9 γυναίκες. 1 δολοφόνος. Εμμονές - διαστροφές - άβυσσος. Αυτός κρατά το νήμα της κάθε ιστορίας. Αυτός κόβει το νήμα της κάθε ζωής. Τι σημαίνει, στ' αλήθεια, έγκλημα; Είναι αποτρόπαια πράξη ή κραυγή; Τελικά, ώς πού μπορεί να φτάσει ένας καθ' ομολογίαν δολοφόνος; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

...Νόμισαν πως έβλεπαν όνειρο κι ας μην βρίσκονταν στου ύπνου την αγκαλιά. Τινάχτηκαν από τις καρέκλες τους, βγήκαν έξω κ αι ακολούθησαν διακριτικά. Τους είδαν να μπαίνουν σε ένα ξενοδοχείο. Μετά από χίλιους δισταγμούς και για να διαλύσουν το αίνιγμα και την αμφιβολία, πλησίασαν και ρώτησαν τον ποιητή: "Είστε ο Μπόρχες;" "Ναι" αποκρίθηκε εκείνος "και ήρθα για να αποχαιρετήσω τους Έλληνες φίλους μου".
11 διηγήματα εξετάζουν ένα φαινόμενο σύνηθες και οικείο, όσο και αενάως "παράξενο" και "προκλητικό" στη ζωή των περισσότερων ανθρώπων: τον "αποχωρισμό".
Χωρισμός
Απώλεια
Απομάκρυνση
Τούτη η απότομη, απρόβλεπτη και οδυνηρή, συχνά, μεταβολή και μεταστροφή της καταστάσεως και της συνθήκης ζωής συνοδεύεται από ένα είδος "άλαστου" πένθους που μοιάζει να διακατέχει τον πάσχοντα άνθρωπο, καθώς στέκει αντιμέτωπος με κάτι που φαίνεται να τον ξεπερνά. Αλλά τότε η τέχνη επέρχεται με τα δικά της "όπλα" κατά τρόπο
Καθαρτήριο
Καταπραϋντικό
Παραμυθητικό... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κοιτάζω ψηλά, κοιτάζω χαμηλά,
κοιτάζω πέρα, κοιτάζω δώθε
μα τίποτε χειροπιαστό δεν βλέπω.
Πες μου επιτέλους τι είναι, τι δεν είναι,
ότι και πάλιν εν οίδα ότι ουδέν οίδα...
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Λευτέρης ζει τις χειρότερες μέρες της ζωής του: έχει χάσει πρόσφατα τη σύζυγό του και προσπαθεί να διαχειριστεί την απουσία της τόσο για εκείνον όσο και για τη μικρή τους κόρη. Μέσα στη θλίψη και τον αγώνα της καθημερινότητας, ένα μυστικό της νεκρής έρχεται στο φως. Στην προσπάθειά του να βρει την αλήθεια, θα κινδυνεύσει να χάσει τον ίδιο του τον εαυτό.
Πόσο δύσκολο είναι να είσαι σωστός;
Πόσο εύκολα μπορείς να γίνεις κάποιος άλλος;
Μια ιστορία για τη διαχείριση του πένθους, τον κλονισμό της εμπιστοσύνης, την εσωτερική πάλη με το σωστό και το λάθος, αλλά και την πατρική αγάπη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Είναι μεγάλος ο πειρασμός να συμπληρώσει κανείς τις ελλείπουσες από τη λογοτεχνία της εποχής ερωτικές σκηνές. Να επιτρέψει στον Βέρθερο να ξεγυμνώσει τουλάχιστον το στήθος της Λόττε στο σαλόνι και να προκαλέσει τον Ντάρσυ να ρίξει την Ελίζαμπεθ στο χορτάρι της αγγλικής εξοχής, να οδηγήσει το χέρι του κ. Ράνσομ στα υπόσκαφα μέρη της Βερίνας και να αφήσει τον Άρνχαιμ να σπάσει τη γύψινη προκάλυψη της Διοτίμας. Οι μαύρες τρύπες του διαστήματος, όμως, γίνονται αντιληπτές μόνο από την έντονη φωτεινότητα του περίγυρου και, εφελκυστικά, πιστεύω πλέον ότι η ελλειπτικότητα καταδεικνύεται σαφέστερα με την υπογράμμιση των ορίων της. Η λογοκρισία του ερωτικού προσκηνίου εμφαίνεται στις παρασκηνιακές της διαβουλεύσεις και κάθε προγραφή δείχνει κατάστηθα τον προγράφοντα. Η συγκάλυψη γίνεται σκανδαλώδης όταν εκτεθεί ο επιχειρησιακός της σχεδιασμός και η ανατομία του γυμνού πάθους καθίσταται ευκρινέστερη με την απογύμνωση της προφασιακής του σκιάσεως. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όταν το μελάνι ποτίζει το λευκό χαρτί, τότε οι «λέξεις» της Ποίησης γίνονται «κόκκινες». Ένα βαθύ «κόκκινο» χρώμα, ίδιο με αυτό που έχει το αίμα όταν διψάει για ζωή. Όταν βουτάει στην πληγή, όταν ορμάει και παραδίδεται στον έρωτα αμαχητί... Όταν θυμώνει, όταν φοβάται και θρηνεί. Όταν θυμάται... 39 ποιήματα φτιαγμένα από ρεαλισό, ακρατο λυρισμό, καυστικό χιούμορ, σουρεαλισμό, ειρωνεία αναζητούν την «υπέρβαση»! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Πέτρος Βλαστόπουλος, συγγραφέας, ανύπαντρος γύρω στα τριάντα, κυνηγός της ομορφιάς, συναντά σε μια παραλία μια γνωστή συνάδελφο, η οποία τον πληροφορεί πως μια πρώην συμφοιτήτριά της -η Ελευθερία- είναι ακόμα ανύπαντρη. Τα λόγια της του κεντρίζουν την περιέργεια. Η επαναφορά της νεανικής εικόνας της στη μνήμη τον ωθεί να της στείλει μια επιστολή με τίτλο Γράμμα στο άγνωστο ή στην ελπίδα. Κι έτσι ξεκινούν όλα.
Ο Πέτρος αφουγκράζεται την εποχή του, μια εποχή διώξεων και φόβου στη Βόρεια Ήπειρο της δεκαετίας του '70. «Στέκεται ανηφορίζοντας» στη ζωή. Αναζητά την ομορφιά στις λέξεις, τη λογοτεχνία, τις γυναίκες. Αγωνιά για την Ελευθερία και αγωνίζεται για τις ελευθερίες του. Αντιδρά σε ασφυκτικά δεσμά και δεσμούς. Αντλεί ζωή από τη συγγραφή. Αποζητά το «εγώ» μαζί με το «εσύ» και το «εμείς. Θα το πετύχει ή θα μείνει «υψωμένος και ταπεινωμένος, αθώος και τιμωρημένος»;
Την απάντηση τη σφυρίζει στη δική του γλώσσα ο άνεμος.
Άκου! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ένα παλίμψηστο από εικόνες στιλπνές, θραύσματα μνήμης, σπαράγματα, δημιουργούν το νήμα για το ταξίδι προς την αυτογνωσία. Η Νεφέλη και ο Πήγασος, το εκμαγείο του έρωτα, τα «αχειροποίητα» παραμύθια της γιαγιάς, το Αιώνιο Ρόδο σχηματίζουν μια ποιητική μυθολογία που ξυπνά μέσα μας μια βαθιά καταγωγική αίσθηση. Στη συλλογή της Εύης Στυλιανού οι εικόνες πλέκονται μεταφορικά σε κραδασμούς, τα σύμβολα ανάγονται σε αρχέτυπα, αποκτώντας βάθος και μια καθολικότητα. Οι λέξεις θραύονται αποσπασματικά και ρέουν ταυτόχρονα μέσα στον ρυθμό καθώς γειτνιάζουν με νεύματα σιωπής.

Ένας αρλεκίνος εισβάλλει στο δωμάτιο
ζητά να τρυπώσει στο όνειρο
να λιτανεύσει τη σιωπή
να ξαναγράψει το ποίημα
με νωπό, ανεξίτηλο, χρωματιστό μελάνι.

Τα πρόσωπα που γίνονται προσωπεία, οι λέξεις υπαινικτικές σιωπές, η αίσθηση που αποκτά πλαστικότητα, μας οδηγούν σε μια πυθμενική μαγεία. Μια πραγματεία του ωραίου και ένα παιχνίδι με τον χρόνο αποτελεί το Παλίμψηστο. Οι λέξεις μεταγράφονται σε εικόνες που σπιθοβολούν, η ροή της γλώσσας ξεχύνεται σε μια ολότελα διαφορετική κοίτη που ξαφνιάζει τον αναγνώστη αποκαλύπτοντας το αεί μεταμορφούμενο του κόσμου.
Το Παλίμψηστο είναι ένα βιβλίο που επιχειρεί να ιχνηλατήσει την αινιγματική σαγήνη των λέξεων και τις πολλαπλές διαστρωματώσεις των ποιητικών μηνυμάτων». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)