Η νέα σειρά βιβλίων «Θεωρία και κλινική της ψυχανάλυσης» των εκδόσεων Νίκας στοχεύει στην ανάδειξη θεμάτων που αφορούν την κλινική των παιδιών, την ανάλυση, την προσέγγιση της ψύχωσης κ.ά., με οδηγό το έργο του Ζακ Λακάν (Jacques Lacan). ©Namuwiki.
Επιμέλεια: Book Press
Οι εκδόσεις Νίκας ξεκινούν τη συνεργασία τους με το Φόρουμ της Αθήνας – Μέλος της Διεθνούς των Φόρουμ του Λακανικού πεδίου με την κυκλοφορία της σειράς βιβλίων «Θεωρία και κλινική της ψυχανάλυσης». Η νέα αυτή εκδοτική σειρά έχει στόχο να επισημάνει, να διερευνήσει και να αναλύσει ποικίλες πτυχές που σχετίζονται με την κλινική και τη θεωρία της ψυχανάλυσης, σε ξεχωριστές θεματικές που θα αναπτύσσονται ανά βιβλίο.
Τα κείμενα ψυχαναλυτών που προκύπτουν από ένα ευρύ φάσμα θεωρητικών και κλινικών μελετών πρόκειται να αναδείξουν τη δυναμική και πολυσύνθετη διάσταση των ψυχαναλυτικών θεμάτων.
Έμφαση θα δοθεί και στη σημασία και την επιβεβλημένη ανάγκη για περαιτέρω έρευνα και εκπαίδευση σε θέματα που αφορούν την κλινική των παιδιών, την ανάλυση, την προσέγγισης της ψύχωσης, την υποκειμενικότητα κ.ά, με στόχο την ανάδειξη του ψυχαναλυτικού λακανικού λόγου.
Τα πρώτα τρία βιβλία της σειράς κυκλοφορούν.
Jean Pierre Drapier, Η κλινική του παιδιού (μετάφραση: Σοφία Παπανικολάου, επίμετρο: Άννα Χριστοδουλάκη)
Τα κείμενα του Jean-Pierre Drapier που συγκεντρώνονται στον παρόντα τόμο αποτελούν μια ουσιαστική συμβολή στη λακανική κλινική του παιδιού. Μέσα από λεπτές κλινικές παρατηρήσεις και αυστηρή θεωρητική άρθρωση, φωτίζεται ο τρόπος με τον οποίο το παιδί εγγράφεται στον λόγο του Άλλου, συναντά το σύμπτωμα και διαμορφώνει τη θέση του μέσα στο πεδίο της επιθυμίας και της απόλαυσης.
Μακριά από αναπτυξιολογικά σχήματα και κανονιστικές προσεγγίσεις, η προοπτική που αναπτύσσεται εδώ αντιμετωπίζει το παιδί ως υποκείμενο του ασυνειδήτου, του οποίου ο λόγος -λεκτικός, σωματικός ή παιγνιώδης- αξιώνει να ακουστεί. Το βιβλίο απευθύνεται σε ψυχαναλυτές, ψυχοθεραπευτές, επαγγελματίες ψυχικής υγείας αλλά και σε κάθε αναγνώστη που επιθυμεί να προσεγγίσει την παιδική κλινική μέσα από τη ζωντανή και απαιτητική οπτική της λακανικής ψυχανάλυσης.
Ευαγγελία Κομματά, Περί έρωτος ή Περί της μεταβίβασης
Το ερώτημα γύρω από την αγάπη, το οποίο βρίσκεται στο επίκεντρο της σωκρατικής διαλεκτικής, σε συνδυασμό με τον προβληματισμό ως προς το κατά πόσον η επιθυμία αφορά ένα συγκεκριμένο αντικείμενο ή κάτι άλλο πέραν τούτου, οδηγεί σε μια ασυμβατότητα ανάμεσα στην επιθυμία και το αντικείμενό της.
Πιο συγκεκριμένα η θέση του εραστή και του ερώμενου όπως αναδύεται μέσα από την σωκρατική διαλεκτική όπως και η προβληματική γύρω από τον έρωτα επιτρέπει, σύμφωνα με τον Λακάν, μια πληρέστερη κατανόηση των όσων συμβαίνουν στη Μεταβίβαση.
Θέτοντας, ο Λακάν, στο επίκεντρο της προβληματικής του περί της Μεταβίβασης το ερώτημα περί της αγάπης, διαφοροποιεί την σχέση εκτίμησης ή ενδιαφέροντος που διαμορφώνει κάποιος για τους όμοιούς του από την σχέση του αναλυτή με τον αναλυόμενο. Αν στην πρώτη περίπτωση η σχέση με τον άλλον καθορίζει και τα όρια αυτής της σχέσης, στην ανάλυση η σχέση με τον αναλυόμενο είναι σχέση αγάπης και αφορά όχι το είναι του αλλά την έλλειψη που διακρίνει το είναι του.
S.Freud, J.J.Gorog και Στ. Μωριάτης, Εισαγωγή στην κλινική των ψυχώσεων (μετάφραση - εισαγωγή - σχόλια: Στυλιανός Μωριάτης)
Η «επιστροφή στον Φρόιντ», μετά τον πόλεμο του Ζακ Λακάν, είχε ως αποτέλεσμα για την ψυχαναλυτική θεωρία και την κλινική εφαρμογή της, να διαδραματίσει ένα σημαντικό ρόλο στην ιστορία της ίδιας της ψυχανάλυσης στη Γαλλία και επέτυχε περαιτέρω την διεθνή αναγνώριση και καταξίωση. Η κυριολεκτική ερμηνεία του φροϋδικού κειμένου από τον Ζακ Λακάν και η εισαγωγή της προβληματικής του πατέρα στη γλωσσική τάξη και πιο συγκεκριμένα την αναγωγή της στην πατρική μεταφορά μάς επιτρέπει να μην περιορίσουμε την ψυχανάλυση στις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας και να κατανοήσουμε τη σημασία των εννοιών που εισάγει στο πεδίο του φαντασιακού, του συμβολικού και πραγματικού.
Η ανανέωση της κλινικής επιτυγχάνεται μέσα από την επεξεργασία των φροϊδικών εννοιών, η οποία αναδεικνύει την συνεισφορά του Λακάν στη διαμόρφωση του ψυχαναλυτικού λόγου. Η αναφορά στις διαδοχικές πλευρές της έννοιας της διάκλεισης καταδεικνύει την εξέλιξη της προβληματικής στην ψυχαναλυτική προσέγγιση της ψύχωσης η οποία στηρίχθηκε για τον Φρόιντ αλλά και για τον Λακάν στα γραπτά του Schreber και αργότερα του Joyce. Η προσπάθεια της παρούσας έκδοσης έρχεται να ιχνηλατήσει την πορεία της θεωρίας και της κλινικής της ψυχανάλυσης και να εξοικειώσει το αναγνωστικό κοινό με τις έννοιες και μεθοδολογία της.
