Στα δέντρα που είχαν λέξεις έβαλα πουλιά
Λες και θα σιωπούσαν κάποτε
Στα ποτάμια που κυλούσαν νοήματα έβαλα νερά
Λες και θα στερεύαν κάποτε
Τα κατέστρεψα
Και ησύχασα
Από τότε η ζωή είναι τόσο καλή και δίκαιη μαζί μου
Βλέπω ένα κορίτσι ν’ ακουμπάει ένα ποδήλατο
Σ’ ένα δέντρο δίπλα στην όχθη ενός ποταμού
Ακούω τα πουλιά και δεν καταλαβαίνω λέξη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τι είναι ο Θεός; (Αν υπάρχει.)
Πού βρίσκεται ο Θεός, (Και πάλι, αν υπάρχει.)
Πώς είναι ο Θεός; (Εφόσον, βέβαια, υπάρχει.)
Γιατί υπάρχει ο Θεός; (Για άλλη μια φορά, αν υπάρχει.)
Από τότε που ο άνθρωπος άρχισε να αναρωτιέται, να στοχάζεται και να ερευνά, αναζητά την απάντηση σε θεμελιώδη ερωτήματα, όπως: Ποιο είναι το νόημα της Δημιουργίας; Τι εννοούμε με τη λέξη «Θεός»; Ποιος δημιούργησε τον Θεό; Αν ο Θεός ελέγχει όντως τα πάντα, γιατί ο κόσμος δεν είναι τέλειος; Αν ο Θεός είναι παντογνώστης, γιατί μετανοεί και καταστρέφει τα δημιουργήματά του; Πώς προέκυψε το κακό; Μήπως η θεωρία του Δαρβίνου ερμηνεύει καλύτερα την πραγματικότητα της ζωής από ό,τι η Βίβλος; Τι συνέβη με τους Πρωτόπλαστους; Γιατί ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης φαντάζει σαν μια σχιζοφρενική οντότητα; Υπάρχει νοημοσύνη στη φύση; Τι υπάρχει πέρα από το «γνωστό» σύμπαν; Ποιος ο ρόλος των θρησκειών στη διαμόρφωση της «εικόνας» του Θεού; Μπορεί η Επιστήμη να ερμηνεύει τα πάντα; Και, τελικά, υπάρχει απάντηση σε όλα αυτά; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Παλαιστίνη πλασμένη από την αρχή με λέξεις, αυτή είναι η ποίηση του Μαχμούντ Νταρουίς. Η ατομική του ιστορία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το συλλογικό πεπρωμένο κι ένας ολόκληρος λαός αναγνωρίζει τον εαυτό του στη φωνή του ποιητή. Πλην όμως, ο Νταρουίς είναι πρώτα και πάνω απ' όλα αυτό, ένας σπουδαίος ποιητής, κι ύστερα Παλαιστίνιος, κι ύστερα Άραβας, κι ύστερα όνομα, καταγωγή, ρίζα. Και συλλογίζεται πόσο χωρίς ταυτότητα, χωρίς πατρίδα και χωρίς οικογένεια είναι η αυθεντική ελευθερία μας και πόσο θαυμαστά η ψυχή μας μπορεί κι αντικρίζει όσα ο νους με πείσμα φυλακίζει. Και νιώθει ο Νταρουίς πόσο ο θάνατος του άλλου είναι ο δικός μας θάνατος, πόσο μόνοι είμαστε όταν νομίζουμε ότι έχουμε συμμάχους και αντιπάλους. Και παρατηρεί πόσο σημαντικότερη από τα έργα μας, τις αγωνίες μας, τους φόβους μας και τους πολέμους μας είναι η ομορφιά της φύσης, πόση ατόφια ζωή σπαταλάμε για μια νίκη και μια ήττα, ενόσω η πλάση κι ο κόσμος γύρω μας πεθαίνουν κι ανασταίνονται δίχως σταματημό, δίχως τέλος. Και καταλήγει ο Νταρουίς πόσο πιο μεγάλος από το μίσος είναι ο έρωτας. Για τον ίδιο, τόπος και ποίηση γίναν ένα. Πατρίδα κι εξορία γίναν ένα. Ο ξένος, ο εχθρός και ο εαυτός ένα. Η εκτεταμένη ανθολογία με τον τίτλο "Δεν μου ανήκω" παρουσιάζει τον κορυφαίο σύγχρονο ποιητή της Παλαιστίνης σε όλο το καλλιτεχνικό, πνευματικό, ανθρωπιστικό εύρος του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στη σύγχρονη εβραϊκή ποίηση αντικρούεται συχνά η ρήση του Τζορτζ Σανταγιάνα ότι «ένας ποιητής δεν μπορεί να είναι μεγαλειώδης παρά μόνο αν γράφει στη γλώσσα του νανουρίσματος της μάνας του». Ο Γεουντά Αμιχάι ανήκει σε όσους έγραψαν μεγαλειώδη ποίηση σε μια γλώσσα που δεν ήταν η μητρική τους. Ο Αμιχάι, όπως και αρκετοί συγγραφείς και ποιητές της γενιάς του, εγκατέλειψε την πρώτη του γλώσσα για να βρει καταφύγιο στη σύγχρονη εβραϊκή. Στην εγχώρια ισραηλινή λογοτεχνία κυριαρχεί η αφήγηση του έθνους και οι διττές υπαγωγές δεν σπανίζουν στη βιογραφία πολλών δημιουργών αυτής της περιόδου. Στη ζωή αλλά και στο σύνολο της εργογραφίας του Αμιχάι κυριαρχούν οι ιδιότητες του ποιητή και του στρατιώτη: «Ζωγραφίζω τη ζωή μου στον πόλεμο και τον έρωτα, στην αντάρα και τη σιωπή». Ο ίδιος πολέμησε κι αγάπησε πολύ και δεν δίσταζε να υψώνει τη φωνή του υπέρ της ειρήνης. Το 1994, στο πλαίσιο της απονομής του Βραβείου Νόμπελ για την Ειρήνη, ύστερα από πρόσκληση του πρωθυπουργού Γιτσχάκ Ραμπίν, ο Αμιχάι διάβασε στίχους του, μεταξύ αυτών και την «Άγρια ειρήνη». Όταν ρωτήθηκε γιατί επέλεξε το συγκεκριμένο ποίημα, απάντησε: «Το έγραψα όταν η ειρήνη ήταν μόνα ένα όραμα, λίγο πριν από το Σύμφωνο Ειρήνης με την Αίγυπτο. Η Ιστορία μας έχει διδάξει ότι η ζωή είναι πολύ σύντομη για να περιμένουμε να επέλθει φυσική ειρήνη. Η φύση πρέπει να υποβοηθηθεί, να προστατευτεί σαν τα αγριολούλουδα». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Βίκτωρας έχει γίνει ένας άνθρωπος αντικοινωνικός, ένας συγγραφέας βασανισμένος από το τρικυμιώδες μυαλό του και τον πληθωρικό εσωτερικό του κόσμο. Και τι κάνει σε μια κρίσιμη για τον ίδιο στιγμή; Απομονώνεται ακόμα περισσότερο, καταφεύγει σε μια εξοχική κατοικία στα Καρπάθια Όρη. Λογαριάζει ότι έτσι θα καταφέρει να ξορκίσει την εμμονή που τον καταδυναστεύει. Η συγκεκριμένη εμμονή είναι ο Λούλου, ένας διαφορετικός συμμαθητής του από το λύκειο. Στη Ρουμανία, κατά την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος, όταν ο Βίκτωρας ήταν δεκαεφτά χρονών, το 1973 δηλαδή, συνέβη κάτι που τον σημάδεψε. Στο πάρτι μιας καλοκαιρινής κατασκήνωσης, ο Λούλου, ο οποίος είχε στο μεταξύ μεταμφιεστεί σε γυναίκα, αιφνιδίασε τον Βίκτωρα και τον εξανάγκασε σε μια πράξη που ο τελευταίος αδυνατεί να λησμονήσει. Πλην όμως, γιατί καραδοκεί σε τούτη την ιστορία μια πελώρια φριχτή αράχνη; Και ποιον αναπάντεχο ρόλο διαδραματίζει εδώ μια δίδυμη αδερφή; Στο "Τραβεστί" ο Μίρτσεα Καρταρέσκου παρουσιάζει τη δική του εκδοχή, ιλιγγιώδη και φαντασμαγορική, για την καλλιτεχνική εφηβεία. Εφιαλτικός και ονειρικός συνάμα, αυτός ο κορυφαίος αφηγητής του καιρού μας υφαίνει ένα βιβλίο μεθυστικό, ρευστό, ανεξίτηλο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Δημιουργός ενός κόσμου που ισορροπεί μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, ο Μίρτσεα Καρταρέσκου αποτελεί όντως μια αποκάλυψη». (El Pais)
«Ένας συγγραφέας εξαιρετικά πολυεπίπεδος, γεμάτος εκπλήξεις, μπαρόκ και ποιητικός». (Frankfurter Allgemeine Zeitung)
«Λογοτέχνης εκπληκτικής δεξιότητας με ένα ύφος σπάνιο και συμπαγές». (Corriere della Sera)
«Ένας συγγραφέας που είχε ανέκαθεν εξασφαλισμένη τη θέση του σε έναν αστερισμό που περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τους Aδελφούς Γκριμ, τον Φραντς Κάφκα, τον Χόρχε Λουίς Μπόρχες, τον Μπρούνο Σουλτς, τον Χούλιο Κορτάσαρ, τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, τον Μίλαν Κούντερα και τον Μίλοραντ Πάβιτς». (Αντρέι Κοντρέσκου)

Η Θεοδώρα είναι μια νεαρή γυναίκα που έφυγε από την Ελλάδα για να βρει αλλού τις ευκαιρίες που δεν της έδωσε η χώρα της. Όταν επιστρέφει στην πατρίδα της, κανείς δεν φαντάζεται ποιος είναι ο πραγματικός της στόχος. Έχει αποφασίσει να εισχωρήσει κρυφά, μεταμφιεσμένη σε άντρα, στον πιο ιερό χώρο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, σε έναν χώρο άβατο για τις γυναίκες, στο Άγιο Όρος. Όμως τι είναι αυτό που σπρώχνει την ηρωίδα να αφήσει συγγενείς και φίλους, να κόψει τα μαλλιά της και να αρχίσει να παριστάνει τον Θεόδωρο, έναν προσκυνητή που ταξιδεύει στα μοναστήρια της χερσονήσου του Άθω; Η Θεοδώρα δεν αργεί να διαπιστώσει ότι εκεί τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως τα περίμενε. Οι αμαρτίες, οι δολοπλοκίες και οι απάτες είναι παρούσες ακόμα και πίσω από τα τείχη των μοναστηριών, κάτι που η ίδια θα ανακαλύψει με οδυνηρό τρόπο. Τεχνολογία και πνευματικότητα, αγνότητα και διαφθορά, φεμινισμός και θρησκευτικός φανατισμός. Η "Ιεροσυλία" είναι ένα παράξενο και γοητευτικό μυθιστόρημα που διαδραματίζεται σε μια μυστηριώδη επικράτεια, όπου οι περιπέτειες μιας γυναίκας που αναζητά τον εαυτό της διασταυρώνονται με τελετουργίες αιώνων αλλά και με σκοτεινούς, επικίνδυνους πολιτικούς ελιγμούς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα σε δύο συνδεόμενες ιστορίες που διαδραματίζονται στις 9 Οκτωβρίου 2012 και στις 11 Απριλίου 2014 αντίστοιχα. Τις μέρες αυτές η τέως καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ επισκέφτηκε την Ελλάδα για να στηρίξει τις τότε κυβερνήσεις της που εφάρμοζαν αντιλαϊκά, πολεμικού χαρακτήρα Μνημόνια «Δημοσιονομικής Προσαρμογής».
Στην πρώτη ιστορία, ο κυβερνητικός βουλευτής Πάρις Μαυρέας, παθιασμένο φερέφωνο των δανειστών της χώρας και αγαπημένο παιδί των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, ξημερώνεται στο διαμέρισμά του με το πτώμα της Λάρας Μπέζου, «βοηθού» του "Πάω κι Έρχομαι", ο οποίος είναι μέλος του δικτύου του μεγαλέμπορου κοκαΐνης Μπαμπάκα και κατ’ οίκον προμηθευτής επιφανών Αθηναίων.
Στη δεύτερη ιστορία, δολοφονείται ο Άρης Καίσαρης, υπαρχηγός του Μπαμπάκα. Η δολοφονία συμβαίνει μετά τη συνάντησή του με τον Πάρι Μαυρέα, ο οποίος εργάζεται πλέον σε ελβετική τράπεζα ως Περιπλανώμενος Ιουδαίος που «διευθετεί» το ξέπλυμα μαύρου χρήματος από δωροδοκίες ή εγκληματική δραστηριότητα.
Οι δύο υποθέσεις «εξιχνιάζονται» όσο διαρκούν οι επισκέψεις της καγκελαρίου και η Αθήνα συνταράσσεται από μαζικές μαχητικές διαδηλώσεις. Στην εξιχνίασή τους εμπλέκονται ο Ηρακλής Βάρδας ή FBΙ, ένας μορφωμένος, ευέξαπτος αλλά τίμιος αστυνόμος, με επικίνδυνες αντιπάθειες, και ο θεοσεβούμενος υπαστυνόμος Μάρκος Βελίδης ή Ακάθιστος, που συνηθίζει να μουρμουρίζει ψαλμούς και απολυτίκια, όσο το ερευνητικό μυαλό του δουλεύει σαν κύβος του Ρούμπικ. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

Στο σπίτι της οδού Λέψιους, ο ποιητής περιφέρεται από δωμάτιο σε δωμάτιο και παρακολουθεί την κίνηση πίσω από τις κουρτίνες. Κατόπιν κάθεται στο γραφείο του και αρχίζει να μελετά, να γράφει. Λίγο προτού τα βλέφαρά του βαρύνουν, μια μνεία μικρή κι ασήμαντη τραβά την προσοχή του. Ακολουθώντας τον οδηγούμαστε στα σκαλοπάτια της σκοτεινής γραφής. Μια κατάβαση στα όρια της ανθρώπινης αντοχής, με συγγραφείς καινοτόμους, πλάνητες, που ανοίγουν δρόμους μέσα από δύσβατα μονοπάτια. Μπροστά από την εποχή τους, διαφορετικοί από τους υπόλοιπους αλλά και μεταξύ τους, εξερευνούν την αθέατη πλευρά της ανθρώπινης φύσης και προσπαθούν να ερμηνεύσουν το αίνιγμα του σύμπαντος κόσμου. Οι πρωτοπόροι της συγγραφικής τέχνης, οι ιχνηλάτες, είναι το θέμα του βιβλίου τούτου. Χωρισμένοι σε ζεύγη, ο Κωνσταντίνος Καβάφης και η Έμιλυ Ντίκινσον, ο Τζερόμ Σάλιντζερ και ο Φερνάντο Πεσσόα, ο Αρθούρος Ρεμπώ και ο Σαρλ Μπωντλαίρ, ο Φίλιπ Ντικ και ο Γεώργιος Βιζυηνός, ο Στέφαν Τσβάιχ και η Βιρτζίνια Γουλφ απαρτίζουν μια ένδοξη σύναξη. Ευφυείς και μοναχικοί, σε διαρκή αναζήτηση, διαβαίνουν έναν κήπο μυστικό όπου όλα επιτρέπονται. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)