Ο Πέτρος Βλαστόπουλος, συγγραφέας, ανύπαντρος γύρω στα τριάντα, κυνηγός της ομορφιάς, συναντά σε μια παραλία μια γνωστή συνάδελφο, η οποία τον πληροφορεί πως μια πρώην συμφοιτήτριά της -η Ελευθερία- είναι ακόμα ανύπαντρη. Τα λόγια της του κεντρίζουν την περιέργεια. Η επαναφορά της νεανικής εικόνας της στη μνήμη τον ωθεί να της στείλει μια επιστολή με τίτλο Γράμμα στο άγνωστο ή στην ελπίδα. Κι έτσι ξεκινούν όλα.
Ο Πέτρος αφουγκράζεται την εποχή του, μια εποχή διώξεων και φόβου στη Βόρεια Ήπειρο της δεκαετίας του '70. «Στέκεται ανηφορίζοντας» στη ζωή. Αναζητά την ομορφιά στις λέξεις, τη λογοτεχνία, τις γυναίκες. Αγωνιά για την Ελευθερία και αγωνίζεται για τις ελευθερίες του. Αντιδρά σε ασφυκτικά δεσμά και δεσμούς. Αντλεί ζωή από τη συγγραφή. Αποζητά το «εγώ» μαζί με το «εσύ» και το «εμείς. Θα το πετύχει ή θα μείνει «υψωμένος και ταπεινωμένος, αθώος και τιμωρημένος»;
Την απάντηση τη σφυρίζει στη δική του γλώσσα ο άνεμος.
Άκου! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ένα παλίμψηστο από εικόνες στιλπνές, θραύσματα μνήμης, σπαράγματα, δημιουργούν το νήμα για το ταξίδι προς την αυτογνωσία. Η Νεφέλη και ο Πήγασος, το εκμαγείο του έρωτα, τα «αχειροποίητα» παραμύθια της γιαγιάς, το Αιώνιο Ρόδο σχηματίζουν μια ποιητική μυθολογία που ξυπνά μέσα μας μια βαθιά καταγωγική αίσθηση. Στη συλλογή της Εύης Στυλιανού οι εικόνες πλέκονται μεταφορικά σε κραδασμούς, τα σύμβολα ανάγονται σε αρχέτυπα, αποκτώντας βάθος και μια καθολικότητα. Οι λέξεις θραύονται αποσπασματικά και ρέουν ταυτόχρονα μέσα στον ρυθμό καθώς γειτνιάζουν με νεύματα σιωπής.

Ένας αρλεκίνος εισβάλλει στο δωμάτιο
ζητά να τρυπώσει στο όνειρο
να λιτανεύσει τη σιωπή
να ξαναγράψει το ποίημα
με νωπό, ανεξίτηλο, χρωματιστό μελάνι.

Τα πρόσωπα που γίνονται προσωπεία, οι λέξεις υπαινικτικές σιωπές, η αίσθηση που αποκτά πλαστικότητα, μας οδηγούν σε μια πυθμενική μαγεία. Μια πραγματεία του ωραίου και ένα παιχνίδι με τον χρόνο αποτελεί το Παλίμψηστο. Οι λέξεις μεταγράφονται σε εικόνες που σπιθοβολούν, η ροή της γλώσσας ξεχύνεται σε μια ολότελα διαφορετική κοίτη που ξαφνιάζει τον αναγνώστη αποκαλύπτοντας το αεί μεταμορφούμενο του κόσμου.
Το Παλίμψηστο είναι ένα βιβλίο που επιχειρεί να ιχνηλατήσει την αινιγματική σαγήνη των λέξεων και τις πολλαπλές διαστρωματώσεις των ποιητικών μηνυμάτων». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΤΟ ΜΑΤΙ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

Λιμανάκι απαθές έμεινες ξαπλωμένο
Τη νύχτα της ύαινας φωτιάς
Εισπνέοντας την οσμή
Της καμένης σάρκας στο Μάτι
Και των προοδευτικών που εκείνες τις ώρες
Συζητούσαν με τον Άρη Βελουχιώτη
Όμως, την άλλη μέρα που σηκώθηκες
Ηλιόλουστο υποδεχόσουν πάλι απαθώς
Φωνές σωσμένων και παιδιών
Λιμανάκι ουδέτερο
Όπως ο Γιεχβά
Όπως ένα οποιοδήποτε καθίκι

Ομοιόβαθμο του Μαύρου Κράτους της Κοιλάδας των Τεμπών
Που άφησε να φιλήσει ο θάνατος τα παιδιά μας
Αλλά σε πείσμα του
Τα υπολείμματα των οστών τους
Νικώντας την πυρόσφαιρα
Συνεχίζουν κανονικά τα μαθήματά τους
Σαρκάζοντας
[Από την έκδοση]

«Η ανθρώπινη ευαισθησία σας βρίσκει δημιουργική διέξοδο στην ποίησή σας, που συγκινεί, προβληματίζει, αποτελώντας μια εύγλωττη πνευματική διαμαρτυρία. Έχετε και το χάρισμα -προϊόν άσκησης και αγώνα- να κυριαρχείτε στη γλωσσική έκφραση της σκέψης σας, που είναι προϋπόθεση της αληθινής ποίησης». (Γεώργιος Μπαμπινιώτης, Ομότιμος Καθηγητής Γλωσσολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών)

Τι κοινό μπορεί να έχουν ένας συνταξιούχος, μια αισθητικός κι ένας ναυτικός; Ίσως τίποτα, ίσως πολλά, ίσως ελάχιστα! Αυτό, ακριβώς, το τελευταίο συμβαίνει: ελάχιστα! Δεν τους συνδέει απολύτως τίποτα παρά μόνο μια συναλλαγή με αντίκρισμα ένα χαρτονόμισμα των είκοσι ευρώ, το οποίο προσωποποιείται και παρακολουθεί την πορεία της ζωής τους καθώς αλλάζει χέρια.
-Τι μυστικά μπορεί να κρύβει κάποιος που πήρε τη σύνταξή του και ξαφνικά «ανακάλυψε» τον μαγικό κόσμο των social media;
-Πώς μια πανέμορφη εικοσάχρονη αισθητικός έγινε έρμαιο της ίδιας της της ομορφιάς και ποια ήταν η κατάληξή της;
-Γιατί ένας εξηντάχρονος πρώην ναυτικός σεργιανάει κάθε απόγευμα στην Πειραϊκή και διαρκώς βρίζει τον εαυτό του και την τύχη του;
Το χαρτονόμισμα της ιστορίας μας θα περιπλανηθεί σε πολλά μέρη, από την Κάρπαθο μέχρι την Καβάλα κι από το Μαϊάμι της Φλόριντα στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Παντού υπάρχουν κρυμμένα μυστικά...
Αυτή είναι, άλλωστε, η «μοίρα» των χαρτονομισμάτων. Να «ακούν», να «βλέπουν» και να κρατάνε τα μυστικά τους μέχρι να φτάσουν στην ανακύκλωση... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μόνον σαν θρυμματίστηκε το δικτατορικό κέλυφος οι άνθρωποι μίλησαν ελεύθερα. Για έναν ικανό, ευθαρσή και περιλάλητο άνθρωπο. Άριστο σκοπευτή που βούλωνε την κάννη του αντιπάλου. Που και ο Χάρος τον φοβούταν και που χόρευε ακόμα και στο ταψί. Για έναν άνθρωπο θρύλο.
Η ικανότητα, η ανδρεία, η παλικαριά, ο αυθορμητισμός, η υπερηφάνεια, η λεβεντιά, η βροντοφωνία για δικαιοσύνη και ελευθερία και πάνω απ' όλα η δέσμευσή του στην προστασία των αδυνάμων ακτημόνων γεωργών, τα προτερήματά του.
Ο λόγος για τον απλό ακτήμονα γεωργό, τον αγροφύλακα από την Κρανιά Βορείου Ηπείρου, Θύμιο Λιώλη. Τον άνθρωπο που έγινε Καπετάνιος, Οπλαρχηγός Πρώτης Τάξεως. Έγινε θρύλος. Ένας ζωντανός θρύλος που τον γνώρισαν φίλοι και εχθροί σε πόλεις, χωριά, περιοχές και κράτη.
Η πίστη και η αγάπη του στον Θεό, η αγάπη μέχρι θυσίας για την Πατρίδα Ελλάδα, η αφοσίωσή του στην ιδιαίτερή του πατρίδα, τη Βόρειο Ήπειρο, φάροι ζωντανοί στη ζωή του.
Τέτοιους άντρες έβγαλε η φυλή μας. Επιφανείς. Περήφανους και αλύγιστους. Που και με κομμένα πόδια δε λύγισαν. Που υπέστησαν της κόλασης τα δεινά από το δικτατορικό καθεστώς για την καταγωγή, τις πράξεις και το είναι τους. Επιχθόνιοι ήρωες που στέφτηκαν με το στεφάνι της δόξας.
Και η φυλή μας είναι γεμάτη με ένδοξες ιστορίες, με ανδραγαθήματα. Γεμάτη ήρωες που αγωνίστηκαν και πολλοί πέσανε ευκλεώς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο ανά χείρας τόμος περιλαμβάνει έξι συλλογές με πεζοποιήματα (και μία ανέκδοτη) που δημοσιεύτηκαν στο χρονικό διάστημα 2021-2024 από τις Εκδόσεις Νίκας. Συναποτελούν μια ξεχωριστή ενότητα στην ποιητική δημιουργία μου, με ευδιάκριτα μορφολογικά, συντακτικά, θεματικά κι άλλα κριτήρια. Ανήκουν τόσο στη στοχαστική ποίηση όσο και σε μια πεζογραφία χωρίς story αλλά με κατάθεση φιλοσοφικών και ποικίλων άλλων σκέψεων «ελευθέρας βοσκής».
Τα τμήματα της σύνθεσης αυτής ακολουθούν την εξής σειρά:
Υπνογραφίες (2021), Μηνολόγιο του άγνωστου αιώνα (2022), Αστροδρόμια (2022), Βάθη (2023), Ο Μικρός (2023), Κύκλοι (2024) και Πολεμίστρες (ανέκδοτο). Η συγκεντρωτική αυτή έκδοση των πεζοποιημάτων δεν ακολουθεί απόλυτα χρονολογική σειρά -επειδή οι συλλογές αυτές γράφτηκαν μέσα σε μια τετραετία, αυτό δεν έχει και πολλή σημασία- αλλά περισσότερο κατευθύνεται από έναν εσωτερικό βηματισμό ψυχονοητικής πορείας, ο οποίος κινείται σε διάφορα και διαφορετικά επίπεδα της ζωής και ταξιδεύει σε διάφορες και διαφορετικές χώρες του επιστητού.
Πρέπει να πω πως αυτό το είδος, έτσι όπως διαμορφώθηκε μέσα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, το αγάπησα ιδιαίτερα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)