Τα Σιωπηλά τραγούδια αποτελούν την ποιητική συλλογή του Φώτου Πασχαλινού (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Θεοδωράκη Ζώρα), η οποία γράφτηκε μεταξύ 1938 και 1943. Η παρούσα είναι η πρώτη έκδοση, που συμπληρώνει την ποιητική παρουσία του Πασχαλινού, γνωστού ήδη από τα Επαρχιακά (1938).
Ο Φώτος Πασχαλινός εκτελέστηκε από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής το 1943 στην Πάτρα και έκτοτε αγνοούνταν τα ποιήματα παρόλο που ήταν γνωστή η ύπαρξή τους. Ο Τάκης Δόξας που τον ανθολογεί στην Ηλειακή Γραμματολογία το 1963, γράφει: "Άφησε σε ξένα αλλά αγαπημένα του χέρια, αρκετά ποιήματά του, όπως ασφαλώς και τη συλλογή του Τριάντα ποιήματα που 'χε αναγγείλει την έκδοσή της. Ελάχιστα όμως απ' αυτά είδαν ως σήμερα το φως της δημοσιότητας."
Τα Σιωπηλά τραγούδια ήρθαν στο φως εβδομήντα πέντε χρόνια αργότερα, ως ένα εξ ολοκλήρου χειρόγραφο και χειροποίητο βιβλίο, βιβλιοδετημένο και επιμελημένο με ιδιαίτερη φροντίδα από τον ίδιο τον ποιητή. Το χειρόγραφο διασώθηκε χάρη στη Νίκη (Νικούλα) Συριοπούλου, τότε αρραβωνιαστικιά του Πασχαλινού, η οποία το φύλαξε μέχρι το θάνατό της. Βρέθηκε στα κατάλοιπά της το 2018 από την ανιψιά της Γεωργία Συριοπούλου μαζί με κειμήλια της οικογένειας Συριοπούλου.
Η έκδοση της συλλογής ακέραιας δεν είναι μόνο λογοτεχνικής σημασίας αλλά είναι μια πνευματική και ιστορική μαρτυρία μετά από ογδόντα χρόνια σιωπής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο ΦΟΒΟΣ

Φοβάμαι τον θάνατο
του μπαμπά και της μαμάς.

Φοβάμαι
μην κλέψω βλεφαρίδες
απ' τα νεκρά τους μάτια
και ευχηθώ
να γεννηθούν
ξανά.

Φοβάμαι τη μαμά και τον μπαμπά,
μην τους αποκόψω απ' τη σάρκα μου,
όπως μια σαύρα την ουρά της
και αυτοί φυτρώσουν ξανά.

Τρέμω
μην μου φυτρώσουνε ξανά.
[Από την έκδοση]

Τον δεξιοτέχνη Κώστα Μουντάκη θα μπορούσε κάποιος να τον αναλύσει σαν ιδιαίτερα πολύπλοκο και ευαίσθητο, αλλά ταυτόχρονα απλό και άμεσο. Συνδύαζε την αρχοντιά με τη γλυκύτητα και την υπερηφάνεια με την αίσθηση του μέτρου. Ήταν ένας χείμαρρος σκέψης και συναισθημάτων. Με ένα δοξάρι που άλλοτε έβγαζε φωτιές και άλλοτε ήταν βασανιστικά αργό, αλλά διατηρώντας μία θαυμαστή ισορροπία στο άκουσμα. Ήταν χουβαρντάς στο παίξιμό του, χωρίς να είναι σπάταλος, και ταυτόχρονα ήταν οικονόμος, χωρίς να γίνεται τσιγκούνης. Αυτό χαρακτήριζε την μουσική του σύνθεση και το παίξιμό του. Αλλά έτσι ακριβώς ήταν και στη ζωή του και τα συναισθήματά του. Ήταν ένας γενναιόδωρος και απλός άρχοντας, γεμάτος καλοσύνη και οράματα. Ένας ιδανικός πατέρας. (Μάνος Μουντάκης, από την παρουσίαση της έκδοσης)

Οι λέξεις β΄

Αν ήξερα
πως σ' αυτή τη σύντομη ζωή
θα με ταλαιπωρούσαν τόσο πολύ οι λέξεις
θα έτρωγαν αργά και υπομονετικά
τα σωθικά μου
και θα γινόμουν μια κινούμενη αποθήκη
με αδιάθετο εμπόρευμα
ε, τότε
θα σας χαιρετούσα νωρίς.
Τώρα είναι πια αργά.
[Από την έκδοση]

Ο έσχατος αλγόριθμος
στην κλούβα να 'ναι η μνήμη μου
της Φύσης η ανάσταση
λεύτερη απ' το άγος σου
της πυρκαγιάς το σβήσιμο
νέας ζωής αστράναμμα!
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ο Μινωτής είναι ένα μικρό, εκρηκτικά αυτόνομο ανθρώπινο σύμπαν. Αυτορυθμίζεται και αυτοκαθορίζεται. Είναι ο ίδιος κέντρο του εαυτού του. Η τέχνη του δεν είναι παρά ένα κλειστό σύστημα που εξαντλείται στα ίδια του τα μέσα. Λένε συχνά πως ο Μινωτής είναι ο μόνος έλληνας ηθοποιός που μπόρεσε να κατακτήσει την τεχνική του εξπρεσιονισμού. Σίγουρα· αλλά η διαπίστωση δε σημαίνει ότι ο Μινωτής παραπέμπεται ως τεχνική σε μια συγκεκριμένη σχολή, σ' ένα στυλ. Όχι. Ο Μινωτής ανακάλυψε τον εξπρεσιονισμό, όταν ανακάλυψε τη γοητεία που ασκούσε πάνω στον Εαυτό του η βεβαιότητα των μέσων του. Ο εξπρεσιονισμός του Μινωτή είναι η εντύπωση που ο άνθρωπος Μινωτής δημιουργεί στον Μινωτή τεχνίτη του θεάτρου. Ο Μινωτής κάνει θέατρο το θαυμασμό που έχει στις δυνατότητές του και τη δύναμη που ασκεί απάνω του το θαύμα του μιμείσθαι.» (Κώστας Γεωργουσόπουλος, "Ένας μανικός σκαραβαίος", από την παρουσίαση της έκδοσης)