Ο έσχατος αλγόριθμος
στην κλούβα να 'ναι η μνήμη μου
της Φύσης η ανάσταση
λεύτερη απ' το άγος σου
της πυρκαγιάς το σβήσιμο
νέας ζωής αστράναμμα!
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ο Μινωτής είναι ένα μικρό, εκρηκτικά αυτόνομο ανθρώπινο σύμπαν. Αυτορυθμίζεται και αυτοκαθορίζεται. Είναι ο ίδιος κέντρο του εαυτού του. Η τέχνη του δεν είναι παρά ένα κλειστό σύστημα που εξαντλείται στα ίδια του τα μέσα. Λένε συχνά πως ο Μινωτής είναι ο μόνος έλληνας ηθοποιός που μπόρεσε να κατακτήσει την τεχνική του εξπρεσιονισμού. Σίγουρα· αλλά η διαπίστωση δε σημαίνει ότι ο Μινωτής παραπέμπεται ως τεχνική σε μια συγκεκριμένη σχολή, σ' ένα στυλ. Όχι. Ο Μινωτής ανακάλυψε τον εξπρεσιονισμό, όταν ανακάλυψε τη γοητεία που ασκούσε πάνω στον Εαυτό του η βεβαιότητα των μέσων του. Ο εξπρεσιονισμός του Μινωτή είναι η εντύπωση που ο άνθρωπος Μινωτής δημιουργεί στον Μινωτή τεχνίτη του θεάτρου. Ο Μινωτής κάνει θέατρο το θαυμασμό που έχει στις δυνατότητές του και τη δύναμη που ασκεί απάνω του το θαύμα του μιμείσθαι.» (Κώστας Γεωργουσόπουλος, "Ένας μανικός σκαραβαίος", από την παρουσίαση της έκδοσης)

"Ο Γ. ήξερε να επιλέγει τα θύματά του: νεαρά, ευάλωτα κορίτσια, με απόντες γονείς ή με γονείς που προτιμούσαν να μη βλέπουν. Ήξερε πως δεν θα απειλούσαν τη φήμη του. Από όσο γνωρίζω, καμιά από τις ερωμένες του δεν έχει γράψει βιβλίο για τη "θαυμάσια" σχέση της μαζί του. Ίσως κι αυτό να λέει κάτι.
Σήμερα κάτι έχει αλλάξει. Κι αυτό είναι που ενοχλεί τους άνδρες σαν κι εκείνον: πως, επιτέλους, ήρθε η σειρά των θυμάτων να μιλήσουν". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΛΒΙΑ ΠΛΑΘ

Μόλις σταμάτησε στη ράμπα η γιορτή
και οι μάγιστροι σου βγάζουν το καπέλο
φτάνει μια λέξη τη φοβέρα σου να πει
κι εγώ μαζί σου δύω κι ανατέλλω

Δώσ' μου τα χέρια σου ακριβή
δρολάπι απ' τον Αι-Φραγκίσκο
χάνομαι κάθε που σε βρίσκω
μες στη Θεσσαλική βροχή

Φτιάχνουν τη μάσκα σου οι δραπέτες με πηλό
να βρει τροφή του Χάρλεμ το καμίνι
στον κόσμο που ανασαίνεις τον αληθινό
στήσαν χορό οι μαζορέτες κι οι αθερίνοι
[Από την έκδοση]

Το βιβλίο εξετάζει εκ νέου την κληρονομιά του Γκροτόφσκι (Jerzy Grotowski 1933-1999), μία από τις κεντρικές και παρόλα αυτά παρεξηγημένες μορφές που διαμόρφωσαν το θέατρο του 20ού αιώνα, εστιάζοντας στη λιγότερο γνωστή τελευταία φάση του έργου του για τα αρχέγονα τραγούδια και τη δουλειά του ερμηνευτή (performer). Ο Κρις Σαλάτα τοποθετεί το έργο του Γκροτόφσκι ως φιλοσοφική πρακτική, και πιο συγκεκριμένα, ως πρακτική έρευνα στη φαινομενολογία του όντος, υποστηρίζοντας ότι η απομάκρυνση του Γκροτόφσκι από τις θεατρικές παραγωγές (και συνεπώς την κριτική σκέψη) προέκυψε από την αδιάλλακτη επιδίωξή του πάνω σε ένα κεντρικό πρόβλημα, «Τι σημαίνει να αποκαλύπτει κάποιος τον εαυτό του; - το ίδιο το ερώτημα που καθοδηγούσε τη σκηνοθετική του δουλειά.
Η έκδοση αποκαλύπτει ότι η απάντηση τον οδήγησε στο δρόμο της σταδιακής απογύμνωσης του θεατρικού φαινομένου στην πιο στοιχειώδη πλευρά του, η οποία εμφανίζεται μέσα από την τέχνη του ερμηνευτή ως μη αναπαραστατικό γεγονός. Αυτή η ιδιαίτερη ποιότητα που απελευθερώθηκε σε υψηλά επίπεδα στη τέχνη του ερμηνευτή αναφέρεται σε αυτή τη μελέτη ως ζωντάνια ή αληθινή ζωτικότητα προκειμένου να μετατοπιστεί η επιστημονική εστίαση σε κάτι που πάντα γοήτευε μεγάλους επαγγελματίες του θεάτρου, συμπεριλαμβανομένων των Στανισλάβσκι και Γκροτόφσκι των οποίων η ακαδημαϊκή γνώση είναι περιορισμένης σύλληψης. Η θεωρητική ανάλυση της ζωντάνιας του Κρις Σαλάτα φτάνει ως την φαινομενολογία και σε ένα ευρύ φάσμα μετα-δομικής φιλοσοφίας και κριτικής θεωρίας, μέσω της οποίας το έργο του Γκροτόφσκι απεικονίζεται ως φιλοσοφική πρακτική. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑΣ

Ένας από τους σπουδαιότερους ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς στρατευμένος στην Αριστερά από τη νεανική τυ ηλικία, ο Μανόλη Αναγνωστάκης, συνδύασε την πολιτική πράξη με την ποιητική δημιουργία. Είναι σημαντικό πως η στάση ζωή του και η πολιτική του ανησυχία δε χειραγώγησαν την ποίησή του, αλλά την διαπέρασαν γόνιμα.
Όπως σημειώνει ο Γιώργος Μαρκόπουλος, «Τα ποιήματά του εκπέμπουν ένα ήθος πάνω απ' όλα, σπάνιο και μοναδικό» και «σε μεγάλο βαθμό είναι τρυφερά ερωτικός, τόσο που είμαι σίγουρος ότι ο μόνιμος περιορισμός που του έχουμε επιβάλει, με το να τον κατατάσσουμε κατ' αποκλειστικότητα στον χώρο μιας ποίησης η οποία είναι προσανατολισμένη σε ένα ειδικό πολιτικοκοινωνικό στίγμα, στερεί από μεν τον ίδιο μιαν άλλη ακόμη διάσταση του έργου του, από εμάς δε την πλήρη απόλαυσή του» (Περιοδικό "Η λέξη", της 186. Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2005).
«Κατά καιρούς μ' έχουν χαρακτηρίσει καθαρά πολιτικό ποιητή. Προσωπικά δεν νομίζω ότι είμαι πολιτικός ποιητής. Είμαι ερωτικός και πολιτικός μαζί. Συνδυάζονται αυτά τα δύο» έλεγε ο ίδιος (μιλώντας το 1992 στον Μισέλ Φάις στον μονόλογο-συνέντευξή του που εκδόθηκε μετά τον θάνατό του με τίτλο "Είμαι αριστερόχειρ, ουσιαστικά").
Ο Αναγνωστάκης αν και στην αρχή ήταν αντίθετος με την μελοποίηση ποίησης, ακούγοντας τα πρώτα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη σε δικούς του στίχους, το 1969 -έχοντας ήδη γνωριστεί στις αρχές του '60-, τελικά ενδίδει ταυτιζόμενος πολιτικά και αισθητικά με τον συνθέτη και έτσι τα δύο τραγούδια «Μιλώ» και «Χάρης 1944» του κύκλου Αρκαδία VΙΙΙ γίνονται η αφετηρία για την παρουσία του μελοποιημένου Αναγνωστάκη στον χώρο του ελληνικού τραγουδιού, προσφέροντας μέχρι σήμερα ορισμένα από τα σημαντικότερα τραγούδια της σύγχρονης μουσικής μας ιστορίας.
Αυτή η δυναμική του μελοποιημένου λόγου του Αναγνωστάκη ως μια άρρηκτη -αλλά και ελάχιστα διερευνώμενη- έκφανση της ποιητικής του ιστορίας μας οδήγησε το 2018 να επιμεληθούμε μια πρώτη μορφή αφιερώματος στα μελοποιημένο λόγο του, αλλά και στο πρόσωπό του, παρουσιάζοντάς τη στο περιοδικό Μετρονόμος (τχ. 67, Απρίλιος-Ιούνιος 2018). [...] (Από την εισαγωγή των επιμελητών)

Μπαίνοντας στη θάλασσα, μου λες:
Αυτό είναι μια επίπονη διαδικασία μπες-βγες.
Άλλους τους ξεπλένει κι άλλους όχι.
Ποτέ δεν ξέρεις (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)