Το σύνολο της ποιητικής διαδρομής του Μάρκου Μέσκου, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της μεταπολεμικής ελληνικής ποίησης, κυκλοφόρησε πρόσφατα σε δίτομη έκδοση από τις εκδόσεις Μετρονόμος.
Επιμέλεια: Book Press
Το συνολικό ποιητικό έργο του Μάρκου Μέσκου, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της μεταπολεμικής ελληνικής ποίησης, κυκλοφόρησε πρόσφατα σε δίτομη έκδοση από τις εκδόσεις Μετρονόμος.
Η έκδοση συγκεντρώνει το σύνολο της ποιητικής διαδρομής του δημιουργού, από τις πρώτες του εμφανίσεις έως τα ύστερα έργα του, αναδεικνύοντας τη βαθιά συνοχή, την ιστορική μνήμη και τη μοναδική λυρική ένταση που χαρακτήρισαν τη γραφή του.
Ο Μάρκος Μέσκος (1935-2019), γεννημένος στην Έδεσσα, άφησε ένα έργο που συνδέθηκε οργανικά με τη μνήμη του τόπου, τη φύση, τον εμφύλιο τραυματισμό, τη συλλογική εμπειρία και την ανθρώπινη μοίρα. Θεωρείται μία από τις σημαντικότερες φωνές της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, με ποίηση που συνδυάζει τη βιωματική πυκνότητα με τη διαρκή αναζήτηση της ελευθερίας και της ιστορικής αυτογνωσίας.
Στους δύο αυτούς τόμους ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει ολόκληρη την ποιητική εξέλιξη του Μέσκου: από το υπαρξιακό και ιστορικό βάθος των πρώτων συλλογών έως τη στοχαστική ωριμότητα και τη συγκινητική διαύγεια των τελευταίων ποιημάτων του. Ένα έργο που παραμένει επίκαιρο, ανθρώπινο και βαθιά πολιτικό με την ουσιαστική έννοια του όρου.
Λίγα λόγια για τον Μάριο Μέσκο
Ο Μάρκος Μέσκος γεννήθηκε στην Έδεσσα το 1935 όπου ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο. Αποφοίτησε από το Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Σχολής Δοξιάδη Αθηνών το 1968. Από το 1965 εργάστηκε ως γραφίστας και καλλιτεχνικός διευθυντής σε διαφημιστικά γραφεία της Αθήνας αλλά και ως επιμελητής εκδόσεω, όπως στη θεατρική σειρά των εκδόσεων Δωδώνη. Πολύ πριν, από το 1957, είχε συνδεθεί με τη συντακτική ομάδα του περιοδικού «Μαρτυρίες». Πρωτοεμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1955 με (μετέπειτα αποκηρυγμένο) ποίημα στην Ηπειρωτική Εστία.
Από το 1981 ήταν εγκατεστημένος στη Θεσσαλονίκη.Το 1996 τιμήθηκε με το βραβείο ποίησης του περιοδικού Διαβάζω για τη συλλογή του Χαιρετισμοί (1995), το 2005 με το βραβείο Καβάφη, το 2006 με το βραβείο του Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του ποιητικού του έργου, και το 2013 με Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του Τα λύτρα (2012).
Πέθανε στη Θεσσαλονίκη την 1η Ιανουαρίου 2019.
Μοναξιά
Έτσι φαντάζεσαι. Συχνά όμως δεν είναι.
Ξαφνική πετριά στο νερό κύκλος και κύκλος έγκλειστον δείχνει
την πληγή που τσάκισε την ηρεμία και τώρα αφηγείται:
πρώτα η σιωπή. και τα λησμονημένα κόκκινα φύλλα
στο χώμα κείτονται ή στον αέρα κοκόρια αποκεφαλισμένα
ελάχιστα ελπίζουν. Άγνωστα τα ηχηρά παιχνίδια – σιωπή
πεθαμένη. Ακροβολισμένα σκυλιά μοιράζονται το σκοτάδι.
Ήσυχα κοιμάται το κοπάδι – ήσυχα; Και ποια ψυχή κρύβει
το ποίμνιο; Κινδύνους μαχαίρια κραυγές. σαν όνειρο κακό
σαν το Νοέμβρη που θάρθει απειλητικός με τις ομίχλες
και τους κοκκινολαίμηδες και τα πουλιά σούστες ανα-
πνοές ακόμα. Όσο θηλάζει η ερμιά τις χαμηλές φωνές
τ’ ανείδωτα άνθη κάθε διαβάτη. Μονάχος και μοναχή
όλη η ζωή μ’ ένα παράθυρο μονάχα, εκείνος μυστική γλώσσα
προτού καν αρθρώσει την εικόνα, άρρωστο παιδί που
λυπάται μόλις βραδιάσει – γυρίζει ο τροχός στο κενό
στο τίποτε. Μα εάν τα κόκαλα περπατούνε ακόμα ρίξε
ένα βλέμμα κι εδώ, δρόμος είναι κι ο θάνατος, δέντρο
στον κάμπο που αντέχει, δες πως τα βραπτσιάνια*
τρίβονται στο χώμα εξοικειωμένα για τα ψηλά πετάγματα
και για τα μαύρα κάτω. εν τέλει φαντάσου τα αν μπορείς
πέραν της υπεροψίας των αιώνων. Φιλικά πλησίασε τη μοναξιά.
[*] μικροπούλια
(Από τη συλλογή Χαιρετισμοί, 1995)
