Το να ξεθάβεις τη ζωή δεν είναι μάταιο. Σαλπάρει με το κύμα και τον αγέρα. Όπως εκείνα τα ποιήματα του Ρίτσου που ήταν θαμμένα σε μπουκάλια στους λόφους της Μακρονήσου και μακρό ταξίδεψαν στα πελάγη και στα όρη. Όπως εκείνα τα ψιθυριστά τραγούδια, τα απαγορευμένα ρεμπέτικα και τα θεατρικά που παίχτηκαν σε εκείνα τα απόκρημνα όπου δεν ριζώνει ανθρώπινη ζωή παρά μονάχα ο αγριανθός του Βράχου. Μην φοβάσαι σιγή! Δεν σε ξεχνάμε. Δεν είσαι μόνη! Τα ακούμε, τα τραγουδάμε και σήμερα σε όλα εκείνα τα στέκια που δεν λογούν στις κοσμικές λίστες της ματαιοδοξίας παρά στα υπόγεια ταβερνεία της «Σαββατόβραδου» ζωής μας. Ένα αφήγημα εποχής.
Ένα ταξίδι με άρωμα πέτρας και θάλασσας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σαράντα τέσσερα μικρά διηγήματα σε διάρκεια δώδεκα χρόνων. Σαράντα τέσσερις στιγμές σε διαφορετικά σκηνικά. Κυρίως σε Αθήνα και Μύκονο. Μα και αλλού. Ξανακοιταγμένα μικρά πεζά που ρευστοποιούν την αλήθεια και το ψέμα. Μοναξιά, ματαίωση, πίκρα, γέλιο, υπερβολή. Παπάδες τραγουδιστές και παπάδες μυρωδάτοι. Παλιοί λαϊκοί βάρδοι που ξεπέσανε μα δεν το κάνανε θέμα. Άγγελοι και διάβολοι που παίρνουν τη μορφή περαστικών. Στρίπερς και υπαλληλάκια. Ακέφαλοι από απώλειες και φτηνά ξενοδοχεία ετεροχρονισμένων ερώτων. Υπόγεια στο Μεταξουργείο που φιλοξενούν τον παράδεισο. Λαϊκά στέκια στην Πάτρα και διανυκτερεύοντα στη Λεωφόρο Συγγρού που μπορείς να δεις τον γνωστό σκηνοθέτη. Μέρα, νύχτα, τσοντοσινεμά και Ομόνοιες. Μια ζωή στο μεταίχμιο της ψηφιακότητας και των παλιών ηθών που δεν διεκδικεί τίποτε. Απλώς αποκαλύπτεται για λίγο και ξανατρυπώνει στο ημίφως.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

- Θα σβηστείς, φώναζα
καθώς σε έβλεπα να βγαίνεις απ' τον κήπο

[Από την έκδοση]

Ο ηθοποιός Pierre Chattillion αφήνει πίσω του το γράμμα της αυτοκτονίας του. Από αυτή τη στιγμή· αρχή και τέλος, η ζωή του ξετυλίγεται σε αναδρομή: από το Ζιβερνύ της παιδικής ηλικίας, με τον σκληρό πατέρα, την απουσία της μητέρας και την κακοποίηση που υπέστη στην εφηβεία, μέχρι το Παρίσι της δεκαετίας του '70, όπου, στα είκοσι του, είναι ήδη ανερχόμενος ηθοποιός στη σκηνή του Belle Epoque, ερασιτέχνης ποιητής και εραστής της τέχνης. Στα δέκα χρόνια αυτής της διαδρομής μεσολαβούν τρεις καθοριστικές γυναίκες, ένας γκροτέσκος κολλητός φίλος, δύο παιδιά, ένας κόσμος από ταινίες, δίσκους και βιβλία, η φιλοσοφία του Ηράκλειτου και του Επίκουρου και η σταδιακή διολίσθηση στα ναρκωτικά.
Τα βουλεβάρτα της Καρτιέ Λατέν το θρυλικό Μάη του '68, τα φεστιβάλ των Καννών, οι κήποι του Μονέ στο Ζιβερνύ, τα κέντρα της Μονμάρτης, ένα road trip στη γαλλική Ριβιέρα και άλλα πολλά συνθέτουν ένα αντισυμβατικό μυθιστόρημα - δοκίμιο για τα νιάτα, την επανάσταση και την τέχνη.
Ένα βιβλίο που παρουσιάζει την αυτοκτονία ως απόφαση της στιγμής κι όχι ως ψυχολογική μοιραία κατάληξη· μια βίαιη τομή σε μια ζωή που δεν έπαψε ποτέ να διεκδικεί την απόλαυση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Έχει αλλάξει η μυρωδιά σου, η υφή σου δεν είναι ίδια.
Όμως τις νύχτες ακόμα εσένα αγκαλιάζει,
ακόμα το δικό σου σώμα χαϊδεύει.

Πόσους ανθρώπους έδιωξες από το κρεβάτι σου,
επειδή το άρωμά τους σε απωθούσε;
Η αγάπη δεν θέλει τύχη, θέλει υπομονή,
μια ολόκληρη ζωή προετοιμάζεσαι
για να μπορέσεις ν' αγαπήσεις και ν' αγαπηθείς.

Είσαι έτοιμη απ' τη στιγμή να γραπωθείς;
τη μυρωδιά του τώρα στη μνήμη σου να κρατήσεις,
με την αγάπη σου αυτή τη στιγμή,
τον αιώνα να απαθανατίσεις;

Τις νύχτες ο αέρας σφυρίζει «σ' αγαπάω, θυμάσαι;»
κι η μοναξιά φοβάται
κάτω από τα λευκά σεντόνια κρύβεται και κλαίει.
Όταν ξημερώσει θα είναι έτοιμη να αγαπηθεί.
[Από την έκδοση]

-

-

Ο Τζέι ζει στην εποχή που η κυριαρχία της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης εξαναγκάζει σε ανεργία ολοένα και περισσότερους ανθρώπους, που είναι πλέον άχρηστοι και ανεπιθύμητοι και στοιβάζονται σε ένα περίκλειστο γκέτο διαβίωσης, τη ζώνη των φτωχών.
Οι πλούσιοι άνθρωποι ενδιαφέρονται, κυρίως, για την ομορφιά τους και είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί με τις συναναστροφές και τις σχέσεις, που συνήθως οδηγούν σε απογοητεύσεις και ματαιώσεις. Επιπλέον, ζουν κάτω από τον φόβο της τοξικότητας που, σύμφωνα με τις προειδοποιήσεις και τα διαγγέλματα του life coach πρωθυπουργού τους, ελλοχεύει παντού και εμποδίζει τον καθημερινό επίπονο αγώνα τους για αυτοβελτίωση και αυτάρκεια. Αταλάντευτοι σύμμαχοι και συνοδοιπόροι τους στον αγώνα αυτόν αποδεικνύονται μόνο τα σκυλιά τους.
Όταν, όμως, η ιατρική επιστήμη ανταποκρίνεται με επιτυχία στην πρόκληση της δημιουργίας μεταλλαγμένων κατοικιδίων υψηλών προδιαγραφών που διαθέτουν ανθρώπινη νοημοσύνη και σκυλίσια συμπεριφορά, η μόνη ευκαιρία των εξαθλιωμένων ανθρώπων για αξιοπρεπή διαβίωση είναι η μετάλλαξή τους σε ανθρωπόσκυλους, σε pets νέας γενιάς στην υπηρεσία του πλούσιου ανώτερου ανθρώπου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ Τ.86 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 2026 (+CD) // ΝΙΚΟΣ ΚΗΠ

Τα Σιωπηλά τραγούδια αποτελούν την ποιητική συλλογή του Φώτου Πασχαλινού (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Θεοδωράκη Ζώρα), η οποία γράφτηκε μεταξύ 1938 και 1943. Η παρούσα είναι η πρώτη έκδοση, που συμπληρώνει την ποιητική παρουσία του Πασχαλινού, γνωστού ήδη από τα Επαρχιακά (1938).
Ο Φώτος Πασχαλινός εκτελέστηκε από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής το 1943 στην Πάτρα και έκτοτε αγνοούνταν τα ποιήματα παρόλο που ήταν γνωστή η ύπαρξή τους. Ο Τάκης Δόξας που τον ανθολογεί στην Ηλειακή Γραμματολογία το 1963, γράφει: "Άφησε σε ξένα αλλά αγαπημένα του χέρια, αρκετά ποιήματά του, όπως ασφαλώς και τη συλλογή του Τριάντα ποιήματα που 'χε αναγγείλει την έκδοσή της. Ελάχιστα όμως απ' αυτά είδαν ως σήμερα το φως της δημοσιότητας."
Τα Σιωπηλά τραγούδια ήρθαν στο φως εβδομήντα πέντε χρόνια αργότερα, ως ένα εξ ολοκλήρου χειρόγραφο και χειροποίητο βιβλίο, βιβλιοδετημένο και επιμελημένο με ιδιαίτερη φροντίδα από τον ίδιο τον ποιητή. Το χειρόγραφο διασώθηκε χάρη στη Νίκη (Νικούλα) Συριοπούλου, τότε αρραβωνιαστικιά του Πασχαλινού, η οποία το φύλαξε μέχρι το θάνατό της. Βρέθηκε στα κατάλοιπά της το 2018 από την ανιψιά της Γεωργία Συριοπούλου μαζί με κειμήλια της οικογένειας Συριοπούλου.
Η έκδοση της συλλογής ακέραιας δεν είναι μόνο λογοτεχνικής σημασίας αλλά είναι μια πνευματική και ιστορική μαρτυρία μετά από ογδόντα χρόνια σιωπής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)