Η Κάθριν Ο'Ντελ είναι μια θρυλική φυσιογνωμία του ιρλανδικού θεάτρου. Ξεκίνησε με έναν περιοδεύοντα θίασο και σταδιακά γνώρισε την επιτυχία στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου, στο Μπρόντγουεϊ και τελικά στο Χόλιγουντ. Καθώς η κόρη της, η Νόρα, ανατρέχει στην εντυπωσιακή καριέρα και στην μποέμικη ζωή της μητέρας της, αρχίζει να σκαλίζει μυστικά και των δυο τους από χρόνια φυλαγμένα. Κάποια στιγμή, όταν η Κάθριν έβλεπε το άστρο της στο καλλιτεχνικό στερέωμα να σβήνει, οδηγήθηκε σε μια αλλόκοτη εγκληματική πράξη. Η Νόρα, θέλοντας πια να διαφυλάξει την κληρονομιά της διάσημης μητέρας της, επανεξετάζει κάθε ανομολόγητη πτυχή της πορείας της. Παράλληλα, αποκαλύπτει τη δική της ιστορία σεξουαλικής και συναισθηματικής ενηλικίωσης. Με αφορμή το επίπονο παρελθόν δύο γυναικών, δύο θυμάτων κακοποίησης που δεν μίλησαν ποτέ, το βιβλίο αυτό μας ρίχνει στη δίνη μιας άγριας και τρυφερής αγάπης. Με αφήγηση σαρωτική, με ένα ύφος άλλοτε λυρικό κι άλλοτε κοφτερό σαν λεπίδα, η Ανν Ένραϊτ καταθέτει ένα ευφυέστατο μυθιστόρημα για τη φήμη, την εξουσία, τη βία και τη συγκινητική προσπάθεια μιας κόρης να κατανοήσει τις κρυμμένες αλήθειες της μητέρας της. (Από τον εκδότη)

«Η ίδια γράφει τόσο καλά που θα μπορούσε να σου κάνει χαλάστρα και να μη θέλεις να διαβάσεις κανέναν άλλο συγγραφέα. Απογυμνωμένο από κάθε συναισθηματισμό, το αποτέλεσμα στην Ηθοποιό είναι ένα κριτικό σχόλιο, μια εξομολόγηση, μια ερωτική επιστολή ? και ακόμα ένα λαμπρό μυθιστόρημα από την Ανν Ένραϊτ». (Washington Post)
«Άλλος ένας θρίαμβος για την Ένραϊτ. Μία σύζευξη λυρικής πρόζας, αμεσότητας, ζεστασιάς και συναισθηματικής οξυδέρκειας». (Kirkus Reviews)
«Οι ανεξίτηλες εικόνες της αρχέγονης αγάπης μητέρας και κόρης που περιγράφει η Ένραϊτ, μιας αγάπης που καταλαγιάζει, που θεριεύει και εντέλει αντέχει, θα μείνουν στο μυαλό των αναγνωστών». (Booklist)
«Σαγηνευτικό». (The New Yorker)
«Μεθυστικό». (The New York Times)

Οπλισμένος βγαίνω στ’ ανοιχτά του πελάγου. Όπλα μου όσα κατανόησα μέχρι τα δεκάξι μου χρόνια, όσα χαράχτηκαν ανεξίτηλα στο μυαλό μου, όσα αποθήκευσα στο κελάρι της ψυχής μου, όσα πετάριζαν στην καρδιά μου. Τώρα πια γνώριζα τι σημαίνει για μένα η πατρίδα μου, πώς εγγράφεται μέσα μου, πώς να αναγνωρίζω τη ρίζα μου.
Έσκαψα βαθιά για να κατανοήσω τη σχέση μου με τους άλλους. Αισθάνθηκα τη δύναμη του έρωτα που γεννιέται και θεριεύει στο μυαλό και την καρδιά ενός νέου ανθρώπου. Πίστεψα στη δύναμη του Θεού που κρύβει ο καθένας μέσα του και ένιωσα περήφανος που μεγάλωσα σε σπίτι λευιτικό, που κοιτούσε κατάματα τον ουρανό χωρίς φόβο και δειλία.
Ένιωσα την απόγνωση κάθε φορά που διαπίστωνα την αποκτήνωση του ανθρώπου από τη χούντα των συνταγματαρχών. Βούτηξα στα άπατα νερά της γνώσης, λάτρεψα τη λογοτεχνία και τη γλώσσα μας, ένιωσα υπερήφανος για την ιστορία του τόπου μας, που γέννησε τη φιλοσοφία, ανέπτυξε την επιστήμη και τον πολιτισμό και θεσμοθέτησε το δημοκρατικό πολίτευμα.
Η δική μου Ιθάκη το νησί μου. Εκεί γυρίζω ξανά και ξανά κάθε φορά που νιώθω την ανάγκη να ξαποστάσω. Εκεί ακούγονται οι λέξεις και τα χρώματα που ηχούν κάθε φορά που ο παπα-Γιώργης παίρνει το δοξάρι του. (Από τον εκδότη)

Ο πολυδαίδαλος μύθος της Ελένης διατρέχει σχεδόν όλη την αρχαία γραμματεία. H ωραία, θεία γυναίκα στον Όμηρο και αμφιλεγόμενη παρουσία στους τραγικούς είναι η αιτία της καταστροφής της Τροίας αλλά και το μοιραίο θύμα των Θεών. Το βιβλίο ιχνηλατεί την παρουσία και τον ρόλο της στα ομηρικά έπη και στους τραγικούς αλλά και στους λυρικούς ποιητές, στους ρήτορες και στους σοφιστές, στους ποιητές των ελληνιστικών χρόνων και της λατινικής και της βυζαντινής γραμματείας, προσφέροντας ένα γοητευτικό ταξίδι στον κόσμο της Ελένης.
Στα νεότερα χρόνια η Ελένη δεν είναι μόνο η πανέμορφη μοιραία γυναίκα του τρωικού κύκλου. Γίνεται πρότυπο και Ιδέα. Κορυφαίοι ευρωπαίοι ποιητές, όπως ο Ρονσάρ, ο Ντ’ Αννούτσιο, ο Απολλιναίρ, ο Γέητς, ο Μπωντλαίρ, ο Ρεμπώ, ο Μαντελστάμ και άλλοι πολλοί υμνούν το κάλλος, τις περιπέτειες και τον ρόλο της. Στη νεότερη ελληνική ποίηση πρώτος ο Παλαμάς και στη συνέχεια ο Καζαντζάκης, ο Σικελιανός, ο Ρίτσος, ο Ελύτης, ο Σινόπουλος, ο Χαραλαμπίδης και άλλοι παλαιότεροι και νεότεροι ποιητές πήραν στον στίχο τους την Ελένη, άλλοτε υμνητικά και άλλοτε αφοριστικά, για να διατρέξουν σύγχρονους συμβολισμούς και να διατυπώσουν πικρές αλήθειες.
Στην Ελένη του Σεφέρη, ο ποιητής και ο αφηγητής Τεύκρος αυτοβιογραφούνται και μέσα από παραλληλισμούς άμεσους ή συσχετισμούς υπαινικτικούς οδηγούνται στην ταύτιση, συνειδητοποιώντας τη μοίρα τους και το τραγικό αδιέξοδο, στο οποίο κατέληξαν ύστερα από την πολεμική τους περιπέτεια και τη μεταπολεμική περιπλάνησή τους. (Από τον εκδότη)

Το σύνολο σχεδόν των συνομιλιών του Σωτήρη Σόρογκα, υπό τον τίτλο "Διάλογοι", με επίλεκτους δημοσιογράφους αλλά και ποιητές, σε εφημερίδες και περιοδικά, θα έλεγε κανείς πως μεταβάλλει το συνήθως ευκαιριακό είδος μιας επικοινωνίας προφορικού χαρακτήρα σε μια υψηλής τάξεως δοκιμιογραφική εκφορά του λόγου. Γεγονός που πιστώνεται όχι μόνο στα έντονου καλλιτεχνικού επιπέδου θέματα που συζητιούνται, αλλά και, κυρίως, στην υψηλόφρονα πνευματικότητα και συγκρότηση του ίδιου του ζωγράφου. Με αποτέλεσμα -είτε πρόκειται για θέματα της ζωγραφικής τέχνης, όπως έχουν αντιμετωπιστεί ακόμη και εξαντλητικά μέσα στους αιώνες, είτε για θέματα πολιτικά ή κοινωνικά, όπως έχουν καταχωρηθεί μέσα στις ταραγμένες συνθήκες του 20ού και του 21ου αιώνα, με δυσεξιχνίαστες τις συνέπειές τους στη συνολική θεώρηση της ζωγραφικής τέχνης- ο νηφάλια αποτιμητικός και διεισδυτικός τρόπος του Σωτήρη Σόρογκα να γίνεται ένα εντελές εργαλείο προκειμένου να εισχωρήσει κανείς ευφρόσυνα στα μυστικά μιας ασύγκριτα λυτρωτικής και επομένως και φιλάνθρωπης τέχνης. Όσο μεγάλος και αν είναι συχνά ο διασκελισμός ανάμεσα στις συζητούμενες παραμέτρους μιας απόλυτα πνευματικής τέχνης όπως η ζωγραφική, ο Σωτήρης Σόρογκας κατορθώνει με τις απαντήσεις του να ενοποιεί τις αναγνωρισμένες αντιτιθέμενες «σκοπιμότητες» σε σχέση με τη ζωγραφική, σε βαθμό που η κοινωνική της αποστολή να γίνεται τόσο μεγαλύτερη όσο σημαντικότερο παραμένει το καλλιτεχνικό της εκτόπισμα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Υπάρχουν δύο στοιχεία που θεωρώ πως προκαλούν το ενδιαφέρον σε αυτές τις καταιγιστικές εγγραφές και τις καθιστούν τόσο δημοφιλείς. Καταρχάς είναι η παρέλαση των ονομάτων. Συγγραφείς, ηθοποιοί, πολιτικοί και τόσοι άλλοι επώνυμοι γεμίζουν ασφυκτικά τις ημέρες του Θανάση Νιάρχου, σε βαθμό τέτοιο, που είναι ν’ απορείς με τους εξουθενωτικούς ρυθμούς εργασίας του που εναλλάσσονται με μια πλήρη κοινωνικότητας νυχτερινή ζωή. Ο Γιάννης Κοντός, ο Μένης Κουμανταρέας και ο Χριστόφορος Λιοντάκης, η Μαρίνα Καραγάτση, ο Μάνος Ελευθερίου και ο Μάνος Καρατζογιάννης, ο Αντώνης Φωστιέρης και ο Θανάσης Καστανιώτης, η Αμαλία Μεγαπάνου και η Κική Δημουλά, ο Κώστας Μητρόπουλος, η Ζωζώ Σαπουντζάκη και ο Σταμάτης Φασουλής, είναι ορισμένα μόνο από τα πρόσωπα που αποτελούν τον στενό πυρήνα της συντροφιάς του, μαζί με υπουργούς, βουλευτές, ζωγράφους, σκηνοθέτες κ.λπ. [...] Είναι γι’ αυτόν τον λόγο που οι σελίδες ημερολογίου του Θανάση Θ. Νιάρχου αποτυπώνουν μεγάλο μέρος της αθηναϊκής και συνεκδοχικά της ελληνικής πολιτιστικής ιστορίας των τελευταίων σχεδόν σαράντα χρόνων (1981-2018), συνιστώντας πολύτιμο εργαλείο για τον μελετητή αυτής της περιόδου, ο οποίος μπορεί πλέον να επιβεβαιώσει φιλικά δίκτυα, πνευματικές συγγένειες, υπόγειες επιρροές. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ζώντας στο χωριό δεν γίνεται να ξεφύγεις από το μαντρί που χτίζουν τα μάτια, τα αυτιά και το στόμα του κόσμου· αυτά σε κανακεύουν, σε ταΐζουν, σε ντύνουν, σε αναθρέφουν, χεράκι χεράκι σε μαθαίνουν την πρώτη σου περπατησιά.
Στην πόλη είναι αλλιώς τα πράγματα· καθένας παίρνει τον δικό του δρόμο αναζητώντας καλύτερη ζωή, την ζωή που τάζουν οι πόλεις, λίγη από την αίγλη του πλούτου που τόσους και τόσους, πάρα πολλούς και πολύ πιο δυνατούς, εξαπατημένα θρέμματα φρούδων ελπίδων που κάθε πόλη καλλιεργεί για τα τέκνα της, την ζωή που μεταλλάζει την ανέχεια σε ιδεολογία, την επιθυμία σε οδηγό.
Λέγαμε πως εδώ στην πόλη θα μπορούσαμε να ζήσουμε και να ανθρωπέψουμε, και ένας μετά τον άλλον τα μαζεύαμε και κινούσαμε προς το μεγάλο άγνωστο, το τόσο γεμάτο εντούτοις με κραταιές ελπίδες -ούτε χώραγε και κάτι παραπάνω στα μπαγκάζια μας-, εξάλλου ήταν και εκείνοι που τους είδαμε και μας διαβεβαίωσαν ότι άλλη είναι η ζωή στην πόλη, και αρχίσαν οι κυράδες, πρώτες αυτές είναι αλήθεια, να μουρμουρίζουν και να παραγεμίζουν την πόλη με καλούδια και πλεονεκτήματα.
Αυτά ήταν που δώσαν αέρα στα μυαλά μας και φτερά στα πόδια μας, και μας πήγαν άρον άρον στην πόλη, εκεί όπου, όπως λέγανε, οι ευκαιρίες γυρνούν στους δρόμους και διαλέγεις εσύ ποια θα αρπάξεις, μόνο φτάνει για αρχή να βάλεις κάπου το κεφάλι σου, να βολέψεις για λίγο την φαμίλια, και ύστερα όλα καλά θα πάνε... Αισιόδοξοι για κάποιο μέλλον δοτικό και αμετακίνητοι από την πίστη στην ιερότητα της παρθενίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)