Η ποίηση του εξαίρετου ποιητή Ναζουάν Νταρουίς επιβεβαιώνει την πεποίθησή μου ότι η σύγχρονη αραβική ποίηση, όπως έχει διαμορφωθεί και εξελιχτεί τις τελευταίες δεκαετίες, κυρίως λόγω των συγκλονιστικών πολιτικών και κοινωνικών μεταμορφώσεων στον γεωγραφικό ορίζοντα της Με'σης Ανατολής, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από εκείνη των συγχρόνων Δυτικών. Απεναντίας, συχνά μπορεί να προπορεύεται, να πρωτοπορεί. Δεν θα ήταν υπερβολή αν χαρακτήριζα τον ίδιο τον ποιητή από τους σημαντικότερους επιγόνους του εμβληματικού Παλαιστίνιου Μαχμούντ Νταρουίς και συνεχιστή των μεγάλων συγχρόνων ποιητών του αραβικού κόσμου που έθεσαν τον θεμέλιο λίθο στη μοντερνιστική ποίηση, περιορίζοντας, όχι μόνο το μέγεθος και τον λυρισμό της πάλε ποτέ ρομαντικής ποίησης των προηγουμένων γενεών, αλλά εισάγοντας όλα εκείνα τα στοιχεία που επαναπροσδιόρισαν την αραβική ποίηση τα τελευταία χρόνια, ανασυστήνοντάς την στο δυτικό αναγνωστικό κοινό -και όχι μόνο. Αβίαστα, μάλιστα, τον κατατάσσω ανάμεσα στους σπουδαιότερους και πιο αντιπροσωπευτικούς ποιητές της γενιάς του. Κι αυτό διότι ο ποίηση του Ναζουάν διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που την ανάγουν σε ποίηση υψηλών προδιαγραφών και αξιώσεων. [...] (Από τον πρόλογο της μεταφράστριας)

«Μια γλώσσα ζηλευτή, ένας γλωσσικός θησαυρός δίχως όρια και καλούπια, από όλα τα λουλούδια του γλωσσικού περιβολιού, της αρχαίας ομηρικής, της καλλιεργημένης, της ομιλούμενης, της βόρειας ηπειρωτικής ντοπιολαλιάς, και όχι ως μόδα συγκυρίας, αλλά ως εσωτερική αναγκαιότητα, που στο πλέξιμο και κέντημα της λέξης και της ποιητικής στόφας στο παιχνίδι της λυρικής μεταφορικής εικόνας θυμίζει Λόρκα κι Ελύτη, με την αθωότητα της φύσης στο φόντο και στα καλύτερα τοπία της μυθολογίας, σαν στις πρώτες ημέρες της γένεσης, το αέναο, το ιερό, το αγνό, το παρθένο, που αν το αγγίξεις και χαλάσεις την ισορροπία πάνω και κάτω κόσμου, μπορεί να γίνει θρύψαλα, το γήινο και το αιθέριο, με το πανάρχαιο φιλοσοφικό μοτίβο της μεγάλης ποίησης, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ζωή και ο θάνατος.» (Γιώργος Μαρκόπουλος, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα μωσαϊκό διηγημάτων...
Για έρωτες που πονούν και έρωτες που ποθούν. Για έρωτες που μπλέκονται και έρωτες που λύνονται. Για έρωτες τυχερούς που βίαια διακόπηκαν νωρίς και τους άλλους, που ξέφτισαν από την προσδοκία της αθανασίας τους.
Και γύρω τους, μέσα τους, άνθρωποι, με τις ιστορίες και τις αμαρτίες τους, με τα απωθημένα και τα «πορθημένα» θέλω τους.
Με πληθωρικότητα και ωμότητα, με βαθύ ανυπόκριτο ανθρωπισμό, το «9 έρωτες, μια κηδεία και λίγες φράουλες» είναι ένα βιβλίο που καθρεφτίζει το σήμερα. Στους ήρωες του, ο αναγνώστης δεν έχει παρά να ομολογήσει τον θαυμασμό του ή το μίσος του... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλ του βιβλίου)

«... Μέσα από την πιο ωμή πραγματικότητα, έναν υπόκοσμο που μορφάζει, δακρύζει, οραματίζεται, καυγαδίζει κι αναβράζει σαν υποχθόνια μυρμηγκιά, η φαντασία προβάλλεται καθώς ένα κοινωνικά νόθο, κι όμως αδιαμφισβήτητα γνήσιο κατά τους φυσικούς νόμους, παιδί του. Το συνειδητά γκροτέσκο πλέκεται εδώ αυτόματα με το φανταστικό. Ο ουρανοκατέβατος ταχυδακτυλουργός που θ' αναταράξει τον κοσμάκη της μικρής αυλής, όσο κι αν ξιπάζει τ' αδικημένα τούτα πλάσματα, δεν είναι παρά η προβολή των κάποιων μύχιων πόθων του. Γύρω του θα στήσουν, ασύνειδα μα και πρόθυμα, το χορό τους όλες αυτές οι υπάρξεις, που, ξεπεσμένες βαθμιαία ως το τελευταίο σκαλί της απελπισίας, κατάντησαν να φιγουράρουνε στη ζωή σαν απλοϊκές, εφιαλτικές καρικατούρες. Είναι παρίες της ζωής που μορφάζουν κι όμως ονειρεύονται. Στο πιο δύσμορφο πρόσωπο συναντάς συνήθως τα μάτια που περισσότερο ρεμβάζουν. Ο μύθος μπορεί να είναι σύγχρονος, μπορεί όμως κι αλλοτινός...» (Άγγελος Τερζάκης, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΠΙΤΟΛΙΟΣ: Αφέντη, τώρα που ούλα σιάζουνε, ήθελα προτού προφτάσουνε οι ρέστοι (δείχνει) να σ' ερωτήσω κάτι τις.
ΚΑΖΖΝΟΒΑΣ: Τι είναι, τι θες, Πιτόλιο;
ΠΙΤΟΛΙΟΣ: Να, έτσι από περιέργεια ήθελα να μου πης: τι, μα τι τσου κάνεις των γυναικώνε και σ' αποζητάνε ούλες;
ΚΑΖΑΝΟΒΑΣ: (Μελαγχολικά) Αχ, φίλε Πιτόλιο, τι να τα κάνεις όλα αυτά; Στον έρωτα, όπως μου 'λεγε σήμερα το πρωί κάποιος που καλά τον ένοιωσε, δεν έχει πραγματική σημασία το να σ' αγαπάνε, μα το ν' αγαπάς. Κι εδώ έρχεται η εκδίκηση της Μοίρας, κάρο Πιτόλιο. Εμείς που περνάμε τη ζωή μας κυνηγώντας τον, συναντώντας τον κι αλλάζοντάς τον, δεν τον νοιώθουμε ποτές. Κάθε φορά πιστεύουμε πως τον βρήκαμε κι ύστερα από λίγο νοιώθουμε πως αποζητάμε κάτι άλλο. Υπάρχει μια περίεργη δικαιοσύνη σ' αυτή τη γη. Πιτόλιθ: Ό,τι κερδίσεις από μια μεριά το χάνεις πάντα από κάποιον άλλη.
ΠΙΤΟΛΙΟΣ: [Ζωηρά] Δεν σε καταλαβαίνω καλά, αφέντη. Μα θα σε ρωτήσω άλλη φορά. γιατί τώρα έρχονται. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)