Λονδίνο, Μάρτιος 1927. Μια από τις σημαντικότερες μορφές της Αδελφότητας των Προραφαηλιτών ζωγράφων, η Μαρία Σπάρταλη, λίγες μέρες πριν πεθάνει ξαναθυμάται τη ζωή της με παρότρυνση της προγονής της Μπέλλας Στίλλμαν και ενός νεαρού Έλληνα πρόσφυγα. Η βικτωριανή περίοδος και η Belle Epoque, ο πουριτανικός κόσμος της Νέας Αγγλίας όπου μεγάλωσε ο άντρας της, ο Αμερικανός δημοσιογράφος και διπλωμάτης Ουίλλιαμ Στίλλμαν, ο παροικιακός ελληνισμός της Βρετανίας, η Ιταλία και η Ελλάδα του 19ου αιώνα, ζωντανεύουν και χρωματίζονται μέσα από τις ψυχικές διακυμάνσεις των ηρώων, τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις τους αλλά και τα μεγάλα γεγονότα της εποχής, όπως η Κρητική Επανάσταση και οι αγώνες των βαλκανικών λαών.
Ένα μυθιστόρημα για τη μνήμη, την ιστορία, για τη δύναμη της τέχνης να αντιστέκεται στη φθορά. Για τους πειρασμούς και το τραγικό μυστήριο του κόσμου. Για ένα ζευγάρι που έζησε δοκιμασίες σκληρές, μα άντεξε και άφησε ένα σπάνιο παράδειγμα αντικομφορμισμού, δημιουργίας και αφοσίωσης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Δεσμοφύλακες, άγρια σκυλιά, μια κυκλική πλατεία με έναν σωρό από πέτρες στο κέντρο της. Και μια «ψαλμωδία» που ακούγεται ακατάληπτη, ανατριχιαστική. «Ξαφνικά, μου φαίνεται πως βλέπω το μοτίβο. Είναι νύχτα. Νομίζω πως είμαι ο μόνος που έχει μείνει ξύπνιος, δεμένος με μια αλυσίδα στον κορμό ενός δέντρου, όπως και οι άλλοι. Τα κλαδιά του δέντρου κρύβουν τον ουρανό». Ποιος άραγε τα έχει γράψει αυτά; Το τετράδιο που πέφτει τυχαία στα χέρια ενός απλού γιατρού της επαρχίας είναι αποκαλυπτικό. Στη Γουατεμάλα, στα βάθη της τροπικής ζούγκλας, σε ένα παράνομο στρατόπεδο συγκέντρωσης και εργασίας, δοκιμάζεται βίαια πάνω σε ζωντανά σώματα μια «εφεύρεση» της δόκτορος Πελκάρι. Οι πολιτικοί κρατούμενοι που βρίσκονται εκεί υφίστανται φριχτά ιατρικά πειράματα, βασανίζονται με την κάλυψη της κρατικής εξουσίας. Η υποβλητική νουβέλα Μυστική φυλακή του Ροδρίγο Ρέι Ρόσα, από τις πρώτες εκτεταμένες μυθοπλασίες του συγγραφέα, κείμενο που συνομιλεί και με τη Σωφρονιστική αποικία του Κάφκα, είναι μια εφιαλτική παραβολή για τη σύγχρονη μοίρα της Κεντρικής και Λατινικής Αμερικής, μεταξύ γλώσσας και σιωπής, ελευθερίας και καταπίεσης, ανθρώπινης αξιοπρέπειας και τυραννίας, πολιτισμού και βαρβαρότητας.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίο)

Στο Βελιγράδι μια νέα χιλιετία έχει μόλις αρχίσει. Ωστόσο οι φοβερές συνέπειες της αιματηρής διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας επισκιάζουν ακόμα τις ζωές των ανθρώπων. Οι περισσότεροι παλεύουν με το αγωνιώδες ερώτημα: να μείνουμε ή να φύγουμε; Ο Μάρκο Καπετάνοβιτς, ένας μάλλον αποτυχημένος συγγραφέας, επισκέπτεται στην Αυστρία τον πατέρα του, τον μυστηριώδη Μίλιαν, ο οποίος είχε εγκαταλείψει τον γιο του πριν από αρκετά χρόνια. Η Μάριγια, η σύντροφος του Μάρκο, μια καλλιτέχνιδα της καθημερινότητας, προτιμά να αφήνεται στη ροή των πραγμάτων. Η φίλη της Μάριγια, η Κριστίνα, μετανάστρια στις ΗΠΑ, προσπαθεί να χαράξει μια καινούργια πορεία. Και οι τρεις, κατά τύχη, θα βρεθούν την ίδια στιγμή στη Βιέννη. Η διασταύρωση αυτή αποδεικνύεται κρίσιμη. Ο Ντράγκαν Βέλικιτς, ένας λογοτεχνικός μάστορας στο μεταίχμιο Κεντρικής Ευρώπης και Βαλκανίων, αφηγείται θαυμάσια την ιστορία μιας γενιάς που βίωσε την αποσύνθεση μιας χώρας και καλείται να αναπροσανατολιστεί μέσα στον κόσμο. Οικογένειες και κοινωνίες, έρωτες και απώλειες, τραύματα και πεπρωμένα με φόντο τις αναταράξεις μιας ολόκληρης εποχής. Το "Μποναβία" ανήκει στα σημαντικότερα ευρωπαϊκά μυθιστορήματα των τελευταίων ετών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι προκλήσεις που θέτει στην ανθρωπότητα το ψηφιακό μέλλον, η πρώτη λεπτομερής ανάλυση μιας καινοφανούς μορφής εξουσίας, του «κατασκοπευτικού καπιταλισμού», και η εκστρατεία των ισχυρών εταιρειών να προβλέψουν και να ελέγξουν τη συμπεριφορά μας.
Σε αυτό το αριστοτεχνικό έργο, καρπό πρωτοποριακής σκέψης και έρευνας, η Σοσάνα Ζούμποφ καταθέτει μια διορατική και αφυπνιστική ματιά στο φαινόμενο που η ίδια αποκαλεί «κατασκοπευτικό καπιταλισμό». Το διακύβευμα είναι εξαιρετικά κρίσιμο: Στον 21ο αιώνα μια παγκόσμια αρχιτεκτονική συμπεριφορικής τροποποίησης απειλεί να αλλοιώσει την ανθρώπινη φύση με τον ίδιο τρόπο που κατά τον προηγούμενο αιώνα ο βιομηχανικός καπιταλισμός αλλοίωσε το φυσικό περιβάλλον. Η συγγραφέας περιγράφει γλαφυρά τον αντίκτυπο του κατασκοπευτικού καπιταλισμού καθώς αυτός προελαύνει από τη Σίλικον Βάλεϊ και διεισδύει σε κάθε πτυχή του οικονομικού τομέα. Νέες δυσοίωνες «αγορές συμπεριφορικής έκβασης» γίνονται σημεία συσσώρευσης ανυπολόγιστου πλούτου και εξουσίας. Στους κόλπους τους, προβλέψεις που αφορούν τη συμπεριφορά μας καθίστανται αντικείμενο αγοραπωλησίας ενώ η παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών εντάσσεται στα νέα «μέσα συμπεριφορικής τροποποίησης».
Η απειλή έχει πλέον μετατοπιστεί από τον Μεγάλο Αδερφό του ολοκληρωτικού κράτους σε μια διάχυτη ψηφιακή αρχιτεκτονική: σε έναν «Μεγάλο Αλλότριο» που δρα με γνώμονα τα συμφέροντα του κατασκοπευτικού κεφαλαίου. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρωτοφανή μορφή εξουσίας η οποία διακρίνεται από τη συσσώρευση γνώσης και λειτουργεί εκτός δικαιοδοσίας της δημοκρατικής εποπτείας. Η ανάλυση της Σοσάνα Ζούμποφ, διεξοδική και συγκινητική, εκθέτει τις απειλές που αντιμετωπίζει η κοινωνία του σήμερα: Το φάσμα ενός απόλυτα διασυνδεδεμένου, ελεγχόμενου «μεθοδευτικού χώρου», ο οποίος αποπλανά υποσχόμενος βέβαια ενδεχόμενα και μεγιστοποίηση του κέρδους - και όλα αυτά, εις βάρος της δημοκρατίας, της ελευθερίας και του μέλλοντος της ανθρώπινης φύσης. Έχοντας συναντήσει ελάχιστη αντίσταση από τον νόμο ή τους πολίτες, ο κατασκοπευτικός καπιταλισμός βρίσκεται στο μεταίχμιο της κυριαρχίας του στο κοινωνικό σύστημα, έτοιμος να διαμορφώσει το ψηφιακό μέλλον - αν του το επιτρέψουμε. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Γουατεμάλα, 1954. Το στρατιωτικό πραξικόπημα που χρηματοδοτήθηκε και οργανώθηκε από τις Ηνωμένες μέσω της CIA, με τη συνδρομή του Χασάπη της Ελλάδας, πρέσβη Τζον Έμιλ Πιουριφόι, ανατρέπει τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Χακόμπο Άρμπενς. Πίσω από αυτό το βίαιο γεγονός κρύβεται ένα ψέμα που παρουσιάστηκε ως αλήθεια και έκτοτε άλλαξε τη μοίρα της Λατινικής Αμερικής: η ανυπόστατη κατηγορία, εκ μέρους της κυβέρνησης Αϊζενχάουερ, σύσσωμου σχεδόν του αμερικανικού Τύπου και της πανίσχυρης εταιρείας United Fruit, ότι ο Άρμπενς ενθάρρυνε τον σοβιετικό κομμουνισμό. Το Άγριοι καιροί είναι ένας κυνικός και αιματοβαμμένος καμβάς διεθνών συνωμοσιών, προδοτικών καταστάσεων και αντικρουόμενων συμφερόντων κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Σε αυτό το συναρπαστικό μυθιστόρημα, που συνδέεται άμεσα με την περίφημη Γιορτή του Τράγου, ο νομπελίστας Μάριο Βάργκας Λιόσα αναπλάθει την πραγματικότητα βασιζόμενος σε δύο ειδών μυθοπλασίες: εκείνην του αφηγητή, που αναδημιουργεί ελεύθερα χαρακτήρες και συνθήκες, και εκείνην των ταγών της εξουσίας, που ανερυθρίαστα θέλησαν να ελέγξουν την πολιτική και την οικονομία μιας ηπείρου, χειραγωγώντας την ιστορία της.
(Από την παρουσίαση στο οπισθοφυλλο του βιβλίου)

Στα καλά μυθιστορήματα, κυρίως τα αστυνομικά, δεν εμφανίζεται μόνο ένας κεντρικός χαρακτήρας, πρωταγωνιστεί συνήθως και η πόλη μέσα στην οποία διαδραματίζονται τα γεγονότα. Γι' αυτό και δεν υπάρχει καλύτερος οδηγός για να γνωρίσει κανείς την Αβάνα από τον Λεονάρδο Παδούρα, τον άνθρωπο που στα μυθιστορήματά του ξέρει πώς να πιάνει τον σφυγμό της σε διαφορετικές εποχές. Αυτό το βιβλίο, δοσμένο σαν μια ιδιότυπη, παράλληλη αυτοβιογραφία του ίδιου του συγγραφέα, αποτελεί μια μοναδική περιήγηση στις γειτονιές της κουβανικής πρωτεύουσας, από τη Μαντίγια μέχρι τη Ράμπα. Οι ιστορίες που περιλαμβάνονται εδώ πλαισιώνονται, αντιστοίχως, με σχετικά αποσπάσματα μυθιστορημάτων του Παδούρα. Επίσης, στο δεύτερο μέρος συγκεντρώνονται κείμενα για τις πλέον άγνωστες και εκπληκτικές πλευρές πολλών περιοχών της Αβάνας, καθώς και για την πορεία ενός εμβληματικού ήρωα: δεν είναι καθόλου δύσκολο να δούμε τα προπλάσματα των υποθέσεων του Μάριο Κόντε. Ο Παδούρα, δεινός παρατηρητής, ευαίσθητος για τα περασμένα, διαθέτει την ξεχωριστή ικανότητα να μας κάνει να ζούμε στην πόλη του παρόντος και, την ίδια στιγμή, να μας επιτρέπει να ταξιδεύουμε στον χρόνο για να αγγίξουμε το λαμπερό παρελθόν της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Νότια Κορέα, Μάιος 1980. Στην πόλη Γκουάνγκτζου, όταν η δημοκρατική κοινωνία αντιδρά, κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης πολιτών, φοιτητών και εργατών, την οποία καταπνίγει βάναυσα η στρατιωτική χούντα που έχει επιβληθεί στη χώρα, σκοτώνεται με φριχτό τρόπο και ένα αγόρι, ένας έφηβος, ο δεκαπεντάχρονος ΝτόνγκΧο. Με επίκεντρο τη δική του περίπτωση οργανώνεται αυτό το πολυφωνικό μυθιστόρημα που ξετυλίγεται μέσα από αλληλένδετα κεφάλαια προκειμένου να συλλάβει και να εκφράσει τη συλλογική οδύνη, τα θύματα και τους συγγενείς τους, νεκρούς και ζωντανούς. Δεν είναι μόνο ο καλύτερος φίλος του, αδικοχαμένος επίσης, αλλά και η μητέρα του ΝτόνγκΧο που πενθεί για το παιδί της. Δεν είναι μόνο μια επιμελήτρια που παλεύει ενάντια στη λογοκρισία του καθεστώτος, αλλά και ένας φυλακισμένος, συντετριμμένος μες στα βιώματά του, στις σκέψεις του. Όλοι εδώ, άντρες και γυναίκες, είναι τραυματισμένοι από τις αναμνήσεις τους. Στις Ανθρώπινες πράξεις, έργο βίαιο και ποιητικό εξίσου, έργο συνταρακτικό και τρυφερό συνάμα, παρακολουθούμε ψυχές που αναζητούν τη γαλήνη. Η νομπελίστρια Χαν Γκανγκ, βασισμένη σε ένα ιστορικό γεγονός που σημάδεψε την πατρίδα της, εξυμνεί το σθένος και την ελπίδα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένας άντρας προσπαθεί να αναστήσει τη γυναίκα του, χρησιμοποιώντας διαδικτυακές εφαρμογές γνωριμιών. Κάποιος άλλος βρίσκει τη μητέρα του μισοθαμμένη σε βάλτο. Ένας τρίτος συνειδητοποιεί ότι η σύζυγός του έχει τελικά το ταλέντο που ο ίδιος θεωρούσε δικό του. Ένας ηλικιωμένος σε σύγχυση κάνει τον οφειλόμενο απολογισμό ζωής, ενώ ένας πατέρας παίρνει τον νόμο στα χέρια του για ένα βίντεο. Ένας συγγραφέας αποφασίζει να αντιμετωπίσει δραστικά τον ανταγωνιστή του στην αρένα της φήμης.
Διηγήματα για άντρες που πέφτουν, που είναι ήδη πεσμένοι, ή που ετοιμάζονται για την πτώση. Αφηγήσεις που μπορεί να τις δει κανείς ως τραγικές, ως κωμικές, ή -ακριβέστερα- ως κωμικοτραγικές.
Ιστορίες αντρών από το θέατρο των σχέσεων του σήμερα, σ’ έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία.
Ιστορίες που μοιάζουν με μελαγχολικό γέλιο στο σκοτάδι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η τεχνητή νοημοσύνη είναι η πρώτη τεχνολογία που υποκαθιστά ταυτόχρονα νοητική και φυσική εργασία. Εισβάλλοντας στη ζωή μας, μαζί με ρομπότ, drones και αυτοκινούμενα οχήματα, πυροδοτεί μια -χωρίς προηγούμενο- επανάσταση. Ξεκινά μια νέα εποχή, βαθιά αντιφατική. Με πρωτοφανή δημιουργία πλούτου αλλά και εκρήξεις ανισότητας. Με εκτόξευση της παραγωγικότητας, που απειλεί όμως τους εργαζόμενους στις υπηρεσίες γνώσης με χαμηλή ελαστικότητα ζήτησης, όπως νομικά, λογιστικά, συμβουλευτικές υπηρεσίες κ.λπ.
Με πτώση τιμών αλλά και ασφυκτική πίεση στο εμπόριο. Με τεχνολογικά άλματα και ταυτόχρονη εκτόπιση της ανθρώπινης εργασίας. Ο Θόδωρος Σκυλακάκης συνδυάζει οικονομική ανάλυση, πολιτική φιλοσοφία και ιστορική εμπειρία για να χαρτογραφήσει αυτή τη μετάβαση. Προτείνει πολιτικές για να αποτραπεί η μαζική απαξίωση ανθρώπων και οι κοινωνικές εκρήξεις. Και διατυπώνει μια ρηξικέλευθη πρόταση: τη μετάβαση από μια κοινωνία μισθωτών σε μια κοινωνία ιδιοκτητών, όπου όλοι διαθέτουν ένα Καθολικό Βασικό Κεφάλαιο. Ταυτόχρονα, υπερασπίζεται τις ευρωπαϊκού τύπου δημοκρατίες ως τελευταία ελπίδα απέναντι στον αυταρχισμό και θέτει το καίριο ερώτημα: πώς δεν θα δημιουργήσουμε μια νέα οντότητα που δεν θα μπορούμε να ελέγξουμε; Ένα βιβλίο πυξίδα για την εποχή της μεγάλης ανατροπής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο αυτό του Ζοζέ Σαραμάγκου, που δημοσιεύτηκε το 1980 και εκδίδεται για πρώτη φορά στα ελληνικά, εξεικονίζει τον αγώνα ενός λαού να ξεπεράσει αιώνες καταπίεσης, εκμετάλλευσης και κοινωνικής ανισότητας. Η περίτεχνη αφήγηση, προσωπική και αυτοβιογραφική, παρακολουθεί την πορεία της οικογένειας Μάου-Τέμπο. Πρόκειται για φτωχούς αγρότες που μοιάζουν αρκετά με τους προγόνους του ίδιου του συγγραφέα. Η ζωή αυτών των ανθρώπων, γεμάτη κόπο και ιδρώτα, εκτυλίσσεται σε μια μαρτυρική περιοχή της νότιας Πορτογαλίας. Στο φόντο εξελίσσονται σημαντικά γεγονότα, εθνικά και διεθνή, όπως η έλευση της δημοκρατίας στη χώρα, οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, καθώς επίσης η απόπειρα δολοφονίας κατά του δικτάτορα Σαλαζάρ. Όμως τίποτα δεν επηρεάζει πιο πολύ τους χαρακτήρες από την προοπτική να υπάρξουν αλλιώς, τίποτα δεν ανακινεί μέσα τους την ελπίδα περισσότερο από την ανατρεπτική ιδέα της δικαιοσύνης. Το μυθιστόρημα "Αυτοί που σηκώθηκαν απ’ τη γη" είναι ένας σημαντικός σταθμός στη δημιουργική πορεία του μετέπειτα νομπελίστα. Βιβλίο οδύνης αλλά και μεγάλης αγάπης, ένας συγκινητικός φόρος τιμής στους άντρες και στις γυναίκες που τον διαμόρφωσαν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)