Ρωσία, αρχές του 1900.
Η Πελαγία έμαθε να ζει στη σκιά του φόβου, της βίας και της σιωπής. Όταν ο γιος της,ο Πάβελ, επιλέγει τον επικίνδυνο δρόμο της εξέγερσης, η καρδιά της μάνας έρχεται αντιμέτωπη με μια πρωτόγνωρη πρόκληση. Μαθαίνει να διαβάζει για να καταλάβει το παιδί της και την ελευθερία. Γίνεται η μάνα-αγωνίστρια, η μάνα-ελπίδα, η μάνα που γεννά την ελευθερία από τις στάχτες της παλιάς ζωής.
Από το σκοτάδι της υποταγής στο φως της εξέγερσης, ο Γκόρκι παραδίδει ένα από τα πιο επιδραστικά μυθιστορήματα της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας. Η Μάνα δεν είναι απλώς η ιστορία μιας επανάστασης· είναι ο θρίαμβος της αγάπης που μεταμορφώνεται σε συνείδηση και του φόβου που μετατρέπεται σε ακλόνητο θάρρος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το ερώτημα γύρω από την αγάπη, το οποίο βρίσκεται στο επίκεντρο της σωκρατικής διαλεκτικής, σε συνδυασμό με τον προβληματισμό ως προς το κατά πόσον η επιθυμία αφορά ένα συγκεκριμένο αντικείμενο ή κάτι άλλο πέραν τούτου, οδηγεί σε μια ασυμβατότητα ανάμεσα στην επιθυμία και το αντικείμενό της.
Πιο συγκεκριμένα η θέση του εραστή και του ερώμενου, όπως αναδύεται μέσα από τη σωκρατική διαλεκτική, όπως και η προβληματική γύρω από τον έρωτα επιτρέπουν, σύμφωνα με τον Λακάν, μια πληρέστερη κατανόηση των όσων συμβαίνουν στη Μεταβίβαση.
Θέτοντας, ο Λακάν, στο επίκεντρο της προβληματικής του περί της Μεταβίβασης το ερώτημα περί της αγάπης, διαφοροποιεί τη σχέση εκτίμησης ή ενδιαφέροντος που διαμορφώνει κάποιος για τους όμοιούς του από τη σχέση του αναλυτή με τον αναλυόμενο. Αν στην πρώτη περίπτωση η σχέση με τον άλλον καθορίζει και τα όρια αυτής της σχέσης, στην ανάλυση η σχέση με τον αναλυόμενο είναι σχέση αγάπης και αφορά όχι το είναι του αλλά την έλλειψη που διακρίνει το είναι του.
Μπορεί ωστόσο να θεωρηθεί ότι η υπόθεση περί πρόσβασης του αναλυτή στο εν ελλείψει είναι του αναλυόμενου είναι ανάλογη με το είδος της αγάπης την οποία επικαλείται ο Σωκράτης; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η "επιστροφή στον Φρόιντ", μετά τον πόλεμο του Ζακ Λακάν είχε ως αποτέλεσμα για την ψυχαναλυτική θεωρία και την κλινική εφαρμογή της, να διαδραματίσει έναν σημαντικό ρόλο στην ιστορία της ίδιας της ψυχανάλυσης στη Γαλλία και πέτυχε περαιτέρω διεθνή αναγνώριση και καταξίωση.
Η κυριολεκτική ερμηνεία του φροϊδικού κειμένου από τον Λακάν και η εισαγωγή της προβληματικής του πατέρα στη γλωσσική τάξη -πιο συγκεκριμένα, η αναγωγή της στην πατρική μεταφορά- μας επιτρέπει να μην περιορίσουμε την ψυχανάλυση στις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας και να κατανοήσουμε τη σημασία των εννοιών που εισάγει στο πεδίο του φαντασιακού, συμβολικού και πραγματικού.
Η ανανέωση της κλινικής επιτυγχάνεται μέσα από την επεξεργασία των φροϊδικών εννοιών, η οποία αναδεικνύει τη συνεισφορά του Λακάν στη διαμόρφωση του ψυχαναλυτικού λόγου. Η αναφορά στις διαδοχικές πλευρές της έννοιας της διάκλεισης καταδεικνύει την εξέλιξη της προβληματικής στην ψυχαναλυτική προσέγγιση της ψύχωσης.
Η προσπάθεια της παρούσας έκδοσης έρχεται να ιχνηλατήσει την πορεία της θεωρίας και της κλινικής της ψυχανάλυσης και να εξοικειώσει το αναγνωστικό κοινό με τις έννοιες και τη μεθοδολογία της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μολονότι γράφτηκαν στις αρχές του 17ου αιώνα, διαβάζονται με πολύ ενδιαφέρον σήμερα, σαν να άντλησαν τη θεματική τους από την εποχή μας. Αποδεικνύεται έτσι πως ο Θερβάντες ήταν μια αληθινή ιδιοφυΐα, που την παλέτα των χαρακτήρων του αποτελούν διαχρονικές παγκόσμιες φιγούρες, η σκιαφράγηση των οποίων έχει παραμείνει ανεξίτηλη στο πέρασμα των αιώνων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Εκτός από λεοντόκαρδος και πονόψυχος που είμαι,
ήθελα να ήμουν ένα θεόρατο, αγέρωχο
και βαθύσκιωτο δέντρο.
Να ξαποστάσουν στο διάβα τους οι κουρασμένοι,
οι πονεμένοι και οι αδικημένοι της ζωής.
Να τους ξεκουράζει ο ίσκιος μου και η δροσιά μου,
να τους επουλώνει πόνους και πληγές.
Ήθελα να ήμουν και φάρος λαμπρός στον ουρανό.
Να αντλώ λιακάδα και λάμψη από τον ήλιο,
ζεστασιά να σκορπίζω στις ανθρώπινες καρδιές,
τον δρόμο τους νυχθημερόν να φωτίζω! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Για ν' αρχίσουμε από την αρχή.
Είναι μια ανοιξιάτικη, ασέληνη, άναστρη, βιβλικά μαύρη νύχτα στη μικρή πόλη, οι λιθόστρωτοι δρόμοι είναι σιωπηλοί και το καμπουριασμένο δάσος με τα ζευγαράκια και τους λαγούς κατηφορίζει αθέατο κούτσα κούτσα αργά, μαύρα, κάτω, στη μαυροκορομηλάτη, μαυροκορακάτη θάλασσα που νανουρίζει τις ψαρόβαρκες..."
Το έργο "Κάτω από το Γαλατόδασος, Ένα έργο για φωνές", είναι ένα θεατρικό που ο ποιητής έγραφε από τα δεκαεπτά του χρόνια και γράφοντάς το έκλεισε τη σύντομη ζωή του. Πρωτοπαρουσιάστηκε στο ραδιόφωνο του BBC όπου τότε εργαζόταν. Δύο αφηγητές μάς ξεναγούν στον τόπο, μας συστήνουν τους χαρακτήρες, και, με γλώσσα ολοζώντανη, γεμάτη συνηχήσεις, παρηχήσεις, ηθελημένες ασυνταξίες, ομοιοφωνίες, ενορχηστρώνουν μια, μουσική λες, αφήγηση, που οδηγεί τον αναγνώστη-θεατή-ακροατή σε ένα μικρό ψαροχώρι της ουαλικής επαρχίας, ξεκινώντας από τη νύχτα ενός και μόνο 24ώρου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στη Σκιάθο των αρχών του 20ού αιώνα, η γριά Χαδούλα, η Φραγκογιαννού, βιώνει το καθημερινό δράμα που η μοίρα επιφυλάσσει σε μια γυναίκα της εποχής της: την αποστολή να υπηρετεί μια ζωή τους γύρω της, γονείς, σύζυγο, παιδιά κι εγγόνια· και την υποχρέωση να «αποκατασταθεί» και να «αποκαταστήσει» με τη σειρά της όλα τα θηλυκά της παιδιά. Όταν η μεγάλη της κόρη, η Δελχαρώ, φέρνει στον κόσμο άρρωστο το δεύτερο κορίτσι της, η Φραγκογιαννού, που ξαγρυπνά δίπλα στην κούνια του, κάνει μια αναδρομή στα βάσανα που έχει περάσει μόνο και μόνο επειδή γεννήθηκε γυναίκα. Ο νους της αρχίζει να «ψηλώνει», να καταπιάνεται με «ανώτερα ζητήματα»· και δε θ' αργήσει να φτάσει στο έγκλημα...

Με τη Φόνισσα (1903), το εκτενέστερο και πιο ώριμο από τα περίπου 200 διήγηματά του, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ξεπερνά τα όρια της απλής ηθογραφίας και μας δίνει μια αριστουργηματική ψυχογραφία της πιο ανεξιχνίαστης και αμφιλεγόμενης ηρωίδας της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

Με κίνητρο την αγάπη για τον Παπαδιαμάντη και με πίστη στη διαχρονικότητά του οι εκδόσεις ΝΙΚΑΣ προσφέρουν μια σειρά από μεταγραφές των έργων του μεγάλου Σκιαθίτη συγγραφέα σε γλώσσα δημοτική, στήνοντας μια γέφυρα που θα οδηγήσει αναγνώστες κάθε ηλικίας να τον προσεγγίσουν και να ανακαλύψουν τη γοητεία του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

-

Αθήνα 1949.
Ένας νέος επιστρέφει από το χιτλερικό στρατόπεδο συγκέντρωσης στο οποίο κρατούνταν για χρόνια. Στην προσδοκία της απελευθέρωσης και του γυρισμού έχει φορτώσει ένα σωρό όνειρα. Βρίσκει το κορίτσι που αγαπά παντρεμένο με άλλον και τη μεταδεκεμβριανή Ελλάδα να σπαράσσεται από την εμφύλια σύρραξη.
Η "ελεύθερη" ζωή δε φαίνεται τόσο απλή όσο την περίμενε...
Το "Άνθρωποι και ημέρες" είναι χρονολογικά το πρώτο ολοκληρωμένο θεατρικό έργο του πατριάρχη της μεταπολεμικής δραματογραφίας, Ιάκωβου Καμπανέλλη. Ανακαλύφθηκε σε ένα δακτυλόγραφο το 2000 και παρέμεινε ανέκδοτο μέχρι και σήμερα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μπορούν τα σπίτια να έχουν ζωή;
Να αναπνέουν, να ξυπνούν, να φιλοξενούς νεκρούς κι ενίοτε να τους... ζωντανεύουν;
Πόσο μακάβριο μπορεί να αποδειχθεί το πάθος για τα άλογα;
Τι υπάρχει μεταξύ ζωής και θανάτου και πώς μπορεί μια ύπνωση να καθυστερήσει το... μοιραίο;
Τρεις γκροτέσκες ιστορίες από τον βιρτουόζο του είδους κόβουν την ανάσα, φιλοσοφούν πάνω στη ζωή και τον θάνατο και καταλήγουν πως...
"Τίποτε δεν έχει χαθεί, ακόμα και στον τάφο". (Edgar Allan Poe, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Μάνος Στεφανίδης και ο Γιώργος Αριστηνός διηγούνται διαδοχικά μία ιστορία, το τέλος της οποίας δε γνωρίζουν. Ο τρίτος συγγραφέας αυτής της τολμηρής και σύγχρονης εκδοχής του "Μυθιστορήματος των τεσσάρων" είναι ολότελα αναπάντεχος! Πρόκειται για τη Joe, ειδικό πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης (A.I.), το οποίο και αποφασίζει πώς θα εξελιχθεί η ιστορία, γράφοντας το απόλυτα ανατρεπτικό τέλος της.
Ένα δυστοπικό οργουελικό μυθιστόρημα που φιλοσοφεί πάνω στη ζωή και τον θάνατο, τον έρωτα και τη φθορά και θέτει το απόλυτα επίκαιρο ερώτημα: Άνθρωπος ή μηχανή; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)