Ένα ζευγάρι κάνει έναν απολογισμό της σχέσης του. Μια γυναίκα με ακρωτηριασμένο πόδι ζει τη ζωή της σαν να είναι μαραθωνοδρόμος. Ένας σπουδαστής υποκριτικής αναγκάζεται να δει την τέχνη του με διαφορετικά μάτια. Μια μητέρα εθισμένη στο αλκοόλ ετοιμάζει το κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι. Ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι δίνει κουράγιο σε έντεκα εκδιδόμενες γυναίκες. Ένας ερευνητής Βιολογίας καταρρέει όταν καταστρέφονται τα πειράματά του. Ένας συνταξιούχος ναυτικός μιλά στη νεκρή γυναίκα του για τα σχέδιά του.
Ένα αγόρι, ένα κορίτσι, η Δόμνα, ο Αλκιβιάδης, η Ντίνα, ο Μάνος, η Νουρ και μερικοί ακόμα που μέσα σε βαθιά σκοτάδια αναζητούν το φως. Κοινοί θνητοί που επιθυμούν να ζήσουν με κάθε κόστος και για κάθε λόγο. Άνθρωποι που αγωνίζονται, τολμούν, προσπαθούν, ψάχνοντας να καταλάβουν κάτι ουσιώδες για τον εαυτό τους. Πλάσματα που αποφασίζουν να σηκωθούν πιο ψηλά από κει όπου βρίσκονταν προτού πέσουν, να ορίσουν την πορεία της ζωής τους και συνειδητά να διαμορφώσουν την ταυτότητά τους, όποια κι αν είναι αυτή. (Από τον εκδότη)

Η ελληνοκεντρικότητα του Φασιανού δεν τον εμπόδιζε να είναι διεθνής ζωγράφος.
Το ιδιαίτερα προσωπικό ιδίωμα γραφής και αφηγήσεώς του καταφέρνει και πραγματώνει όχι μόνο φαντασιώσεις του Έλληνα θεατή, αλλά και κάθε ανθρώπου που μπορεί να επικοινωνεί με την τέχνη.
Θυμάμαι πάντα την έντονη συγκίνησή μου όταν, επιστρέφοντας από το Παρίσι, σταμάτησα να δω στη Βενετία την Μπιενάλε και φυσικά το ελληνικό περίπτερο.
Είχε σταλεί τότε από το Υπουργείο Πολιτισμού ο Αλέκος Φασιανός.
Κοιτάζοντας εκστατικά τα μαγικά εκείνα έργα -νωχελικές γυναίκες με κόκκινα ρούχα ξαπλωμένες σε δωμάτια με μαυρόασπρα πλακάκια, μύγες αιωρούμενες, ανοιχτά παράθυρα με θέα την Ακρόπολη και φως της Αττικής απαστράπτον-, έμεινα άφωνος. Είχα μεταβεί μαγικά στην Ελλάδα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το τηλέφωνο χτυπάει μέσα στη νύχτα. Ο Νίκος μαθαίνει ότι ο αδελφός του Λευτέρης βρίσκεται σε κώμα στο νοσοκομείο ύστερα από μια πυρκαγιά που ξέσπασε στο διαμέρισμά του καίγοντας και ένα μέρος της πολυκατοικίας. Η αστυνομία ξεκινάει τις έρευνες. Πρόκειται για ατύχημα ή εμπρησμό;
Στις εννέα μέρες που θα ακολουθήσουν, χρονικές παλινδρομήσεις, θραύσματα διαλόγων, τρυφερές αλλά και τραυματικές αναμνήσεις ξετυλίγουν την οικογενειακή ιστορία, τα δύσκολα περάσματα στην ενηλικίωση, τις ερωτικές αναζητήσεις, μα πάνω απ’ όλα τα αρχέγονα και αντιφατικά συναισθήματα που χαρακτηρίζουν την αδελφική σχέση: αθωότητα και θαυμαστή σύμπνοια από τη μια, αντιζηλία, μίσος και ενοχές από την άλλη, μικρές ή μεγάλες προδοσίες.
Θύματα και θύτες, αίτια και προθέσεις παραμένουν ένα αίνιγμα, καθώς η εμφάνιση της τρέλας καθιστά τη σχέση αυτή ακόμα πιο περίπλοκη. Ο λόγος γίνεται ρευστός και αμφίσημος στην προσπάθειά του να προσδώσει νόημα στη μεγάλη ανθρώπινη περιπέτεια. (Από τον εκδότη)

Ένα οκτάχρονο ψηλαφεί το σώμα του, του λένε είσαι κορίτσι, μεγαλώνει, το εφηβικό στήθος κυοφορεί τη γυναίκα που θα γίνει, τη μητέρα αλλά και τη γιαγιά της, μεγαλώνει κι άλλο και αφηγείται παλιομοδίτικες ιστορίες κάτω από μια καρυδιά, ερωτεύεται σε σουπερμάρκετ, ακρογιαλιές, μπαρ και καλάθια φακίρηδων. Αν και απαγορεύεται η κυκλοφορία, πηδά μέσα στη νύχτα απ’ το μπαλκόνι για να κάνει βόλτες κι ύστερα γράφει ημερολόγια εγκλεισμού, πένθους και ονείρων, πλημμυρισμένα από νερά κι εραστές. Μια βιβλιοθήκη χοροπηδάει απειλητικά προς αυτήν, που θέλει να σκαρφαλώσει σε μια μπιγκόνια ή να κρυφτεί σ’ ένα ντουλάπι, ενώ την ψάχνει μια ντετέκτιβ που είχε γνωρίσει πριν από χρόνια σε διαδήλωση. Παραμονή Ψυχοσάββατου ζυμώνει κόλλυβα και τσακώνεται με το φάντασμα της μητέρας για τις τιμές πώλησης των επίπλων της. Εντέλει, με ένα κόκκινο φως στο χέρι καταβυθίζεται στο σώμα, στον χρόνο, στην πόλη και στη γλώσσα.
Μια αυτοτροφοδοτούμενη μυθιστορηματική σπείρα, ένα κολάζ από σπασμένες εικόνες και θρυμματισμένες αναμνήσεις. Το ταξίδι ενηλικίωσης μιας γυναίκας μέσα από διαφορετικές, πραγματικές ή δυνητικές, εκδοχές της, προσωπεία ή μεταμορφώσεις. (Από τον εκδότη)

Ανάμεσα στα πτώματα μεταναστών, ναυαγών σε ερημική παραλία της Νισύρου, κοντά στο μεγάλο ηφαίστειο, βρέθηκε αναίσθητο ένα κοριτσάκι έξι χρονών. Φώναζε και αναζητούσε απεγνωσμένα τον αγαπημένο φίλο της. Μια στρουθοκάμηλο.
Αρκετή ώρα αργότερα, ξαπλωμένη στη μαύρη άμμο, αφηγείται την περιπέτειά της. Μιλούσε με φωνή γεροντική, εξιστορώντας πράγματα αφύσικα.
Οι ναυαγοσώστες θεώρησαν πως βρισκόταν σε κατάσταση πανικού, πως είχε παραφρονήσει από τον τρόμο της, και δεν την πίστεψαν. Κάποιος ευαίσθητος όμως δημοσιογράφος έμαθε για τους ισχυρισμούς της, πήγε στο νησί, τη βρήκε και κατέγραψε την αλλόκοτη ιστορία της. Αυτός πείστηκε απόλυτα ότι το κορίτσι έλεγε την αλήθεια. (Από τον εκδότη)

Γη και δάκρυα. Έτσι γεννήθηκε το ανθρώπινο γένος.
Ένα σημαντικό, φωτεινό βιβλίο που μας μεταφέρει στην καρδιά των ομηρικών επών, παρακινώντας μας να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Διότι μόνο όποιος είναι ικανός να κλάψει, μπορεί να εξερευνήσει τα όρια της ανθρώπινης φύσης του.
Αχιλλέας, Αγαμέμνων, Διομήδης, Πάτροκλος, Οδυσσέας, Έκτωρ... Στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια, οι θρυλικοί ήρωες που πολέμησαν στις πιο σκληρές μάχες και νίκησαν τους πιο τρομακτικούς εχθρούς δεν φοβούνται να εμφανιστούν με δάκρυα. Από πόνο, οργή, απόγνωση, έρωτα, νοσταλγία, κλαίνε με θάρρος. Χωρίς να φυλαχτούν. Χωρίς ποτέ να νιώσουν ντροπή. Κλαίνε με λυγμούς, φωνάζουν, τρέμουν, κλαίνε μέχρι να αντέξουν την πείνα, κλαίνε για να χορτάσουν από κλάμα. Επειδή σε αυτά τα δάκρυα -όπως αφηγείται ο Ματέο Νούτσι σε ένα βιβλίο που είναι ταξίδι, μελέτη και μυθιστόρημα- έγκειται η ρίζα ενός αδάμαστου πάθους. Μόνο οι άνθρωποι που έχουν τη δύναμη να μην κρύβουν τις αδυναμίες τους μπορούν να νικήσουν τον πιο μισητό εχθρό: τον φόβο της θνητότητάς τους. (Από τον εκδότη)

«Συναρπαστικό ανάγνωσμα, ένα έξυπνο και διεισδυτικό αφήγημα». (Εουτζένιο Σκάλφαρι, La Repubblica)
«Ένα δυνατό βιβλίο που θα θέλετε να διαβάσετε στα παιδιά σας, ώστε να τους εμπνεύσετε την αγάπη για την αρχαία κλασική γραμματεία, τόσο διαφορετικό από όσα έχουμε δει στο παρελθόν». (Corriere della Sera)
«Ένα θαυμάσιο και συγκινητικό βιβλίο που μας υπενθυμίζει πώς οι ίδιες μας οι αδυναμίες μπορούν να είναι εντέλει η δύναμή μας». (La Stampa)

Η διαμόρφωση της προσωπικότητας του Θανάση Κλάρα, τα γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορική διαδρομή του και τον ανέδειξαν σε ανυποχώρητο επαναστάτη.

Πώς ένα κίνημα, το κομμουνιστικό, με υψηλά ιδανικά, ευγενείς σκοπούς και πολιτικό πρόγραμμα που στοχεύει στη σοσιαλιστική επανάσταση, για την ανατροπή του καπιταλισμού και την κοινωνική απελευθέρωση, μπορεί να μεταμορφώσει έναν άνθρωπο; Να τον ανασύρει από το λούμπεν περιθώριο του υποκόσμου, να τον τραβήξει από το χείλος του γκρεμού και, με τη θέλησή του, να τον αναμορφώσει πολιτικά και ηθικά, να αξιοποιήσει τις ικανότητες και την ευστροφία του και να τον αναδείξει σε επαναστατική, ιστορική φυσιογνωμία με διεθνή ακτινοβολία; Με άλλα λόγια, πώς ο Θανάσης Κλάρας έγινε Άρης Βελουχιώτης; Σε αυτά τα ερωτήματα απαντάει η νέα και πιο πλήρης βιογραφία του Άρη Βελουχιώτη. Χωρίς αποσιωπήσεις, φοβίες και προκαταλήψεις, με πλήθος νέων, αδημοσίευτων ντοκουμέντων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Αν στη ζωή μου υπάρχει ένα σημείο που με συγκίνηση και με υπερηφάνεια αφάνταστη από καιρού σε καιρό γυρίζω και βλέπω είναι ακριβώς η εποχή που μπήκα στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Διαπαιδαγωγήθηκα ταξικά, έμαθα το συμφέρο μου, πέταξα τον κεφαλαιοκρατικό πολιτισμό στα μούτρα της λωποδύτριας μπουρζουαζίας και ρίχτηκα με πίστη, με θέληση, με ηρωισμό στον αγώνα για τις εργαζόμενες μάζες. Έκτοτε δεν έχω στο ενεργητικό μου παρά φυλακίσεις για πάλη επαναστατική. Μιλάν τα γεγονότα, μιλάει αυτή η αλήθεια. Ούτε ΜΙΑ ΚΗΛΙΔΑ. Είναι αυτό σε βάρος μου; Είναι αυτό στοιχείο ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα; ΤΙΜΗ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΜΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ότι γλίτωσα απ’ τη διαφθορά της συνείδησης στην οποία με οδηγούσε το ληστρικό αστικό καθεστώς και κόσμησα τον Κλάρα που φερόντανε τροχάδην στον γκρεμό με ΑΓΝΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ στοιχεία και μόνο με τέτοια.» (Από πρωτοσέλιδο κείμενο του Θανάση Κλάρα στον Ριζοσπάστη, 9 Σεπτεμβρίου 1931)

«Δεν είμαι στρατηγός κι ας με ονόμασαν τέτοιον. Σε παρακαλώ να μην ξαναβάλεις τέτοιο πράμα στην εφημερίδα... Να βάζεις σκέτα: "Ο Άρης!"» (Ο Άρης Βελουχιώτης στον Ορφέα Οικονομίδη, εκδότη της εφημερίδας Ρούμελη, οργάνου της Επιτροπής του ΕΑΜ Στερεάς Ελλάδας, 21 Οκτωβρίου 1944)

«Ιδιαίτερη είναι [...] η σημασία της έκδοσης για τους νέους μας, οι οποίοι διαβάζοντας το βιβλίο αυτό μπορούν να πληροφορηθούν για αρκετές άγνωστες πτυχές του Αγώνα του 1955-1959, οι οποίες φωτίζονται σε μεγάλο βαθμό από τις πληροφορίες και τις μαρτυρίες που παραθέτει στο βιβλίο του ο συγγραφέας Αντρέας Δρυμιώτης». (ΤΑΣΣΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας)

«Οι εφιαλτικές μέρες των "χωρίς δίκη" κρατουμένων στα διάφορα κρατητήρια (π.χ. Κοκκινοτριμιθιάς, Πύλας, Πυροΐου και άλλα) αποδεικνύουν τη στυγνή συμπεριφορά των αποικιοκρατών και περιγράφονται από τον τότε κρατούμενο Ανδρέα Δρυμιώτη με σαφήνεια, γιατί είναι βιώματα που τα διατηρεί ως σήμερα ακέραια στη μνήμη του».
(ΚΛΑΙΡΗ ΑΓΓΕΛΙΔΟΥ, Πρόεδρος του Συμβουλίου Ιστορικής Μνήμης Αγώνα ΕΟΚΑ 1955-1959)

«[...] το Ημερολόγιο δεν περιγράφει μόνο τη δική μου εμπειρία, αλλά ουσιαστικά είναι μια μαρτυρία από τη ζωή όλων των κρατουμένων της εποχής εκείνης. [...] Κι επειδή "η μνήμη -όχι το αίμα- είναι ο μεγάλος κρίκος που εξασφαλίζει την ενότητα και τη συνέχεια", όπως είχε πει ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, γι' αυτό προχώρησα στην έκδοση αυτή. Για να διατηρήσω τη μνήμη».