«Η θάλασσα είναι γυναίκα που σε διώχνει μακριά και σε γυρίζει πίσω. Είναι αυτό που λένε γυναίκα της οδύνης, φτιαγμένη για να μην ανήκει σε κανέναν. Η θάλασσα είναι λαχτάρα, χωρισμός και σμίξιμο. Θάλασσα είναι φυλακή και ελευθερία μαζί. Θάλασσα είναι αντάρα και γαλήνη. Γι' αυτό τη νιώθεις μες στις φλέβες σου, το αίμα σου σ' το κάνει αλμυρό. Την πονηριά της θάλασσας κανείς δεν τηνε φτάνει. Την έχω παραμονέψει μερόνυχτα αμέτρητα και ξέρω.»

Τα φαντασιοκοπήματα του θείου Π. σε άλλους θα φανούν ανήκουστα και σε άλλους απίθανα. Κι όμως, όλα τους πηγάζουν από αλήθειες ακατέργαστες και εξομολογήσεις πονεμένες. Κάτι σαν ατελεύτητη συμφωνία της θάλασσας, με λόγια από τους ήχους των κυμάτων και του αέρα που τα ξεσηκώνει.
Στις θαλασσινές ιστορίες του ο Ιερώνυμος Λύκαρης, ορμώμενος από τον σύντομο ναυτικό βίο του, υποδύεται τον «γεμιτζή», που στη ναυτική αργκό έχει σημασία διττή: από τη μια είναι ο βετεράνος θαλασσόλυκος, ο θαλασσοδαρμένος, ο ριψοκίνδυνος θαλασσομάχος, και από την άλλη ο αθαλάσσωτος άνθρωπος, ο ασυνήθιστος στη θάλασσα, που στην περίπτωσή του, από ναυτίλος του γλυκού νερού, προτίμησε να καταφύγει στη σιγουριά της επινόησης και στις υπνοφαντασιές των θαλασσινών αναγνωσμάτων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στους πρόποδες του βουνού Νιόου Λαν βρίσκεται το μεγάλο χωριό Γιουν. Εκεί, σε ένα αγροτόσπιτο, μένει η κυρία Γι με τον σύζυγό της. Η κεντρική ηρωίδα αυτής της ιστορίας είναι μια γυναίκα σεβαστή και αγαπητή, ακούραστη και συμπονετική. Στη διάρκεια της μέρας μαζεύει διάφορα φυτά για να θεραπεύει τους ανθρώπους. Τις νυχτερινές ώρες αφιερώνεται με προσοχή στη μελέτη της ιατρικής. «Οι αρρώστιες και τα βότανα είναι εραστές!» λέει η κυρία Γι στους ασθενείς της, εκφράζοντας τη χαρά της όταν εκείνοι αναρρώνουν, και παρηγορώντας τους όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Ωστόσο, η κυρία Γι νιώθει ότι έχει γεράσει και ήδη ψάχνει τον άξιο διάδοχο που θα αναλάβει το κοινωφελές έργο της. Όσοι και όσες παρακολουθούν την κυρία Γι δεν θα αργήσουν να καταλάβουν ότι η γραμμή που χωρίζει τον θάνατο από τη ζωή είναι λεπτή και ότι το βουνό είναι πολύ πιο μυστηριώδες απ' ό,τι φαντάζονται. Εμπνευσμένη από δικές της εμπειρίες, την περίοδο κατά την οποία υπήρξε και η ίδια «ξυπόλυτη γιατρός», η κορυφαία Κινέζα συγγραφέας Τσαν Σουέ, μια δημιουργός που η κριτικός Σούζαν Σόνταγκ θαύμαζε, καταθέτει εδώ ένα από τα πλέον προσιτά, φωτεινά και συγκινητικά βιβλία της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οδοιπορικό στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα με τον αραμπά μιας αστροχελώνας - ένα πλανόδιο εργαστήριο μύθων, γρίφων και αντικατοπτρισμών.
Καθώς η αστροχελώνα οδηγεί τον αραμπά της στα χνάρια τεράτων του δρυμού, παρακολουθούμε την ταραχώδη πορεία της έμπνευσής της μέσα στη δίνη των κοινωνικών και πολιτικών γεγονότων της τελευταίας εικοσαετίας.
Το δάσος είναι γεμάτο παραπλανητικούς ήχους, θροΐσματα, τερετίσματα, συριγμούς, αλλά και οικείες φωνές πλασμάτων της τέχνης, που ενεργοποιούν το εργαστήρι του αραμπά, δίνοντας κάθε φορά το έναυσμα ή το θέμα του μύθου που θα σμιλευτεί.
Ορνιθόρυγχοι βιβλιοθήκης, κόνδορες σε πλωτές σχεδίες, γάτες της Βεγγάλης κρυμμένες σε φυλλωσιές, κοράκια αγγελιοφόροι, ενυδρίδες του καταρράκτη, πολεμοχαρείς ταύροι, μελετητές κάστορες, ιπτάμενοι σκίουροι και αρμαντίλλο σε άρματα από λιβελούλες, είναι ορισμένες από τις φωνές που συνοδεύουν τον αραμπά στα περάσματα των γκρεμών και στα επικίνδυνα ξέφωτα του δάσους.
Ένα δάσος δοκιμαζόμενο από αλλεπάλληλες κρίσεις, απώλειες και σπαρακτικούς διχασμούς, προκλήσεις και διλήμματα, που ο μύθος επιχειρεί να εκφράσει και να κατανοήσει, φτάνοντας μέχρι την έκρυθμη πραγματικότητα του σήμερα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια αλληγορία για τον εαυτό, όπως αυτός κατασκευάζεται μέσα από το βλέμμα του άλλου - συντρόφου, εξουσιαστή, θύματος, θύτη. Μια ποίηση που μετατοπίζει το προσωπικό στο πολιτικό, αντιστρέφοντας την σχέση ιδιωτικού και δημόσιου. Μονόπρακτα για τον έρωτα χωρίς σώμα, για το σώμα χωρίς ταυτότητα, για ζωές που βιώνονται εκ των υστέρων σαν να ανήκαν πάντα σε άλλους. Εδώ το σώμα θυμάται πριν από εμάς, η μνήμη επινοεί αυτό που δεν αντέχουμε να ζήσουμε και η φωνή μετακινείται διαρκώς από την γυναίκα στο ίχνος της, από το παρόν σε μια ατέρμονη εκδοχή επιστροφής.
Ανάμεσα σε αρχαία θραύσματα και βιβλικές μορφές, σε μια Αθήνα που ανασκάπτει αδιάκοπα τον εαυτό της, η ποιητική αυτή σύνθεση καταγράφει μια ιδιότυπη επιβίωση: εκεί όπου η επιθυμία δεν βιώνεται, αλλά παρακολουθείται. Αιχμηρή κριτική στην βία της καθημερινότητας, στην υποκρισία του δημόσιου λόγου, στους μηχανισμούς εξουσίας και στις πολιτισμικές συμβάσεις.
Διαβάζεται και ως τρόπος να υπάρχεις χωρίς να έχεις υπάρξει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΑΠΟ ΕΡΩΤΑ

Έγινε φόνος
Εγώ τον έκανα
Εγώ την τράβηξα την άκαμπτη σκανδάλη
Έπεσε κάτι ευθύς στο πάτωμα
βγαλμένο από άλλο όνειρο
από άλλον εφιάλτη

Το θύμα δεν εξέπνευσε
Ποτέ του δεν υπήρξε
Από μια δέσμη έσταξε
αμάραντων ανθέων
δάκρυ θανατερό
[Από την έκδοση]

Πίσω από τη γνωστή μεγάλη εικόνα του νομπελίστα ποιητή Γιώργου Σεφέρη κρύβεται η εξίσου σπουδαία αλλά λιγότερο φωτισμένη πλευρά του διπλωμάτη Γεώργιου Σεφεριάδη. Στο βιβλίο του ο Γιώργος Γεωργής αυτήν ακριβώς τη διάσταση του Σεφέρη αναδεικνύει και, χωρίς να ακολουθεί τις χρονικές συμβάσεις μιας βιογραφικής αφήγησης, συνθέτει το πορτρέτο ενός ανθρώπου που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των μεγάλων εθνικών κρίσεων του 20ου αιώνα. Ο διορατικός και ρεαλιστής διπλωμάτης δεν δίστασε να συγκρουστεί με την πολιτική ηγεσία της εποχής του, άσκησε δριμεία κριτική σε συναδέλφους του, διαφώνησε ανοιχτά με τον Ευάγγελο Αβέρωφ για τις διχοτομικές επιλογές του στη Ζυρίχη και παρέμεινε σταθερός συμπαραστάτης του αρχιεπισκόπου Μακαρίου.Η πορεία του κορυφώνεται με τη θαρραλέα, ανοιχτή αναμέτρησή του με το χουντικό καθεστώς το 1969, πράξη που συντέλεσε στη στέρηση του διπλωματικού του διαβατηρίου, αλλά τον ανέδειξε σε αδιαμφισβήτητο ηγέτη του πνευματικού μας κόσμου απέναντι στη δικτατορία.
Ο διπλωμάτης Γεώργιος Στυλιανού Σεφεριάδης αποτελεί σημαντική μελέτη για τον πολιτικό Σεφέρη, που υπηρέτησε τη χώρα με οξυδέρκεια, πειθαρχία και βαθιά ιστορική συνείδηση, που έζησε την Ιστορία όχι ως παρατηρητής, αλλά ως συνειδητός και ανυποχώρητος συντελεστής της, χωρίς ποτέ να συμβιβαστεί με τη μετριότητα, τον κυνισμό ή την πολιτική σκοπιμότητα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Δώδεκα χρόνια μακριά από την οικογένειά του. Μακριά από τη στεριά, από τα αγαπημένα αλλά και λησμονημένα του πρόσωπα. Σπίτι του είναι πλέον το ATHOS III. Ο τόπος όπου αναμετριέται με τις μνήμες του. Το καταφύγιο όπου διαφυλάσσει ερμητικά κλεισμένα τα μυστικά του. Το μόνο μέρος απ' το οποίο μπορεί και παρακολουθεί -όπως εκείνος θέλει- τη σιωπηλή πορεία του να χαράσσεται ερήμην του· τη μοναξιά του συντροφιά με τη σουέλ: το βουβό κυματισμό του ωκεανού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Γιατί η Ουρανία Καβράλ επιστρέφει στο νησί της, στις αρχές της δεκαετίας του '90, παρότι είχε ορκιστεί να μην ξαναπατήσει το πόδι της εκεί; Γιατί αισθάνεται τρόμο για τη ζωή από την εφηβεία της ακόμα; Και γιατί δεν γνώρισε ούτε έναν έρωτα στην πορεία; Στη Γιορτή του Τράγου, αυτό το σπουδαίο μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2000, ο Μάριο Βάργκας Λιόσα συνθέτει μια μεγάλη και συναρπαστική τοιχογραφία, όπου η Ιστορία συνυφαίνεται με τις μικρές ανθρώπινες ιστορίες, και όπου αληθινά πρόσωπα του παρελθόντος -όπως ο στρατηγός Τρουχίλιο που βασάνισε 3.000.000 ανθρώπους χωρίς να υποψιάζεται τη «μακιαβελική» πτώση του - διασταυρώνονται με τους επινοημένους χαρακτήρες της αφήγησης. Το συγκεκριμένο βιβλίο θεωρήθηκε μια εντυπωσιακή επαναφορά του Περουβιανού συγγραφέα στο «πολιτικό» μυθιστόρημα. Με ευφυέστατη δραματουργία, με καταιγιστικό ρυθμό, με ύφος αξεπέραστο, ο μετέπειτα νομπελίστας ξεδιπλώνει εδώ μια σαρωτική, φοβερή προειδοποίηση, μια έντεχνη καταγγελία για όλες εκείνες τις μορφές εξουσίας που επιβιώνουν ανοίγοντας δρόμο μέσα από σωρούς πτωμάτων. Η παγκόσμια κριτική χαιρέτησε τη Γιορτή του Τράγου ως το αδιαμφισβήτητο αριστούργημα της ώριμης λογοτεχνικής περιόδου του Βάγκας Λιόσα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σε πολύ νεαρή ηλικία, ο Ρικάρντο βλέπει να πραγματοποιείται το όνειρο που έτρεφε ενδόμυχα στη Λίμα από τότε που θυμόταν τον εαυτό του: να ζήσει στην πρωτεύουσα της Γαλλίας. Ωστόσο, η συνάντηση με έναν εφηβικό του έρωτα θα αλλάξει τα πάντα.
Η κοπέλα, αντισυμβατική, ρεαλίστρια, τυχοδιώκτρια και ανήσυχη, θα τον τραβήξει έξω από τον μικρόκοσμο των φιλοδοξιών του.
Μάρτυρες ταραγμένων εποχών σε πόλεις όπως το Λονδίνο, το Παρίσι, το Τόκιο ή η Μαδρίτη, που δεν λειτουργούν ως απλά σκηνικά σε τούτο το βιβλίο, οι δύο ήρωες θα δουν τις ζωές τους να σμίγουν χωρίς να συμπίπτουν απόλυτα. Όμως, αυτός ο χορός συγκλίσεων και απομακρύνσεων αυξάνει προοδευτικά την ένταση της αφήγησης μέχρι οι αναγνώστες να ταυτιστούν με τον συναισθηματικό κόσμο των χαρακτήρων. Δημιουργώντας μια ακαταμάχητη ένταση ανάμεσα στο κωμικό και στο τραγικό, ο Μάριο Βάργκας Λιόσα γράφει μια ιστορία στην οποία ο έρωτας αποδεικνύεται απροσδιόριστος, ρευστός, με χίλια πρόσωπα, όπως ακριβώς η σαγηνευτική, άπιαστη ηρωίδα του. Το Παλιοκόριτσο (2006) ανήκει στα πληθωρικά μυθιστορήματα του νομπελίστα συγγραφέα. Ένα βιβλίο περιπετειώδες, μυστηριώδες, προορισμένο να αναστατώνει και να συγκινεί. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)