Ο μοναχούλης και ο μοναχούλης
είναι παιδιά μιας παλιάς εποχής,
ο μοναχούλης και ο μοναχούλης
είναι αθώα μικρά παιδιά!
Ρομαντικά και τρυφερά,
έχουν αέρα στο μυαλό και στην καρδιά,
ο μοναχούλης και ο μοναχούλης
ζούνε απλά και ταπεινά!
Δεν θέλουν κάστρα, δεν θέλουν φράγκα
ούτε μιλούν με πονηριά,
ο μοναχούλης και ο μοναχούλης
είναι ελεύθερα πουλιά!
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πώς μπορούμε να βρούμε τη θέση μας στον κόσμο με τον καλύτερο τρόπο; Από την παιδική ηλικία, τη σχολική ζωή και την εφηβεία, μέχρι την εργασία, την αγάπη, τον γάμο και την κοινωνική ύπαρξη, αυτή είναι μια θετική εξερεύνηση του τι μας κάνει αυτό που είμαστε - από εκείνα τα ζητήματα που είναι θεμελιώδη για την πρόοδο όλων μας. Με κατανοητό τρόπο ο Adler εισάγει όλα τα κύρια σκέλη της σκέψης του και ασχολείται με τον καθημερινό άνθρωπο που επιθυμεί να βελτιώσει τη ζωή του και τις ζωές των άλλων. Επικεντρώνεται σε τρεις κύριους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας -γάμο, εργασία και κοινωνικές σχέσεις- τονίζοντας τις δυνατότητες του καθενός μας για εποικοδομητική αλλαγή.
Με αναφορά σε παραδείγματα από την καθημερινή ζωή και πρακτικές προσγειωμένες συμβουλές, δείχνει πώς η πληρέστερη κατανόηση του εαυτού μας μπορεί να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τους περιορισμούς του παρελθόντος και να αναπτύξουμε το θάρρος και την αυτοπεποίθηση να μεταμορφωθούμε στον κόσμο που ζούμε. Ποιο είναι τελικά το νόημα της ζωής και πώς μπορεί κανείς να το βρει; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ποια μεγάλη δύναμη μας ωθεί να προχωράμε στη ζωή παρά τις δυσκολίες που εμφανίζονται στον δρόμο μας;
Στη Γνώση της ζωής ο Άντλερ συζητά τα διάφορα στοιχεία της Ατομικής Ψυχολογίας και την εφαρμογή της στην καθημερινή ζωή. Προσφέρει μια εξαιρετική εισαγωγή στο έργο του και παρουσιάζει μια προσβάσιμη επισκόπηση όλων των βασικών θεωριών του: σύμπλεγμα κατωτερότητας, σύμπλεγμα ανωτερότητας και άλλες σχετικές πτυχές όπως αγάπη, γάμος, σεξ και σεξουαλικότητα. Μας δίνει τη δυνατότητα να μπούμε στα ιδανικά, στις δυσκολίες, στις προσπάθειες και στις αποθαρρύνσεις των συνανθρώπων μας με τέτοιο τρόπο ώστε να αποκτήσουμε μια ολοκληρωμένη και ζωντανή εικόνα του καθενός ως προσωπικότητας.
Ποτέ πριν δεν υπήρξε μια μέθοδος τόσο αυστηρή και ωστόσο προσαρμόσιμη για την παρακολούθηση των διακυμάνσεων αυτής της πιο ρευστής, μεταβλητής και άπιαστης από όλες τις πραγματικότητες, της ατομικής ανθρώπινης ψυχής.
Η σημασία αυτής της συνεισφοράς στη σύγχρονη ψυχολογία οφείλεται στον τρόπο με τον οποίο αποκαλύπτει πώς όλες οι δραστηριότητες της ψυχής σύρονται μαζί στην υπηρεσία του ατόμου, πώς όλες οι ικανότητες και οι προσπάθειές του συνδέονται με έναν σκοπό: τη γνώση της ζωής.
Τελικά, τι γνωρίζουμε για τη ζωή και πώς η γνώση αυτή μπορεί να μας οδηγήσει στην προσωπική εξέλιξη; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αγκούσα η [angusa] δυσκολία στην αναπνοή, δυσφορία, δύσπνοια, αγκομαχητό.
«Οι δυο πιο σημαντικές μέρες στη ζωή σου είναι η μέρα που γεννιέσαι και η μέρα που ανακαλύπτεις γιατί» είχε πει ο Μαρκ Τουαίην. Τι γίνεται όμως με τις μέρες που μας σημαδεύουν; Με εκείνα τα γεγονότα που μας στοιχειώνουν;
Είκοσι ιστορίες, είκοσι διαφορετικές φωνές, είκοσι μέρες κωμικοτραγικών γεγονότων που έμειναν ανεξίτηλες στη μνήμη των πρωταγωνιστών.
Γίνεται να μισήσεις το λάδι; Κοστίζουνε οι λίρες; Τι κρύβουμε στα υπόγεια; Πόσο πονάει ένας κόκκινος κύκλος; Χτίζουν οι προίκες εκκλησίες; Πόσο ζυγίζουν οι αλυσίδες; Γεννιόμαστε με χρυσές κλωστές; Γιατί οι μύγες δεν κάνουνε διακρίσεις; Πλένονται τα βιβλία; Πώς μυρίζουν τα σάπια μήλα με ξινισμένα καλαμάρια; Γιορτάζουν οι νεκροί; Εσείς ακούτε φωνές; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Έξι γυναίκες, φιλόλογοι και καταξιωμένες δημιουργοί ασχολούνται με ισάριθμες γυναικείες ποιητικές φωνές του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ού. "Τι εκόμισαν εις την τέχνην η Ελένη Λάμαρη, η Μαρία Πολυδούρη, η Αιμιλία Δάφνη, η Μυρτιώτισσα, η Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη και η Κλεαρέτη Δίπλα-Μαλάμου; Σε τι συνίσταται η τόλμη του λυρισμού τους; Ενός λυρισμού μάλιστα εκφρασμένου σε μέτρα παραδοσιακά; Τι προσέφεραν στην τέχνη της ποιήσεως οι έξι αυτές ηρωίδες των ιάμβων που επέμεναν στην επιλογή της εύρυθμης παραδοσιακής ποίησης την ίδια εποχή που ο μοντερνισμός άρχιζε να ζει τον θρίαμβό του;"
Την απάντηση που ανθολογούνται στην έκδοση, πολλά από τα οποία παρέλειψαν ή δεν πρόσεξαν οι παλιοί ανθολόγοι, είναι ικανά να μεταδώσουν αναπάντεχα νωπή αισθητική συγκίνηση, αποκαλύπτοντας πως διατηρούν τη δική τους μυστική ζωή προσμένοντας την ανταποδοτική στοργή μας για να ακουσθεί ξανά σιγαλή σαν το τραγούδι του κύκνου η χαμηλή φωνή τους ανασυρμένη από το έρεβος της λήθης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κορφή της σιωπής, του ήλιου και των άστρων,
αχανές νταμάρι ουράνιας γαλαζόπετρας
και ο χρόνος δεμένος με αγιόκλημα
στο ψηλότερο έλατο.

Κορφή της μοναξιάς,
κατοικία διάφεγγη από τις τέσσερις μεριές
εδώ που τελειώνει η δικαιοδοσία ενός θεού,
εδώ που αρχίζει η δικαιοδοσία άλλου θεού,
με τον αμάραντο φύλακα αειθαλή στην εξώπορτα,
τις ευωδιές του τσαγιού, της μέντας,
της φασκομηλιάς
για τις έμμετρες προφητείες,
τη σκεπή αραξοβόλι ποντοπόρων σύννεφων,
την Πούλια να περνάει άρκτος μικρή στην αυλή του
και την πανσέληνο μαλαματένιο ντέφι να συρίζει
στο ανώφλι κρεμασμένο.

Κατοικία ανέγγιχτη,
του εγκλωβισμένου στο μικρό και στο λίγο -
στοχαστικό κυπαρίσσι στο μικρό και στο λίγο,
με τον νου στο εργαστήρι της χλωροφύλλης,
στα αθόρυβα έμβολα
που γυρίζουν το σκοτάδι σε φως,
με βιγλάτορα την ακρινή Κοκαμιά
να χτυπά συναγερμούς με λάμψεις και βροντές
και ο ναύτης Παντοκράτορας
κουνώντας άσπρο σύννεφο, γαλάζιο φως
κι Αποσπερίτη
να δίνει σήμα: λήξη του συναγερμού. [...]
[Από την έκδοση]

Αχ και να ήμουν αετός

Σ' εσάς, αγέρωχα βουνά
Ριζών και Θεολόγου,
γεννήθηκαν Σταυραετοί,
δεν είναι σχήμα λόγου

Σταυραετοί περήφανοι,
πουλιά μου παινεμένα,
που φτερουγάτε εκεί ψηλά
για πάρτε με κι εμένα

Από ψηλά τα σύνορα
του κόσμου να περνάω
τις αλυσίδες της σκλαβιάς
πια να μην κουβαλάω

Πάντα ελεύθερος να ζω
τον αέρα να διασχίζω,
και σ' όποιον βράχο κι αν σταθώ
φωλιά εκεί να χτίζω!
[Από την έκδοση]

Άκου τη μουσική της νύχτας, την άηχη κυκλοφορία στους ουρανούς. Τα ίδια δρομολόγια στο άπειρο επ' άπειρον. Ποτέ δεν συγκρούονται, στα νιοστά έτη φωτός, στην αράδα των μηδενικών η οποία στρίβει και κάνει κύκλο. Χωρίς βαρύτητα. Έλκονται, αποκρούονται. Το κενό είναι η απόλυτη ελευθερία. Για τα λίγα που υπάρχουν εκεί.
Δες, στριμωγμένα τα άστρα στη νύχτα. Στριμωγμένα τα όντα στη γη. Στριμωγμένες οι ψυχές σε κάτι σώματα που μας κληροδότησε η εξέλιξη. Και ο νους στα κάγκελα. Ταράζει τα δεδομένα. Πού το εγώ; Πού η γνώση; Μα είναι μικρός και αδύναμος. Τη νύχτα στο βουνό, στη θάλασσα, το βλέπεις.
Σκέψου. Πόσο μικρός και αδύναμος. Μπροστά στα ιερά βιβλία. Σαν στέγη τα έχουμε ανοιγμένα, μην πέσει ο ουρανός πάνω μας. Και οι αμέτρητες λυχνίες μΆς πείθουν πως οι αριθμοί δεν μπορούν να είναι η λύση. Ήδη τα φύλλα του δέντρου. Ήδη οι τρίχες της κεφαλής. Το μονοπάτι της γνώσης δεν είναι η πρόσθεση. Η συσσώρευση. Και η αφαίρεση δεν σταματά ούτε μπροστά στο ένα.
Η κατάνυξη της σιγής. Το δέος της άπλας. Το μεγαλείο των διαστάσεων. Το επιβλητικό του μαύρου. Η σαγήνη του σκότους. Πόσα μας κρύβει ο ήλιος; Και μας κάνει σκιές; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)