"Για ν' αρχίσουμε από την αρχή.
Είναι μια ανοιξιάτικη, ασέληνη, άναστρη, βιβλικά μαύρη νύχτα στη μικρή πόλη, οι λιθόστρωτοι δρόμοι είναι σιωπηλοί και το καμπουριασμένο δάσος με τα ζευγαράκια και τους λαγούς κατηφορίζει αθέατο κούτσα κούτσα αργά, μαύρα, κάτω, στη μαυροκορομηλάτη, μαυροκορακάτη θάλασσα που νανουρίζει τις ψαρόβαρκες..."
Το έργο "Κάτω από το Γαλατόδασος, Ένα έργο για φωνές", είναι ένα θεατρικό που ο ποιητής έγραφε από τα δεκαεπτά του χρόνια και γράφοντάς το έκλεισε τη σύντομη ζωή του. Πρωτοπαρουσιάστηκε στο ραδιόφωνο του BBC όπου τότε εργαζόταν. Δύο αφηγητές μάς ξεναγούν στον τόπο, μας συστήνουν τους χαρακτήρες, και, με γλώσσα ολοζώντανη, γεμάτη συνηχήσεις, παρηχήσεις, ηθελημένες ασυνταξίες, ομοιοφωνίες, ενορχηστρώνουν μια, μουσική λες, αφήγηση, που οδηγεί τον αναγνώστη-θεατή-ακροατή σε ένα μικρό ψαροχώρι της ουαλικής επαρχίας, ξεκινώντας από τη νύχτα ενός και μόνο 24ώρου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στη Σκιάθο των αρχών του 20ού αιώνα, η γριά Χαδούλα, η Φραγκογιαννού, βιώνει το καθημερινό δράμα που η μοίρα επιφυλάσσει σε μια γυναίκα της εποχής της: την αποστολή να υπηρετεί μια ζωή τους γύρω της, γονείς, σύζυγο, παιδιά κι εγγόνια· και την υποχρέωση να «αποκατασταθεί» και να «αποκαταστήσει» με τη σειρά της όλα τα θηλυκά της παιδιά. Όταν η μεγάλη της κόρη, η Δελχαρώ, φέρνει στον κόσμο άρρωστο το δεύτερο κορίτσι της, η Φραγκογιαννού, που ξαγρυπνά δίπλα στην κούνια του, κάνει μια αναδρομή στα βάσανα που έχει περάσει μόνο και μόνο επειδή γεννήθηκε γυναίκα. Ο νους της αρχίζει να «ψηλώνει», να καταπιάνεται με «ανώτερα ζητήματα»· και δε θ' αργήσει να φτάσει στο έγκλημα...

Με τη Φόνισσα (1903), το εκτενέστερο και πιο ώριμο από τα περίπου 200 διήγηματά του, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ξεπερνά τα όρια της απλής ηθογραφίας και μας δίνει μια αριστουργηματική ψυχογραφία της πιο ανεξιχνίαστης και αμφιλεγόμενης ηρωίδας της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

Με κίνητρο την αγάπη για τον Παπαδιαμάντη και με πίστη στη διαχρονικότητά του οι εκδόσεις ΝΙΚΑΣ προσφέρουν μια σειρά από μεταγραφές των έργων του μεγάλου Σκιαθίτη συγγραφέα σε γλώσσα δημοτική, στήνοντας μια γέφυρα που θα οδηγήσει αναγνώστες κάθε ηλικίας να τον προσεγγίσουν και να ανακαλύψουν τη γοητεία του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

-

Αθήνα 1949.
Ένας νέος επιστρέφει από το χιτλερικό στρατόπεδο συγκέντρωσης στο οποίο κρατούνταν για χρόνια. Στην προσδοκία της απελευθέρωσης και του γυρισμού έχει φορτώσει ένα σωρό όνειρα. Βρίσκει το κορίτσι που αγαπά παντρεμένο με άλλον και τη μεταδεκεμβριανή Ελλάδα να σπαράσσεται από την εμφύλια σύρραξη.
Η "ελεύθερη" ζωή δε φαίνεται τόσο απλή όσο την περίμενε...
Το "Άνθρωποι και ημέρες" είναι χρονολογικά το πρώτο ολοκληρωμένο θεατρικό έργο του πατριάρχη της μεταπολεμικής δραματογραφίας, Ιάκωβου Καμπανέλλη. Ανακαλύφθηκε σε ένα δακτυλόγραφο το 2000 και παρέμεινε ανέκδοτο μέχρι και σήμερα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μπορούν τα σπίτια να έχουν ζωή;
Να αναπνέουν, να ξυπνούν, να φιλοξενούς νεκρούς κι ενίοτε να τους... ζωντανεύουν;
Πόσο μακάβριο μπορεί να αποδειχθεί το πάθος για τα άλογα;
Τι υπάρχει μεταξύ ζωής και θανάτου και πώς μπορεί μια ύπνωση να καθυστερήσει το... μοιραίο;
Τρεις γκροτέσκες ιστορίες από τον βιρτουόζο του είδους κόβουν την ανάσα, φιλοσοφούν πάνω στη ζωή και τον θάνατο και καταλήγουν πως...
"Τίποτε δεν έχει χαθεί, ακόμα και στον τάφο". (Edgar Allan Poe, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Μάνος Στεφανίδης και ο Γιώργος Αριστηνός διηγούνται διαδοχικά μία ιστορία, το τέλος της οποίας δε γνωρίζουν. Ο τρίτος συγγραφέας αυτής της τολμηρής και σύγχρονης εκδοχής του "Μυθιστορήματος των τεσσάρων" είναι ολότελα αναπάντεχος! Πρόκειται για τη Joe, ειδικό πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης (A.I.), το οποίο και αποφασίζει πώς θα εξελιχθεί η ιστορία, γράφοντας το απόλυτα ανατρεπτικό τέλος της.
Ένα δυστοπικό οργουελικό μυθιστόρημα που φιλοσοφεί πάνω στη ζωή και τον θάνατο, τον έρωτα και τη φθορά και θέτει το απόλυτα επίκαιρο ερώτημα: Άνθρωπος ή μηχανή; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η KAREN HORNEY υπήρξε μία από τις επιδραστικότερες ψυχαναλύτριες του 20ού αιώνα. Αναδιαμόρφωσε τη σύγχρονη ψυχολογία, τοποθετώντας την κουλτούρα, το φύλο και την ανθρώπινη αυθεντικότητα στο επίκεντρο της συναισθηματικής ζωής.

Αποκάλυψε τις πιέσεις που μας κάνουν να αισθανόμαστε μικροί, ανεπαρκείς ή καθοδηγούμενοι από αδύνατα «πρέπει» και πρότεινε μια τολμηρή εναλλακτική: Ένα όραμα του εαυτού που θεμελιώνεται στην αλήθεια αντί στον φόβο.
Στην «ΑΥΤΟΑΝΑΛΥΣΗ» εξετάζει σε ποιο βαθμό τα άτομα μπορούν να χρησιμοποιήσουν μόνα τους τις τεχνικές της ψυχανάλυσης για να επιλύσουν προβλήματα. Συζητά τις κινητήριες δυνάμεις των νευρώσεων, τα διαφορετικά στάδια της ψυχαναλυτικής κατανόησης, τη συμμετοχή του θεραπευόμενου και του αναλυτή στη διαδικασία της ψυχανάλυσης, καθώς και τις ρεαλιστικές προσδοκίες που μπορεί να έχει κανείς όταν προχωρά σε ΑΥΤΟΑΝΑΛΥΣΗ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τι είναι η ψυχανάλυση;
Τι θα πει ο ψυχαναλυτής για μένα;
Κι αν η ψυχανάλυση με κάνει χειρότερα;
Για πολλούς ανθρώπους η ψυχιατρική και η ψυχανάλυση είναι συνώνυμες. Έτσι, άτομα που έχουν κάνει μία ή δύο συναντήσεις με έναν ψυχίατρο οποιασδήποτε σχολής σκέψης πιστεύουν ότι «αναλύονται» κι ότι κάθε ψυχίατρος είναι αυτομάτως ψυχαναλυτής.
Το «ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΣΤΗΝ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ;» είναι πολύτιμο για όσους σκέφτονται την ψυχανάλυση. Περιγράφει τη φύση, τις διαδικασίες και τους στόχους της, ώστε να βοηθήσει στην κατανόηση, την αποδοχή και το βίωμα με επιτυχία της θεραπευτικής διαδικασίας.
Λαμπρή, ανυπότακτη και δεκαετίες μπροστά από την εποχή της, η KAREN HORNEY παραμένει μία από τις σημαντικότερες φωνές στην κατανόηση του πώς διαμορφώνεται η ανασφάλεια και πώς μπορούμε να ξανακερδίσουμε τον εαυτό μας απ’ αυτήν.
Σας προβληματίζει η θεραπευτική διαδικασία;
Το «ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΣΤΗΝ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ;» θα σας δώσει τις εξηγήσεις που χρειάζεστε και θα σας δείξει τον δρόμο να ανακαλύψετε τον εαυτό σας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αντέχουμε
όπως το φασκόμηλο στα βράχια
σπέρνουμε χρώμα και μυρωδιά
σπιρτάδα
Αγωνιούμε
πονάμε
για δε σφυράμε αδιάφορα...
Πέφτουμε και σηκωνόμαστε πάλι
ματωμένοι
αλλά αγέρωχοι
ευαίσθητοι
αλλά δυνατοί
διαλυμένοι
αλλά ολόκληροι...
Κράτα!
Είμαστε ζωντανοί!
[Από την έκδοση]

Έναν χρόνο μετά τη λήξη του πολέμου, η Αλβανία ετοιμάζεται για εκλογές. Αν και το καθεστώς που εγκαθιδρύεται ταχύτατα τις διαφημίζει σαν «τις πρώτες ελεύθερες εκλογές», τους υποψηφίους τους διορίζει η Κεντρική Εξουσία.
Μια ομάδα αντρών από τη Χιμάρα -μόνο αυτοί σε όλη τη χώρα- δεν αποδέχονται τον διορισμένο υποψήφιο· επιθυμούν να τον εκλέξει ο ίδιος ο λαός. Σε διαπραγμάτευση με τον απεσταλμένο της Κυβέρνησης, θέτουν επιπλέον τα πατροπαράδοτα δικαιώματά τους ως άνθρωποι ελεύθεροι σε περιουσία, θρησκεία και ελληνική παιδεία. Πρόκειται για δικαιώματα που έχουν θεσπιστεί από την Κοινωνία των Εθνών και που το ίδιο το κομμουνιστικό κόμμα είχε υποσχεθεί, κατά τη διάρκεια του πολέμου, πως θα τα σεβαστεί. Όμως, οι καιροί έχουν αλλάξει, οι κομμουνιστές νιώθουν παντοδύναμοι και ο απεσταλμένος που έρχεται να διαπραγματευτεί τους αγνοεί και τους απειλεί.
Τότε, σε συνεννόηση και με τα υπόλοιπα χωριά, αποφασίζεται η αποχή. Την ημέρα των εκλογών, στις 2 Δεκεμβρίου 1945, στη Χιμάρα ψηφίζουν μόνο έντεκα από επτακόσιους και πλέον ψηφοφόρους. Τα άλλα χωριά αθέτησαν τον όρκο τους.
Οι είκοσι επτά πρωτεργάτες της αποχής συλλαμβάνονται και περνάνε από μια στημένη δίκη. Υπερασπίζονται με σθένος τα ιδανικά τους, αν και γνωρίζουν εκ των προτέρων την κατάληξη: κάποιοι από αυτούς θα εκτελεστούν ενώ οι υπόλοιποι θα σαπίσουν στις φυλακές. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

9 γυναίκες. 1 δολοφόνος. Εμμονές - διαστροφές - άβυσσος. Αυτός κρατά το νήμα της κάθε ιστορίας. Αυτός κόβει το νήμα της κάθε ζωής. Τι σημαίνει, στ' αλήθεια, έγκλημα; Είναι αποτρόπαια πράξη ή κραυγή; Τελικά, ώς πού μπορεί να φτάσει ένας καθ' ομολογίαν δολοφόνος; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

...Νόμισαν πως έβλεπαν όνειρο κι ας μην βρίσκονταν στου ύπνου την αγκαλιά. Τινάχτηκαν από τις καρέκλες τους, βγήκαν έξω κ αι ακολούθησαν διακριτικά. Τους είδαν να μπαίνουν σε ένα ξενοδοχείο. Μετά από χίλιους δισταγμούς και για να διαλύσουν το αίνιγμα και την αμφιβολία, πλησίασαν και ρώτησαν τον ποιητή: "Είστε ο Μπόρχες;" "Ναι" αποκρίθηκε εκείνος "και ήρθα για να αποχαιρετήσω τους Έλληνες φίλους μου".
11 διηγήματα εξετάζουν ένα φαινόμενο σύνηθες και οικείο, όσο και αενάως "παράξενο" και "προκλητικό" στη ζωή των περισσότερων ανθρώπων: τον "αποχωρισμό".
Χωρισμός
Απώλεια
Απομάκρυνση
Τούτη η απότομη, απρόβλεπτη και οδυνηρή, συχνά, μεταβολή και μεταστροφή της καταστάσεως και της συνθήκης ζωής συνοδεύεται από ένα είδος "άλαστου" πένθους που μοιάζει να διακατέχει τον πάσχοντα άνθρωπο, καθώς στέκει αντιμέτωπος με κάτι που φαίνεται να τον ξεπερνά. Αλλά τότε η τέχνη επέρχεται με τα δικά της "όπλα" κατά τρόπο
Καθαρτήριο
Καταπραϋντικό
Παραμυθητικό... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κοιτάζω ψηλά, κοιτάζω χαμηλά,
κοιτάζω πέρα, κοιτάζω δώθε
μα τίποτε χειροπιαστό δεν βλέπω.
Πες μου επιτέλους τι είναι, τι δεν είναι,
ότι και πάλιν εν οίδα ότι ουδέν οίδα...
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Λευτέρης ζει τις χειρότερες μέρες της ζωής του: έχει χάσει πρόσφατα τη σύζυγό του και προσπαθεί να διαχειριστεί την απουσία της τόσο για εκείνον όσο και για τη μικρή τους κόρη. Μέσα στη θλίψη και τον αγώνα της καθημερινότητας, ένα μυστικό της νεκρής έρχεται στο φως. Στην προσπάθειά του να βρει την αλήθεια, θα κινδυνεύσει να χάσει τον ίδιο του τον εαυτό.
Πόσο δύσκολο είναι να είσαι σωστός;
Πόσο εύκολα μπορείς να γίνεις κάποιος άλλος;
Μια ιστορία για τη διαχείριση του πένθους, τον κλονισμό της εμπιστοσύνης, την εσωτερική πάλη με το σωστό και το λάθος, αλλά και την πατρική αγάπη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Είναι μεγάλος ο πειρασμός να συμπληρώσει κανείς τις ελλείπουσες από τη λογοτεχνία της εποχής ερωτικές σκηνές. Να επιτρέψει στον Βέρθερο να ξεγυμνώσει τουλάχιστον το στήθος της Λόττε στο σαλόνι και να προκαλέσει τον Ντάρσυ να ρίξει την Ελίζαμπεθ στο χορτάρι της αγγλικής εξοχής, να οδηγήσει το χέρι του κ. Ράνσομ στα υπόσκαφα μέρη της Βερίνας και να αφήσει τον Άρνχαιμ να σπάσει τη γύψινη προκάλυψη της Διοτίμας. Οι μαύρες τρύπες του διαστήματος, όμως, γίνονται αντιληπτές μόνο από την έντονη φωτεινότητα του περίγυρου και, εφελκυστικά, πιστεύω πλέον ότι η ελλειπτικότητα καταδεικνύεται σαφέστερα με την υπογράμμιση των ορίων της. Η λογοκρισία του ερωτικού προσκηνίου εμφαίνεται στις παρασκηνιακές της διαβουλεύσεις και κάθε προγραφή δείχνει κατάστηθα τον προγράφοντα. Η συγκάλυψη γίνεται σκανδαλώδης όταν εκτεθεί ο επιχειρησιακός της σχεδιασμός και η ανατομία του γυμνού πάθους καθίσταται ευκρινέστερη με την απογύμνωση της προφασιακής του σκιάσεως. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όταν το μελάνι ποτίζει το λευκό χαρτί, τότε οι «λέξεις» της Ποίησης γίνονται «κόκκινες». Ένα βαθύ «κόκκινο» χρώμα, ίδιο με αυτό που έχει το αίμα όταν διψάει για ζωή. Όταν βουτάει στην πληγή, όταν ορμάει και παραδίδεται στον έρωτα αμαχητί... Όταν θυμώνει, όταν φοβάται και θρηνεί. Όταν θυμάται... 39 ποιήματα φτιαγμένα από ρεαλισό, ακρατο λυρισμό, καυστικό χιούμορ, σουρεαλισμό, ειρωνεία αναζητούν την «υπέρβαση»! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)