Ήταν χειμώνας και εκείνη ακόμη νεαρή όταν έχασε για πρώτη φορά την ικανότητα της ομιλίας της. Χωρίς καμία ένδειξη, χωρίς συγκεκριμένη αιτία. Αυτό που την έκανε να αρχίσει και πάλι να μιλά ήταν μια λέξη από μια άλλη, ξένη γλώσσα, τη γαλλική. Η ίδια γυναίκα, η οποία κατόπιν χώρισε, στερήθηκε την επιμέλεια του παιδιού της και έχασε ξανά την ομιλία της, αποφασίζει κάποια στιγμή να ασχοληθεί με τα αρχαία ελληνικά. Τότε λοιπόν συναντά έναν καθηγητή του οποίου η όραση φθίνει μέρα με τη μέρα. Εκείνος, έχοντας τα δικά του υπαρξιακά αδιέξοδα, ριζωμένα στο παρελθόν, παρατηρεί προσεκτικά την αμίλητη και αγέλαστη γυναίκα που φοιτά στην Ακαδημία, συγχρόνως όμως, παρά τη συμπόνια του, αισθάνεται τρόμο μπροστά στην αδιαπέραστη σιωπή της. Και μολονότι δεν το επιδιώκουν, ούτε καν το ελπίζουν, το εγκόσμιο θαύμα συντελείται. Δύο τραυματισμένοι άνθρωποι τα καταφέρνουν, τα καταφέρνουν μαζί, ξαναβρίσκουν την επιθυμία να επικοινωνήσουν και σταδιακά έρχονται όλο και πιο κοντά ο ένας στον άλλο. Η Χαν Γκανγκ, η πιο διάσημη συγγραφέας της σημερινής Νότιας Κορέας, αφηγείται μοναδικά την ιδιαίτερη πορεία δύο πληγωμένων ψυχών προς το φως. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Το κείμενο χαρακτηρίζεται από έντονα ποιητικό ύφος, το οποίο του προσδίδει μια αίσθηση ρευστότητας και βρίθει μεταφορών, οι οποίες ομολογουμένως παρουσιάζουν εξαιρετική πρωτοτυπία. Οι πλούσιες εικόνες και ο λικνιστικός ρυθμός της ποιητικής εκφοράς του λόγου, παρασύρουν και καθηλώνουν τον αναγνώστη. Ίσως δεν ταιριάζει και τόσο να πούμε ότι ο αναγνώστης βυθίζεται στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα, αλλά ότι το ίδιο το μυθιστόρημα εισχωρεί με κάποιον τρόπο στον αναγνώστη, καταλαμβάνει το μέσα του, ρέει στους αγωγούς των ζωτικών του λειτουργιών, γίνεται, ως ένα βαθμό, βίωμα». (Χριστίνα Μουκούλη, bookpress.gr, 18/05/2022)

Σύμη 1919
Η εποχή των θαυμάτων για το νησί. Ο ηλεκτρισμός, το ραδιόφωνο, ο κινηματογράφος, αλλά και η σκληρή ιταλική κατοχή. Η Μαρία ζει μια «αρχαία» ζωή στα ορεινά του νησιού. Στα δώδεκά της φεύγει μόνη για τη Γη της Επαγγελίας, την Αίγυπτο.
Αλεξάνδρεια 1938
Ο πόλεμος προ των πυλών. Ως νοσοκόμα πια, θα γνωρίσει την αγριότητα των χειρουργείων της ερήμου, τους βομβαρδισμούς αλλά και το πάθος για ζωή της νεολαίας.
Αθήνα 1945
Το Άγνωστο. Θα ξεκινήσει πάλι απ' την αρχή, μέσα στις δύσκολες συνθήκες, μ' ένα παιδί και μια αφόρητη μοναξιά. Η Μαρία δε διαμόρφωσε την Ιστορία. Δεν όρισε καμία της στιγμή. Υπήρξε μόνο μια κουκκίδα στα ιστορικά γεγονότα, όπως τόσοι άλλοι της γενιάς της. Ατομική και συλλογική μνήμη και ποτέ νοσταλγία. Η μνήμη μάς βοηθά να διαμορφώσουμε την ταυτότητά μας κι όχι να την αρνηθούμε. Να συμφιλιωθούμε με τις «σκοτεινές» στιγμές που έρχονται στην επιφάνεια. Να συγχωρέσουμε και να υπερβούμε τον πόνο που προκαλεί η ανάμνηση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Πόσο περίτεχνα εισχωρεί η ιστορία του μυθιστορήματος μέσα στην πραγματική Ιστορία, η ανάσταση των παιδικών χρόνων και η μαστοριά του τέλους που κλείνει εντυπωσιακά τον κύκλο. Εξαίρετες, χαϊδευτικές σελίδες». (Κική Δημουλά, 6.6.2003, από χειρόγραφη επιστολή της προς τη συγγραφέα)
«Ένα σπουδαίο μυθιστόρημα όπου το προσωπικό και το συλλογικό γίνονται ένα και η πανανθρώπινη συγκίνηση δεν μπαίνει αβίαστα και άκριτα. Ένα βιβλίο, εν τέλει, σαν καθαρτήριο». (Ελένη Γκίκα, Έθνος)
«Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που μεγαλουργούν χωρίς ποτέ να κάνουν τη μεγάλη πράξη [...]. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι η ηρωίδα της Ευγενίας Φακίνου». (Μικέλα Χαρτουλάρη, Τα Νέα)
«Ανασυστήνοντας τη ζωή της μητέρας της, η Φακίνου μας προσφέρει ένα "παραμύθι" δίχως ίχνος από περιττά στολίδια, και μας λέει με τον τρόπο της πόσο λυτρωτική είναι μια επώδυνη βουτιά στο παρελθόν». (Σταυρούλα Παπασπύρου, Vogue)
«Σε όλα τα μυθιστορήματα της Φακίνου ο κόσμος είναι μητριαρχικός και η θελκτικότερη έκφρασή του βρίσκεται στην "αρχαία ζωή της υπαίθρου"». (Μάρη Θεοδοσοπούλου, Το Βήμα)

Με το ενδέκατο ποιητικό του βιβλίο ο Βαγγέλης Χρόνης συνεχίζει μια διαδρομή που, ξεκινημένη πριν από είκοσι πέντε ακριβώς χρόνια (1999) με τη συλλογή "Ο σύμμαχος χρόνος", αποσαφηνίζει και εμπλουτίζει τα ποιητικά του χαρακτηριστικά, παγιωμένα ωστόσο από το πρώτο του κιόλας βιβλίο. Η έντονη φιλοσοφική διάθεση σε συνδυασμό με ένα άκρως οικονομημένο λυρικό στοιχείο συγκροτούν τελικά ένα περίτεχνα δομημένο σύμπαν, όπου η συγκρατημένα διατυπωμένη υπαρξιακή οιμωγή φαίνεται να μην παραχαράσσει την αντικειμενική θεώρηση του κόσμου. Ενός κόσμου εννοημένου ως ένα σύνολο όχι μόνον ανθρώπων αλλά και μιας φύσης, που, παρά τις αυτές και ονοματισμένες συναρπαστικές εκφάνσεις της, παραμένει ανεξιχνίαστη και μυστηριώδης στον εσώτατο πυρήνα της. Αν το «δαχτυλικό αποτύπωμα» που εισήγαγε ο Παντελής Πρεβελάκης είναι μια έννοια καθοριστική προκειμένου να καταχωριστεί ένας ποιητής μέσα σε μια συνέχεια που αριθμεί αιώνες. Ο Βαγγέλης Χρόνης την έχει πολιορκήσει αναγνωρίζοντας τη σημασία του «ελάχιστου» ώστε το «όλον» να επαναφέρεται ακέραιο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Ασούφ, ένας Βεδουίνος βοσκός που ζει απομονωμένος στα βάθη της ερήμου, είναι δεμένος με τα πλάσματά της και σέβεται την ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ ανθρώπου και φύσης μέσα σε κείνο το σκληρό περιβάλλον. Μόνο αυτός συντονίζεται με τα αινίγματα του τόπου, και γι’ αυτό ακριβώς έχει οριστεί φύλακας των αρχαίων βραχογραφιών μιας κοιλάδας. Μόνο αυτός, επίσης, γνωρίζει τους δρόμους του θρυλικού αγρινού, ενός αγριοκάτσικου του βουνού που φημίζεται για το νόστιμο κρέας του. Ο Ασούφ αποφεύγει κάθε επαφή με τους συνανθρώπους του, όχι όμως και με τα περαστικά καραβάνια. Ο ίδιος και το αγρινό, που το θεωρεί ζώο ιερό, απειλούνται από τον ερχομό δύο κυνηγών. Οι συγκεκριμένοι άνδρες έχουν ήδη σφάξει κάμποσες γαζέλες και πλέον θέλουν να γευτούν κρέας αγρινού. Απαιτούν έτσι από τον Ασούφ να τους δείξει το μέρος όπου συνήθως κρύβεται το εντυπωσιακό, άπιαστο ζώο με τα στριφογυριστά κέρατα. Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στη νότια Λιβύη και διαπλέκει την παραδοσιακή πραγματικότητα της ερήμου με τον σαγηνευτικό μυστικισμό της. Ο ποιητικός Ιμπραχίμ Αλ Κούνι, υπαρξιακός και οικολογικός εξίσου, αγγίζει την καρδιά του ανθρώπου που αντιστέκεται. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Τούτο το λιτό και απέριττο μυθιστόρημα αποτελεί έναν επιτυχημένο συνδυασμό οικολογικού μύθου, πολιτικής κριτικής και λυρικού θρήνου για το παρελθόν. Ο Ασούφ, κεντρικός χαρακτήρας στο βιβλίο, είναι ένας βοσκός που ζει μονάχος μαζί με τα κατσίκια του σε μια βραχώδη περιοχή της ερήμου. Η σύγχρονη εποχή δεν τον έχει αγγίξει, και η ηρεμία του συχνά διαταράσσεται από τους "χριστιανούς τουρίστες" που συρρέουν για να επισκεφτούν αρχαίες θρησκευτικές βραχογραφίες σε σπηλιές και από ενθουσιώδεις "δυτικούς" που τον απειλούν ζητώντας του να τους καθοδηγήσει στο κυνήγι του αγρινού. [...] Ο Ιμπραχίμ αλ Κούνι έχει την απαραγνώριστη λογοτεχνική δύναμη να δραματοποιεί προσεγμένα και εύστοχα ασυμφιλίωτες πολιτισμικές διαφορές». (Kirkus Reviews)
«Από τα μυθιστορήματά του ξεχύνονται τα πάθη της ερήμου και οι θρύλοι των νομάδων. Ένας συγγραφέας που έχει κάνει κτήμα του τη μυθολογία του αρχαίου κόσμου και τη λογοτεχνία του σύγχρονου, με ποιητικές και μυστικιστές τάσεις εμφανείς στο έργο του». (Al Ahram weekly)