alt

Για την ποιητική συλλογή του Πέτρου Γκολίτση «Σκάζοντας κρέας» (εκδ. Θράκα).

Της Κυριακής Αν. Λυμπέρη

Μετά την προηγούμενη ποιητική του συλλογή Η σάρκα των προσωρινών, ο ποιητής Πέτρος Γκολίτσης επανέρχεται προσδίδοντας στη νέα, τέταρτη συλλογή του έναν συναφή αλλά αρκετά πρωτότυπο τίτλο, μέσω του οποίου –καθώς και μέσω του περιεχόμενου ολόκληρου του βιβλίου– συνεχίζει, νομίζω, να ισχυροποιεί ήδη γνωστά θεματικά του μοτίβα.

Το κρέας και η σάρκα, όχι όμως με την έννοια την ερωτική, αλλά με εκείνην της φθοράς και της αποσύνθεσης των σωμάτων που γεννιούνται για να καταλήξουν στον θάνατο, η αέναη ανακύκληση των υλικών αποτελεί για την ποιητική σκέψη του Γκολίτση μια συνεχιζόμενη ματαιότητα.

Το κρέας και η σάρκα, όχι όμως με την έννοια την ερωτική, αλλά με εκείνην της φθοράς και της αποσύνθεσης των σωμάτων που γεννιούνται για να καταλήξουν στον θάνατο, η αέναη ανακύκληση των υλικών αποτελεί για την ποιητική σκέψη του Γκολίτση μια συνεχιζόμενη ματαιότητα. Τώρα σώματα, ύστερα χώμα, σώματα που σαπίζουν για να αποκτήσουν ρίζες τα δέντρα. Σώματα, πάλι χώμα και κατόπιν αστρική σκόνη και επάνοδος των μορίων στο διάστημα από το οποίο προήλθαν. Ήλιοι γεννιούνται και πεθαίνουν στα διάφορα σημεία του σύμπαντος, ό,τι είναι κάτω είναι και επάνω, ό,τι έξω και μέσα, θάνατος (αν και δια μέσου της γέννησης), σύσταση, διάλυση και μεταβολή, από το ένα στο άλλο σε ατέρμονες διαδρομές. Η γέννηση συντηρεί την οδύνη και η κάθε γέννηση είναι ένας μελλοντικός θάνατος. Μια διαδικασία μετενσάρκωσης που μοιάζει να υπονοείται προκειμένου για τον άνθρωπο, είτε ως διαδικασία μεταφυσική είτε ως απλή μεταστοιχείωση της ύλης, δεν ησυχάζει ωστόσο και δεν παρηγορεί τη σκέψη του ποιητή και η ζωή μοιάζει να εξακολουθεί παγιδευμένη στον αιώνιο τροχό της (στον τροχό της Σαμσάρα της ανατολικής σκέψης). Ωστόσο, έχει επίγνωση ότι επισυμβαίνει η συνύπαρξη και τελικά η ενοποίηση των αντιθέτων, όταν το «φωτεινό εξισορροπεί το μαύρο» και όταν ο χρόνος συμποσούται «όλα είναι ένα / χωρίς μετά και δίχως πριν», χωρίς όμως να μεταλαμβάνει την τελική αρμονία που δι’ αυτής της ενοποίησης προσδίδεται από άλλους στο όλον.

Η εικόνα ενός τελειωμένου σαρκίου, ενός σφαχτού, μιας θυσίας ίσως στον βωμό ενός σχεδίου θεϊκού ή μιας ειμαρμένης, κατατρύχει τον ποιητικό κόσμο του Γκολίτση. Τόσο για το πλάσμα άνθρωπος («με τα μάτια σάπιο κρέας», «τα μάτια καρφίτσες μες στα κρέατα», «κομμάτι από σφαχτό»), όσο και για ολόκληρη τη Φύση που τον περιβάλλει («σπλάχνα του κόσμου ανοιχτά / σφάγια που κρέμονται ξεχωριστά / πλανήτες και αίμα», «ένα χάσμα που σκάζει κρέας ο ουρανός). Μια εικόνα με στόχο να καταδείξει το παράλογο της ύπαρξης: όλα είναι αναλώσιμα, εδώδιμα, προσωρινά. Κι οι νεκροί ζουν πάντοτε μαζί με τους ζωντανούς. Είτε σαν υπόλοιπα και μόρια σωμάτων, ακριβώς από κάτω μας στη γη ή στα νερά, είτε στη σκέψη μας με την πνευματική τους υπόσταση και την ενθύμηση των έργων και των λόγων τους. Βέβαια στη γέννηση και καταστροφή των ήλιων ή στην ανάπτυξη του δέντρου από την ύλη των σαπισμένων σωμάτων και οστών των τεθνεώτων θα μπορούσε να βλέπει κανείς τη δύναμη της αναγέννησης, θα μπορούσε να παραμείνει στην ομορφιά του όλου (σύμπαντος) και του μέρους (φυτό). Όχι ο Π. Γκολίτσης. Εκείνος επιμένει να κραυγάζει το τραύμα του, το τραύμα του πλάσματος που, ριγμένο στη γη, νιώθει ανήμπορο και ανίκανο να ορίσει απόλυτα τη μοίρα του. Να έχει το δικό του ξεχωριστό πρόσωπο μέσα σε όλον αυτό το συρφετό ζώντων πλασμάτων, χαοτικών συμπαντικών φαινομένων, ιστορικοκοινωνικών γεγονότων, ακατανόητων πράξεων. Να είναι πραγματικά.

Μια πράξη καταστροφής, μέσα σε όλο αυτό το ανώφελο και μάταιο περιβάλλον, ίσως να θέλει να συμβάλλει στην τόνωση της παρουσίας του, στο να αφήσει το τρεμάμενο ίχνος του στον κόσμο, έστω το ίχνος του μαρτυρίου του.

Στο ποίημα «Ηλιακή καταιγίδα ή ad Deum» (μετάφραση: στον Θεό), το βιβλίο του κόσμου («ένα χαρτί ο κόσμος όλος κρέμεται») ανοίγεται στον αναγνώστη-ποιητή για να λάβει και να φάγει. Μέσα από αυτό, θα προκύψει η σηματοδότηση εξ ίσου του ποιητή σαν δημιουργού, αφού μπορεί να γίνει ο ερμηνευτής («δαίμονα-σύμπαν που κυκλώθηκες και βλέπεις απ’ το μάτι μου» και «εγώ είμαι εσύ», αφού «όλα είναι ένα») και ο ανασχηματιστής του. Δια μέσου της ποίησης θα ήθελε να πλάσει έναν άλλο κόσμο, λιγότερο δυστοπικό, να αποτινάξει το άδικο της φθοράς και του θανάτου. Ακόμα και οι προστακτικές του σε κάποια σημεία του βιβλίου («σκόρπιζε», «γείωσε», «σβήσε», «απάλειφε τα όρια»), που θυμίζουν τα βιβλικά γεννηθήτω (δια του λόγου άλλωστε η Δημιουργία), υποδεικνύουν προς αυτή την κατεύθυνση της πρόθεσης μιας δημιουργίας από την αρχή (τις λίγες στιγμές που «γυρεύει ένα παλμό που σφύζει φως / ένα ρυθμό που συντονίζει το σκοτάδι») ή και απλώς την καταστροφή αυτού που υπάρχει («πώς μπαίνω μες στο μάτι σου να βρω / το κέντρο σου / και να σ’ ανατινάξω»), με σκοπό την περαίωση της οδύνης. Μια πράξη καταστροφής επίσης, μέσα σε όλο αυτό το ανώφελο και μάταιο περιβάλλον, ίσως να θέλει να συμβάλλει στην τόνωση της παρουσίας του, στο να αφήσει το τρεμάμενο ίχνος του στον κόσμο, έστω το ίχνος του μαρτυρίου του. Μα και στο επόμενο ποίημα με τίτλο «Μεταφυσική ανταρσία» (σαν εκείνη δηλαδή του άλλου πρώην αγγέλου, και κατόπιν εναντιωτή και κατήγορου, του Εωσφόρου των θρησκευτικών διηγήσεων), ο ποιητής «με μια κοτρόνα όλη τη βιτρίνα του ουρανού θα κατεβάσει», εκείνου που άλλοι –όπως αναφέρει– βλέπουν σαν στοργικό πατέρα. Επειδή έχει απελπιστεί: «Δεν πάω σ’ άλλες κηδείες / απόκαμα» θα μας πει, ή «τα πτώματα του Αιγαίου ανθίζουν σαν πιράνχας», ή τα παιδικά φέρετρα, από τους πίνακες του ζωγράφου Ακριθάκη (με παραπομπή –αν δεν κάνω λάθος– στα παιδιά του Βιετνάμ) αιωρούνται στα καρουζέλ του θανάτου, επιχειρώντας εδώ, εκτός της υπαρξιακής-μεταφυσικής σημαντικής του και ευδιάκριτα πολιτικά σχόλια. Ένας τέτοιος κόσμος όπου «μια ιστορία οστών τα τεκταινόμενα», όπου τα «κτίρια προσωρινά», «προσωρινές κι οι πολιτείες», δεν είναι εύκολα κατοικήσιμος. Και οι στιγμές της ωραιότητας μετρημένες, π.χ. «τα τζιτζίκια μες στα δάχτυλα» συνοδεύονται από πτώματα στα θαλάσσια νερά. Δηλαδή το πνεύμα που επισκοπεί έρχεται διαρκώς αντιμέτωπο με τη φυσική μέσα στον χρόνο παρακμή και συντριβή του σώματος, αλλά και –συχνότατα– με τις πράξεις και ενέργειες της ανθρώπινης θηριωδίας.

[...] ένα παραμορφωμένο πρόσωπο εξπρεσιονιστικής τεχνοτροπίας και ένα στόμα που φαίνεται να κραυγάζει την οδύνη του, στο μαύρο του σκοταδιού και στο κόκκινο του αίματος. Διότι το αίμα γύρω μας πολύ. Και το αίμα φωνάζει.

Η ενασχόληση του ποιητή με τη ζωγραφική θα του δώσει το ιδιόχειρο εξώφυλλο της συλλογής, απολύτως συμβατό με το περιεχόμενο, ένα παραμορφωμένο πρόσωπο εξπρεσιονιστικής τεχνοτροπίας και ένα στόμα που φαίνεται να κραυγάζει την οδύνη του (την οδύνη εν τέλει του ανθρώπου), στο μαύρο του σκοταδιού και στο κόκκινο του αίματος. Διότι το αίμα γύρω μας πολύ. Και το αίμα φωνάζει. Άλλωστε και η επί των σφαγίων προβληματική του θα μας υπενθυμίσει τους αντίστοιχους πίνακες του ζωγράφου Φ. Μπέικον και το κλίμα αδιεξόδου και ασφυξίας εκείνου. Και ο Μπέικον, όπως γνωρίζουμε, είχε δηλώσει «το ότι είμαστε από κρέας, μας κάνει εν δυνάμει σφαχτά» ή ότι θα ήθελε να ζωγραφίσει το καλύτερο έργο με θέμα την ανθρώπινη κραυγή. Πρόσωπα επίσης προερχόμενα από το χώρο της ζωγραφικής, κλασικά, όπως Θεοτοκόπουλος και Ραφαήλ, ή σύγχρονα, όπως Ακριθάκης, και άλλα, όπως Λουκιανός, Παύλος, Κικέρων, χρησιμοποιεί ο ποιητής ως φορείς διατύπωσης και δικών του σκέψεων, αλλά και ως υπαρκτικές προβολές με ιδιαίτερη ταυτότητα. Οι στίχοι του κατά σημεία κρυπτικοί, αφήνουν όμως στο σύνολο να διαγραφεί η συγγραφική πρόθεση. Εξαιρετικός μάλιστα ο στίχος που συνοψίζει την υπαρξιακή του βάσανο: «Από πού τη θνητότητά μου να πιάσω;» Άλλωστε ο ίδιος, σε επεξηγηματικές σημειώσεις του τέλους στο προηγούμενο βιβλίο του, θα παραθέσει τον παραπλήσιο νοηματικά στίχο του Dylan Thomas: «Τον θάνατό σου αναλογίσου, που είναι πάντοτε παρών / κι έχει το ύψος σου».

Μάταιη και σαθρή λοιπόν η ύπαρξη, ματαιότητα να είμαστε και να μετέχουμε στην ανάμιξη των υλικών και ο χρόνος που μας δόθηκε ψευδοχρόνος, αφού δεν αρκεί ή δεν φαίνεται να μπορεί να αλλάξει κάτι. Και ο άνθρωπος μέσα στην απόγνωση. Ωστόσο, μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο της ματαιότητας, ο ποιητής έχει πάντα το δικαίωμα ή την υποχρέωση –με τον δικό του τρόπο– να επισημαίνει, να στηλιτεύει, να επαγρυπνεί. Και αυτό φαίνεται να επιχειρεί και με την εργασία του αυτή ο Πέτρος Γκολίτσης.

* Η KΥΡΙΑΚΗ ΑΝ. ΛΥΜΠΕΡΗ είναι ποιήτρια.

altΣκάζοντας κρέας
Πέτρος Γκολίτσης
Θράκα 2017
Σελ. 56, τιμή εκδότη 7,95€

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΓΚΟΛΙΤΣΗ 


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Τα λόγια του ονείρου», της Δάφνης Μαρίας Γκυ-Βουβάλη

«Τα λόγια του ονείρου», της Δάφνης Μαρίας Γκυ-Βουβάλη

Για την ποιητική συλλογή της Δάφνης Μαρίας Γκυ-Βουβάλη «Τα λόγια του ονείρου» (εκδ. Βακχικόν). 

Του Γιώργου Ρούσκα

«Ένα μεγάλο στόμα
ανοίγει η ψυχή
μες από τα μάτια τα βαθιά του χάους
και κράζει
πεταλούδες το πρωί ...



«Άγρια Ίρις», της Λουίζ Γκλικ – 54 ποιήματα σε καλοκαιρινό κήπο (κριτική)

«Άγρια Ίρις», της Λουίζ Γκλικ – 54 ποιήματα σε καλοκαιρινό κήπο (κριτική)

Για την ποιητική συλλογή «Άγρια Ίρις» (μτφρ. Χάρης Βλαβιανός) της βραβευμένης με Νόμπελ (2020) Λουίζ Γκλικ. Η συλλογή εκδόθηκε το 1992 και το επόμενο έτος βραβεύτηκε με Πούλιτζερ. Κεντρική εικόνα: Η ποιήτρια φωτογραφημένη περίπου το 1977. Η φωτογραφία χρησιμοποιήθηκε σε αφίσα για βραδιά ποίησης στο Μουσείο Σύγχρονης...

«Κυψέλες», του Γιώργου Αλισάνογλου (παρουσίαση)

«Κυψέλες», του Γιώργου Αλισάνογλου (παρουσίαση)

Για την ποιητική συλλογή του Γιώργου Αλισάνογλου «Κυψέλες» (εκδ. Κίχλη). Φωτογραφία © Pierre Bourjo.

Της Ευσταθίας Δήμου

Η νέα, ένατη κατά σειρά, ποιητική συλλογή του Γιώργου Αλισάνογλου φέρει τον μονολεκτικό, πολύσημο τίτλο Κυψέλες,...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Πρόωρη άνοιξη: 21 Έλληνες συγγραφείς παρουσιάζουν τα νέα τους βιβλία

Πρόωρη άνοιξη: 21 Έλληνες συγγραφείς παρουσιάζουν τα νέα τους βιβλία

Δόκιμοι και καταξιωμένοι καθώς και νεότεροι συγγραφείς γράφουν για τα νέα τους βιβλία, τα οποία μόλις κυκλοφόρησαν ή αναμένεται να κυκλοφορήσουν προσεχώς.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ζητήσαμε από είκοσι έναν συγγραφείς –καταξιωμένους αλλά και νεότερους...

Τα «Κόκκινα φανάρια» ανάβουν τα queer φώτα τους στον Cartel Τεχνοχώρο

Τα «Κόκκινα φανάρια» ανάβουν τα queer φώτα τους στον Cartel Τεχνοχώρο

Μια παράσταση βασισμένη στα «Κόκκινα Φανάρια» του Αλέκου Γαλανού, στο CARTEL Τεχνοχώρος, στο Παλιό Μηχανουργείο στην περιοχή του Ρέντη (που έχει παραχωρηθεί από τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση). Κάθε Σάββατο & Κυριακή στις 21.00 και κάθε Δευτέρα στις 20.00 (από τη Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου)

Επιμέλεια: B...

Βιβλία που θα διαβάσουμε προσεχώς από τις εκδόσεις Κριτική

Βιβλία που θα διαβάσουμε προσεχώς από τις εκδόσεις Κριτική

Το επόμενο διάστημα θα κυκλοφορήσουν από τις εκδόσεις Κριτική πολλά και ιδιαίτερα ενδιαφέροντα βιβλία, τόσο τίτλοι μεταφρασμένης και ελληνικής λογοτεχνίας, όσο και δοκίμια, μελέτες κ.ά. Δείτε τα αναλυτικά στο άρθρο που ακολουθεί. 

Επιμέλεια: Book Press

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Το αντίδωρο», της Μαίρης Σπυριδογιαννάκη (προδημοσίευση)

«Το αντίδωρο», της Μαίρης Σπυριδογιαννάκη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Μαίρης Σπυριδογιαννάκη «Το αντίδωρο – Αφού σκέφτομαι θετικά, γιατί μου πάνε όλα στραβά;» το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις «Η Τέχνη της Ζωής».

Επιμέλεια: Book Press

01 ...

«Η εξαφάνιση του δόκτορος Μίε», του Όλιβερ Χίλµες (προδημοσίευση)

«Η εξαφάνιση του δόκτορος Μίε», του Όλιβερ Χίλµες (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Oliver Hilmes «Η εξαφάνιση του δόκτορος Μίε» (μτφρ. Βασίλης Τσαλής), που κυκλοφορεί στις 19 Ιανουαρίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΔΡ ΒΙΚΤΟΡ ΜΙΛΕΡ-ΧΕΣ,
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ...

«Τις Κυριακές που πετούν τα αεροπλάνα», του Γιώργου Πετράκη (προδημοσίευση)

«Τις Κυριακές που πετούν τα αεροπλάνα», του Γιώργου Πετράκη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση ενός αποσπάσματος από τη συλλογή τριών ιστοριών του Γιώργου Πετράκη «Τις Κυριακές που πετούν τα αεροπλάνα», η οποία θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Πληθώρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ο Μάρκου στέκεται πίσω απ’ τ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Πρόωρη άνοιξη: 21 Έλληνες συγγραφείς παρουσιάζουν τα νέα τους βιβλία

Πρόωρη άνοιξη: 21 Έλληνες συγγραφείς παρουσιάζουν τα νέα τους βιβλία

Δόκιμοι και καταξιωμένοι καθώς και νεότεροι συγγραφείς γράφουν για τα νέα τους βιβλία, τα οποία μόλις κυκλοφόρησαν ή αναμένεται να κυκλοφορήσουν προσεχώς.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ζητήσαμε από είκοσι έναν συγγραφείς –καταξιωμένους αλλά και νεότερους...

Τα πιο feelgood βιβλία με σκηνικό βιβλιοπωλεία και βιβλιοθήκες

Τα πιο feelgood βιβλία με σκηνικό βιβλιοπωλεία και βιβλιοθήκες

Οι βιβλιοθήκες και τα βιβλιοπωλεία, συχνά μάλιστα και τα ίδια τα βιβλία, γίνονται το κεντρικό θέμα σε πολλά μυθιστορήματα, που αποκτούν έτσι αυτόχρημα τον χαρακτηρισμό του «βιβλιοφιλικού» και έχουν ένα δικα...

Μυθιστορήματα για την αμνησία: πώς οι διαταραχές μνήμης δίνουν υπέροχες ιστορίες

Μυθιστορήματα για την αμνησία: πώς οι διαταραχές μνήμης δίνουν υπέροχες ιστορίες

Ο ανθρώπινος νους και τα αχαρτογράφητα μονοπάτια του, η μνήμη και η λειτουργία της, από τα σπουδαιότερα μυστήρια της ανθρώπινης ύπαρξης, διερευνώνται τόσο από την επιστήμη όσο και από τη λογοτεχνία. Μια επιλογή λογοτεχνικών βιβλίων με θέμα την αμνησία ή διάφορες διαταραχές της μνήμης, στην πλειονότητά τους μυθι...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

07 Ιανουαρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Φέτος περιμέναμε την εκπνοή της χρονιάς πριν συντάξουμε την καθιερωμένη μας πια λίστα με τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία της χρονιάς. Ο λόγος είναι ότι τούτες τις Γιορτέ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΦΑΚΕΛΟΙ