανάμεσα στους δύο κόσμους, θα γεννηθεί η δημιουργία.
Θαυμάζω τους περήφανους και τους ψυχρούς, αυτούς που τολμούν να πλανηθούν στα μονοπάτια της μεγάλης, της δαιμονικής ομορφιάς, περιφρονώντας τον «άνθρωπο», αλλά δεν τους ζηλεύω. Γιατί αν υπάρχει κάτι ικανό να μεταμορφώσει έναν λόγιο σε ποιητή, είναι ακριβώς αυτή η τόσο αστική αγάπη μου για καθετί ανθρώπινο, ζωντανό και συνηθισμένο. Η ζεστασιά, η καλοσύνη, το χιούμορ απ’ αυτήν την αγάπη πηγάζουν, και μου φαίνεται μάλιστα πως ίσως αυτή είναι η αγάπη που, κατά τας Γραφάς, ακόμα κι αν μιλάς όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, χωρίς αυτήν δεν είσαι παρά χαλκός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον. (Από τον εκδότη)

Ο Μεγάλος Πόλεμος έχει τελειώσει, και το Τσέρνοπολ έχει περάσει από την ηττημένη Αυστροουγγαρία στο βασίλειο της Ρουμανίας. Στους δρόμους αυτής της Βαβέλ, όπου η Ιστορία έχει ξεβράσει γλώσσες, φυλές και θρησκείες, μόνη αξία είναι η επιβίωση, και μόνη τέχνη η κοροϊδία. Στο Τσέρνοπολ τα πάντα επιτρέπονται - όλα, εκτός από τη σοβαρότητα.
Πόσο μπορεί ν’ αντέξει μια τέτοια πόλη την άκαμπτη φιλοτιμία του επίλαρχου Τίλντυ, του «Γερμανού», όπως τον αποκαλούν σκωπτικά στο Τσέρνοπολ; Kωμικοτραγικό απομεινάρι ενός κόσμου που δεν ξέρει ότι έχει πεθάνει, ο Τίλντυ και η θιγμένη του αξιοπρέπεια θα γίνουν αφορμή μιας σύγκρουσης όλων με όλους.
Μέσα από το βλέμμα ενός παιδιού που μεγαλώνει κι αλλάζει μαζί με τον τόπο και την εποχή του, ο Ρετσόρι αναπλάθει με στοχαστική ευθυμία έναν κόσμο «βαλκανικό», ρευστό και άναρχο, όπου η ζωή κοχλάζει σε όλη της την ευτέλεια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μπήκε η δεκαετία του ’60, ήρθε και το ηλεκτρικό, αλλά η ζωή στη Φάχα ένα μικρό χωριό της Ιρλανδίας μόνιμα βουλιαγμένο στη βροχή- μοιάζει να μην έχει αλλάξει. Τουλάχιστον όχι για τον Τζακ Τρόυ, τον γιατρό του χωριού. Μπορεί να έφυγαν οι δύο από τις τρεις του κόρες, αλλά έμεινε η Ρόννι, και μαζί συνεχίζουν να φροντίζουν την αέναα ασθενούσα κοινότητα.
Λίγες βδομάδες πριν τα Χριστούγεννα του 1962, ένα έκθετο βρέφος θα βρεθεί έξω απ’ την εκκλησία του χωριού. Κι ενώ βασιλεύει η αίσθηση πως τα πάντα οδεύουν ασάλευτα προς την αναπόφευκτη φθορά τους, ο θρασύς ερχομός της νέας ζωής θα μωράνει τη σοφία του κόσμου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)