«Με στέβια και αγαύη» του Γιώργου Μπουρονίκου (προδημοσίευση)

ΖΕΝΙΕ: Συγγνώμη που θα ρωτήσω: Παιδιά δεν έχετε;
ΕΛΕΝΗ: Και παιδιά και εγγόνια έχω.
ΖΕΝΙΕ: Και…
ΕΛΕΝΗ: Τα παιδιά έχουν τους φίλους, τις παρέες τους. Περνάνε καλύτερα μαζί τους. Γιατί να έρθουν με εμάς; Δόξα τω Θεώ, έχουμε κάνει πολλά Χριστούγεννα μαζί!
ΖΕΝΙΕ: Δε σας πειράζει;
ΕΛΕΝΗ: Καθόλου. Χαίρομαι που περνάνε καλά. Κοίτα να δεις, κοπέλα μου, υπάρχουν δύο σχολές. Η μία θέλει τους ηλικιωμένους σαν εμένα να θέλουν να είναι Χριστούγεννα με τα παιδιά τους. Η άλλη σχολή θέλει να χαίρεται με τη χαρά των παιδιών τους. Εδώ δεν σηκώνει εγωισμούς. Τα μεγαλώσαμε, τα χαρήκαμε κι, εδώ που τα λέμε, μπορεί να μας βαρέθηκαν και λίγο.
ΖΕΝΙΕ: Μα, είναι Χριστούγεννα.
ΕΛΕΝΗ: Σιγά, και τι είναι τα Χριστούγεννα; Γιατί να τους στερήσω τη χαρά να είναι με τους φίλους τους; Τι να πουν μαζί μας; Τα ίδια και τα ίδια. Έχεις ακούσει που λένε ότι «τα ευτυχισμένα παιδιά γίνονται μόνο από ευτυχισμένους γονείς»; Μεγαλώνοντας αυτό αντιστρέφεται και ευτυχισμένοι γονείς είναι αυτοί που έχουν ευτυχισμένα τα παιδιά τους.
ΖΕΝΙΕ: Και η μοναξιά;
ΕΛΕΝΗ: Μεγάλη κουβέντα ανοίγεις. Παρεξηγούμε τη μοναξιά, νομίζοντας πως το αντίδοτό της είναι τα παιδιά μας. Λάθος! Εμείς τα κάναμε τρένα, τα βάλαμε σε ράγες και το καθένα κάνει το δικό του ταξίδι πια. Δεν είναι βαγόνια τα παιδιά μας να τα σέρνουμε. Είναι οι μηχανές. Αν είναι να μεγαλώνουμε παιδιά-βαγόνια, κάτι κάνουμε λάθος.
ΖΕΝΙΕ: Μα τα Χριστούγεννα είναι οικογενειακή γιορτή.
ΕΛΕΝΗ: Για τον γονιό, κοπέλα μου, και την επόμενη Κυριακή, που θα φάμε όλοι μαζί, πάλι Χριστούγεννα θα είναι!
ΖΕΝΙΕ: Ναι, αλλά όσο μεγαλώνουμε, τόσο έχουμε ανάγκη τα παιδιά μας.
ΕΛΕΝΗ: Τα έχουμε ανάγκη να μας σταθούν όταν χρειαστούμε βοήθεια για κάτι έκτακτο. Τα Χριστούγεννα τι έκτακτο έχουν; Κάθε χρόνο στην ίδια ημερομηνία. (Γελάει) Θα σου πω κάτι και να το θυμάσαι: Η σοφία μας είναι η ηλικία μας. Όταν είσαι έφηβος, είσαι θάλασσα. Πλατιά. Απύθμενη. Δεν ξέρεις προς τα πού να πας. Μεγαλώνοντας βρίσκεις τον δρόμο σου. Γίνεσαι ποτάμι. Άγριο. Ορμητικό. Θέλεις να διασχίσεις όλο το βουνό της ζωής με τη μία. Όταν γεράσεις, όμως, ευλογία είναι να γίνεις πηγή. Στα κρυστάλλινα νερά σου να αναβλύζει η σοφία των χρόνων σου. Να μένεις εκεί περήφανη, να αγναντεύεις τα ποτάμια και τις θάλασσες που δημιούργησες και να ξέρουν τα παιδιά σου, όμως, ότι, όποτε σε χρειαστούν, όποτε χρειαστούν τη συμβουλή σου, θα είσαι εκεί, να έρθουν να σε βρούνε και με τη σοφία σου να ξεδιψάσουν.
ΖΕΝΙΕ: Τα λέτε πολύ ωραία, κυρία Ελένη!
ΕΛΕΝΗ: Τα λέω πολύ απλά κι ας ακούγονται πολύπλοκα.
ΖΕΝΙΕ: Έχω ακούσει τόσα πολλά για τη μοναξιά στα γεράματα.
ΕΛΕΝΗ: Και θα ακούσεις κι άλλα στα επόμενα χρόνια, γερή να είσαι. Η μοναξιά χωρίς εμάς θα ήταν μόνη. Ευλογημένος αυτός που τον κυνηγάει η μοναξιά μέχρι να κλείσει τα μάτια του. Σημαίνει ότι ποτέ δεν τον έφτασε. Πες μου τώρα, τι θα κάνουμε;
ΖΕΝΙΕ: Ναι, ας πούμε για το πάρτι! 

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ένα ζευγάρι ηλικιωµένων καλεί τους φίλους του σε ένα πάρτι «από τα παλιά». Το reunion οργανώνεται µε πολλές πρακτικές δυσκολίες κι, ενώ όλα δείχνουν πως οδεύουν σε παταγώδη αποτυχία, όλα ανατρέπονται… Πότε «τελειώνει» πραγµατικά η ζωή µας; Πόσο σπουδαίο είναι να σε κυνηγάει µέχρι τα βαθιά γεράµατα η παραίτηση χωρίς να καταφέρνει να σε πιάσει; Μαύρο χιούµορ και απρόβλεπτες καταστάσεις σε µια σάτιρα που φωτίζει την τρίτη ηλικία και αναδεικνύει την ακόρεστη λαχτάρα του ανθρώπου για... ζωή! 

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Γιώργος Μπουρονίκος γεννήθηκε το 1972 στη Γερμανία. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στη Διοίκηση Επιχειρήσεων Από το 2000 ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά. Το 2016 ίδρυσε τη θεατρική ομάδα «Όλα Καλά», που το 2024 διακρίθηκε στα θεατρικά βραβεία Θεσσαλονίκης. Το θεατρικό έργο «Με στέβια και αγαύη» απέσπασε το 2ο Πανελλήνιο Βραβείο από την Ένωση Ελλήνων Σεναριογράφων και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Στίχους του έχουν τραγουδήσει η Νατάσα Μποφίλιου και η Μυρτώ Βασιλείου.