ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Έχει αλλάξει η μυρωδιά σου, η υφή σου δεν είναι ίδια.
Όμως τις νύχτες ακόμα εσένα αγκαλιάζει,
ακόμα το δικό σου σώμα χαϊδεύει.
Πόσους ανθρώπους έδιωξες από το κρεβάτι σου,
επειδή το άρωμά τους σε απωθούσε;
Η αγάπη δεν θέλει τύχη, θέλει υπομονή,
μια ολόκληρη ζωή προετοιμάζεσαι
για να μπορέσεις ν' αγαπήσεις και ν' αγαπηθείς.
Είσαι έτοιμη απ' τη στιγμή να γραπωθείς;
τη μυρωδιά του τώρα στη μνήμη σου να κρατήσεις,
με την αγάπη σου αυτή τη στιγμή,
τον αιώνα να απαθανατίσεις;
Τις νύχτες ο αέρας σφυρίζει «σ' αγαπάω, θυμάσαι;»
κι η μοναξιά φοβάται
κάτω από τα λευκά σεντόνια κρύβεται και κλαίει.
Όταν ξημερώσει θα είναι έτοιμη να αγαπηθεί.
[Από την έκδοση]





















