Προδημοσίευση ενός ποιήματος της Ροσέλα Παολίκι [Rossella Paolicchi], από την ποιητική της συλλογή «Ο αργόσυρτος χορός του Αιγαίου», η οποία θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Νίκας.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Η ΣΙΩΠΗ
Έφεραν τη σιωπή ως εδώ
εκεί όπου οι λέξεις δεν ακούγονται
δεν αφήνονται να ειπωθούν
δεν αφήνονται να γραφτούν.
Δεν είδε πότε εκείνος ο ξένος.
Έφτασε.
Δεν ξέρει πόσο έμεινε.
«Τι ψάχνεις;»
Δεν απάντησε ο ξένος
Πήρε στο χέρι του τις πέτρες
με τα λευκά πρόσωπα και τα ανοιχτά μάτια.
Έχει στις τσέπες παλιές φωτογραφίες.
Μάζεψε από τον κήπο τις σκιές
μάζεψε από τη βροχή το τελευταίο φως.
Είχε στο πρόσωπο μια αρχαία μάσκα
πήρε τα κλειδιά περιέφραξε τη μοναξιά
με αγάλματα χωρίς κεφάλι.
Είχε μαζί του τη νύχτα
και μαζί μεγάλωσαν
τη θάλασσα γύρω από το σπίτι.
Όχι, δεν είναι θάλασσα
εκείνο το σκούρο μπλε
που προχωρά
σαν συμπαγές σοβάτισμα.
Ακούραστοι ο ξένος και η νύχτα
σφράγισαν τις πόρτες
παρατείναν την παύση
ανέστειλαν τον ρυθμό μιας μουσικής
που δεν μπορεί να τραγουδηθεί.
Πόσο θα διαρκέσει η σιωπή;
Τώρα γνωρίζω τη μοναξιά του νησιού
του δέντρου που δεν έχει βήματα
του σπιτιού όπου δεν ανάβει το φως.
Αυτός ο ξένος
είναι εδώ και έξω από εδώ.
Είναι ο ζωγραφισμένος άνθρωπος
που βγήκε από το λευκό χαρτί
έσπασε την ακινησία του
τη σκόρπισε ολόγυρα
τη φορά σαν ρούχο.
Αυτός ελεύθερος κι εγώ φυλακισμένος
δεν ξέρω πώς να αφήσω το σπίτι
που λησμόνησε την αναμονή
την καρέκλα, το τραπέζι, το παράθυρο
το φλιτζάνι του καφέ, τα βιβλία.
Τα τετράδια, πάντα στη θέση τους,
του ζητούν να σηκωθεί από το κρεβάτι
να ταξιδέψει
να αναζητήσει στους τοίχους
άλλα πρόσωπα
τα χαμένα, τα άγνωστα
και το δικό του
για να έχει λίγο φως.
Γυαλίζει τα ποτήρια από γυαλί
τα χερούλια από τις πόρτες,
τους ασημένιους δίσκους.
Τώρα μια μικρή απρόσμενη κραυγή
διασχίζει τον διάδρομο,
ξυπνά το σώμα, τα χέρια, τα πόδια, το όνειρο.
Για μια στιγμή είναι ανάμεσα στις ελιές
εκείνη τη φορά που συνάντησε
τον όμορφο νέο του ελληνικού νησιού
η πόρτα μισανοίγει το βλέμμα
στρέφεται στην έρημη πόλη
συναντά ό,τι αρνιόταν
να γραφτεί
οι σκιές που κατοικούν τον δρόμο
περπατούν αθόρυβα
αναζητούν άλλα καταφύγια.
Στον διπλανό κήπο ο παράλυτος
γέρος με το χέρι στο μπαστούνι
το μεγάλο άσπρο γένι
που μυρίζει κρασί και γιασεμί
τραγουδά το τραγούδι της αντίστασης.
Η γάτα με το ένα μάτι
καθισμένη δίπλα του
δείχνει την αδιαφορία της
για τη ζωή που περπατά.
Τότε είναι που τον συναντά ξανά
έφθασε από το νησί
διέσχισε το μαύρο και το απαρηγόρητο γκρίζο,
κουβαλά τη ηχηρότητα του κίτρινου και του πράσινου,
του γαλάζιου που παραμένει γαλάζιο
στο όριο με το μαύρο.
Ανάμεσα στην αντίσταση και την παράδοση
Έφτασε ο όμορφος νέος
που κοιμάται κι όμως είναι ξύπνιος.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Πρόκειται για μια βαθιά υπαρξιακή ποιητική δημιουργία, που με τις έντονες εικόνες που δημιουργεί και τους φιλοσοφημένους, πάνω στα ανθρώπινα, στίχους της, ψυχαναλύει τον σύγχρονο άνθρωπο.
Λίγα λόγια για τη συγγραφέα
Η Rossella Paolicchi είναι ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεύτρια. Σχεδιάζει, ζωγραφίζει και γράφει. Έχει δημοσιεύσει έργα της στην Ιταλία, την Ελλάδα και τη Γαλλία, ενώ έχει εκθέσει πίνακες και φωτογραφίες στην Ιταλία, τη Γαλλία, την Τυνησία και την Ελλάδα. Ζει και εργάζεται στην Πίζα.
