Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Κλέαρχου Λιάτη «Το τείχος του ονείδους», το οποίο θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Νίκας.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Ο Κυβερνήτης έριξε μια ψυχρή ματιά στο πρωινό που του είχε ετοιμάσει από πριν η γυναίκα του. Εκεί, κολλημένος στη συνηθισμένη γωνία, είχε αρκετές ημέρες που έβλεπε το ίδιο όνειρο. Εύσωμος όπως ήταν, πηγαινοερχόταν μέχρι το τέλος του γεμάτου με πίνακες διαδρόμου και σταμάτησε για λίγο μπροστά στον καθρέπτη. Ολόκληρη η ύπαρξή του φαινόταν σαν να είχε καλυφθεί με ένα πέπλο αμηχανίας. Γύρισε απότομα το σκυθρωπό του πρόσωπο προς εκείνη και, με έναν τόνο όπου αναμειγνύονταν αποχρώσεις θυμού, νευρικότητας και αναστάτωσης, είπε: «Τελευταία συμβαίνουν πολλά παράνομα στην πόλη μας. Έχουν πολλαπλασιαστεί οι διαρρήξεις, οι βιασμοί, τα εγκλήματα... Ακόμη και οι αυτοκτονίες!»
«Κλείστε τους στη φυλακή, τους απατεώνες! Η φυλακή είναι το πιο νόμιμο πράγμα για τούτον τον άξεστο λαό. Απατεώνες και κακοποιοί υπάρχουν παντού, αλλά όχι όπως εδώ» είπε η Οχιά.
Οι κόρες των ματιών της σμικρύνθηκαν από το συναίσθημα της απέχθειας. Για ό,τι δεν ήταν της αρεσκείας της, η απέχθειά της ήταν απεριόριστη, ισχυρή, τυφλή. Άλλο ήταν το όνομα της συζύγου του Κυβερνήτη, αλλά όλοι την αποκαλούσαν Οχιά. Το προσωνύμιο που της είχαν προσάψει, είχε πλέον καθιερωθεί ως το πραγματικό της όνομα. Ένα όνομα που ταίριαζε τόσο πολύ στη φύση και τον τραχύ της χαρακτήρα. Και η εξωτερική της εμφάνιση ήταν ένα συνονθύλευμα αγριότητας και πανουργίας.
«Και οι δύο φυλακές που έχουμε είναι κατάμεστες... Πού να τους βάλουμε;»
«Κτίστε άλλη φυλακή. Μεγαλύτερη απ’ αυτές που έχετε. Εκεί να σαπίσουν, και να βογκάνε στη μοναξιά τους. Στο δάσος, ο άνθρωπος πανικοβάλλεται από τον βρυχηθμό των κεραυνών. Στη φυλακή, περισσότερο από κάθε άλλο, τον βασανίζει η σιωπή, η απομόνωση. Εκεί, στη μοναξιά τους, να βρυχιόνται σαν τα λαβωμένα ζώα, παγιδευμένα στην απομόνωση!»
Και ο τόνος της φωνής της Οχιάς ήταν ταιριασμένος με την αγριότητα του βλέμματός της.
«Καλά το λες εσύ, αλλά θα φανώ άσπλαχνος στα μάτια των ανθρώπων. Είμαι ο κυβερνήτης τους. Γι’ αυτούς είμαι ο απεσταλμένος του Θεού στη Γη...»
«Ε, τι μυαλά κουβαλάς!» του είπε εκείνη κυνικά. «Μα, αυτοί δεν πιστεύουν στον Θεό, θα πιστέψουν στον απεσταλμένο του;...» Η φωνή της ήταν παγερή σαν το σφύριγμα του παγωμένου αέρα τον χειμώνα. Του ‘ριξε μια ύπουλη ματιά και, κολακευμένη από την περιπαικτική πλευρά της, είπε μέσα της: Εδώ δε σε πιστεύω εγώ που είμαι η γυναίκα σου, θα σε πιστέψουν οι άλλοι!
Η Οχιά ήταν από κείνες τις γυναίκες που στη ζωή τους δεν επηρεάζονται από τίποτα. Ούτε από τα ισχυρά συναισθήματα. Ούτε από τις όμορφες δημιουργίες. Ούτε από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα. «Αυτή» όπως έλεγε η σύζυγος του Αρχιγραμματέα, «ταράζεται μόνο από τις ορμόνες...»
«Πες μου, τι πρέπει να κάνω!» είπε ο Κυβερνήτης χωρίς να πάψει να την κοιτά, με ένα βλέμμα σχεδόν ικετευτικό.
Αυτός, που μπροστά σε κόσμο έπαιρνε ύψος ηγεμόνα, μπροστά σε αυτή τη γυναίκα ένιωθε υποταγμένος. Μάλλον και φοβισμένος, σε αρκετές περιπτώσεις, σαν να είχε μπροστά του όχι ένα θηλυκό, αλλά ένα τέρας.
Αυτός, που μπροστά σε κόσμο έπαιρνε ύψος ηγεμόνα, μπροστά σε αυτή τη γυναίκα ένιωθε υποταγμένος. Μάλλον και φοβισμένος, σε αρκετές περιπτώσεις, σαν να είχε μπροστά του όχι ένα θηλυκό, αλλά ένα τέρας.
«Εσύ πάντα λες ότι αγαπάς αυτό τον λαό» του είπε εκείνη, και του έριξε μια ματιά που μόνο εκείνος θα μπορούσε να αποκωδικοποιήσει.
«Ναι. Τον αγαπώ. Είμαι ο ηγεμόνας τους».
«Τότε έχεις μια ευκαιρία να αποδείξεις ότι αγαπάς τον λαό σου».
«Πώς; Με ποιον τρόπο;»
«Κτίσε όσο πιο νωρίς μία φυλακή. Οι κουρελιασμένοι της πόλης εισέρχονται ελεύθερα στην Κουπόλα. Θα μας ληστέψουν. Θα μας σκοτώσουν... Να, αυτοί! Ο λαός σου! Αυτοί μας μισούν!»
«Με μισούν;!» ψιθύρισε ο Κυβερνήτης προσβεβλημένος από τα λόγια της γυναίκας του. Και πιο πολύ από την κυνικότητα και την απόλυτη σιγουριά με την οποία εκστόμισε τις τελευταίες της λέξεις.
«Μάλλον μπορεί και να σε δολοφονήσουν!» είπε εκείνη.
Η αδιαφορία και η ψυχραιμία με τις οποίες συνόδευε αυτά τα λόγια, τρομοκράτησαν τον Κυβερνήτη περισσότερο από τη λέξη «δολοφονήσουν». Συνταράχτηκε. Του θόλωσε το βλέμμα, παρότι ο ήλιος έλαμπε έξω από τα παράθυρα.
Ετοιμάστηκε να μιλήσει, να πει κάτι, αλλά η φωνή δεν του έβγαινε. Τελικά, με πολύ κόπο μπόρεσε να ψιθυρίσει:
«Να με δολοφονήσουν;... Γιατί να το κάνουν αυτό;»
Ο Κυβερνήτης στάθηκε σκυθρωπός σαν ένα μαύρο σύννεφο.
Η απάντηση της Οχιάς ήταν αστραπιαία, ψυχρή, φονική:
«Ίσως να νομίζουν πως με αυτό τον τρόπο θα επιλύσουν όλα τα προβλήματά τους. Αυτοί μετά βίας πληρώνουν τους φόρους που εσύ τους ανεβάζεις κάθε χρόνο, αλλά, μήπως δεν έχεις καταλάβει ότι γι’ αυτούς η εξαφάνισή σου είναι ο μόνος φόρος αγάπης που ανταποδίδουν στον ηγεμόνα τους;»
Αχ, αυτή η γυναίκα ήταν πραγματική οχιά! Την ψυχή και τα λόγια της τα είχε καλυμμένα με ένα παχύ επικάλυμμα δηλητηρίου. Κατά σύμπτωση, και το ίδιο το δέρμα της ήταν λείο σαν της οχιάς. Πολλοί από εκείνους που γνώριζαν την κακία της, την αναθεμάτιζαν. Αλλά, ούτε οι κατάρες δεν τολμούσαν να την πλησιάσουν, να την πιάσουν, να την αγγίξουν.
Αν θεωρήσουμε την όμορφη, την ευγενική και φιλόξενη ψυχή πολλών θηλυκών κρησφύγετο του Καλού, η δική της ψυχή, γεμάτη δηλητήριο, ανεπιφύλακτα μπορεί να αποκληθεί άντρο του Κακού. Εκείνη δεν υστερούσε μόνο σε καλοσύνη και ευγένεια της ψυχής, αλλά και σε αγάπη. Είχε αποπειραθεί σε πολλές ερωτοτροπίες και σαρκικές περιπέτειες –μερικές από τις οποίες είχαν υποπέσει στην αντίληψη του Κυβερνήτη– αλλά ποτέ δεν είχε ερωτευθεί. Αυτή δεν είχε δοκιμάσει ποτέ τη φωτιά, τη μαγεία και τη λάμψη της αγάπης που ένας ερωτευμένος αισθάνεται βαθιά στο κόκκαλο.
Μια ψυχή χωρίς αγάπη είναι μια αποδεκατισμένη ψυχή.
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Κλέαρχος Λιάτης µετράει πολλές εκδόσεις βιβλίων του αλλά και αρκετές µεταφράσεις κυρίως Ελλήνων και Κύπριων συγγραφέων που σήµερα κυκλοφορούν στα αλβανικά. Μερικά από τα µυθιστορήµατά του: «Και τα άστρα τρέµουν από την αγάπη», «Το σώµα µου ανήκει µόνο σε µένα», «Ο ήχος της απιστίας», «∆ιεκδίκηση µέσω αγάπης», «∆ιαµαντόπετρες», «Χωρίς αγάπη ούτε να πεθάνεις δεν επιτρέπεται», «Πουληµένες ψυχές», «Εξουσία καρκινοπαθών».
Μερικές µεταφράσεις του από την ελληνική και κυπριακή λογοτεχνία: «Ζ» και «Μία ιστορία αγάπης» του Βασίλη Βασιλικού, «Εν ονόµατι» του Αντώνη Σαµαράκη, «Αγκριτζέντο» του Κώστα Χατζηαντωνίου, «Κοάζινος», «Αµερική ’62» και «Οι Ντέβα» του Πάνου Ιωαννίδη, «Οι µεγάλοι έρωτες δεν φοράνε νυφικό» της Μήτσης Βαλάκα, «Ένα άλµπουµ ιστορίες» του Αντώνη Γεωργίου, «Όλα σού τα ’µαθα, µα ξέχασα µια λέξη» του ∆ηµήτρη Μπουραντά, «Μία αγάπη δυο ζωές» της Μελίνας Τούντα, «Για ποια αγάπη µου µιλάς…» της Θέκλας Χρηστάκη, «Το πείραµα του χαµένου χρόνου» της Κανής Καραβά, «Τα νήµατα» της Κατίνας Βλάχου, «Η µωβ οµπρέλα» και «Ο ψεύτης παππούς» της Άλκης Ζέη, «Τη µέρα που πάγωσε ο ποταµός» του Σταύρου Χριστοδούλου, «Memento Mori» και «Στο µάτι του ταύρου» του ∆ώρου Αντωνιάδη, «Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν» του Νίκου Σιδέρη κ.ά.
