Το σύνολο σχεδόν των συνομιλιών του Σωτήρη Σόρογκα, υπό τον τίτλο "Διάλογοι", με επίλεκτους δημοσιογράφους αλλά και ποιητές, σε εφημερίδες και περιοδικά, θα έλεγε κανείς πως μεταβάλλει το συνήθως ευκαιριακό είδος μιας επικοινωνίας προφορικού χαρακτήρα σε μια υψηλής τάξεως δοκιμιογραφική εκφορά του λόγου. Γεγονός που πιστώνεται όχι μόνο στα έντονου καλλιτεχνικού επιπέδου θέματα που συζητιούνται, αλλά και, κυρίως, στην υψηλόφρονα πνευματικότητα και συγκρότηση του ίδιου του ζωγράφου. Με αποτέλεσμα -είτε πρόκειται για θέματα της ζωγραφικής τέχνης, όπως έχουν αντιμετωπιστεί ακόμη και εξαντλητικά μέσα στους αιώνες, είτε για θέματα πολιτικά ή κοινωνικά, όπως έχουν καταχωρηθεί μέσα στις ταραγμένες συνθήκες του 20ού και του 21ου αιώνα, με δυσεξιχνίαστες τις συνέπειές τους στη συνολική θεώρηση της ζωγραφικής τέχνης- ο νηφάλια αποτιμητικός και διεισδυτικός τρόπος του Σωτήρη Σόρογκα να γίνεται ένα εντελές εργαλείο προκειμένου να εισχωρήσει κανείς ευφρόσυνα στα μυστικά μιας ασύγκριτα λυτρωτικής και επομένως και φιλάνθρωπης τέχνης. Όσο μεγάλος και αν είναι συχνά ο διασκελισμός ανάμεσα στις συζητούμενες παραμέτρους μιας απόλυτα πνευματικής τέχνης όπως η ζωγραφική, ο Σωτήρης Σόρογκας κατορθώνει με τις απαντήσεις του να ενοποιεί τις αναγνωρισμένες αντιτιθέμενες «σκοπιμότητες» σε σχέση με τη ζωγραφική, σε βαθμό που η κοινωνική της αποστολή να γίνεται τόσο μεγαλύτερη όσο σημαντικότερο παραμένει το καλλιτεχνικό της εκτόπισμα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Υπάρχουν δύο στοιχεία που θεωρώ πως προκαλούν το ενδιαφέρον σε αυτές τις καταιγιστικές εγγραφές και τις καθιστούν τόσο δημοφιλείς. Καταρχάς είναι η παρέλαση των ονομάτων. Συγγραφείς, ηθοποιοί, πολιτικοί και τόσοι άλλοι επώνυμοι γεμίζουν ασφυκτικά τις ημέρες του Θανάση Νιάρχου, σε βαθμό τέτοιο, που είναι ν’ απορείς με τους εξουθενωτικούς ρυθμούς εργασίας του που εναλλάσσονται με μια πλήρη κοινωνικότητας νυχτερινή ζωή. Ο Γιάννης Κοντός, ο Μένης Κουμανταρέας και ο Χριστόφορος Λιοντάκης, η Μαρίνα Καραγάτση, ο Μάνος Ελευθερίου και ο Μάνος Καρατζογιάννης, ο Αντώνης Φωστιέρης και ο Θανάσης Καστανιώτης, η Αμαλία Μεγαπάνου και η Κική Δημουλά, ο Κώστας Μητρόπουλος, η Ζωζώ Σαπουντζάκη και ο Σταμάτης Φασουλής, είναι ορισμένα μόνο από τα πρόσωπα που αποτελούν τον στενό πυρήνα της συντροφιάς του, μαζί με υπουργούς, βουλευτές, ζωγράφους, σκηνοθέτες κ.λπ. [...] Είναι γι’ αυτόν τον λόγο που οι σελίδες ημερολογίου του Θανάση Θ. Νιάρχου αποτυπώνουν μεγάλο μέρος της αθηναϊκής και συνεκδοχικά της ελληνικής πολιτιστικής ιστορίας των τελευταίων σχεδόν σαράντα χρόνων (1981-2018), συνιστώντας πολύτιμο εργαλείο για τον μελετητή αυτής της περιόδου, ο οποίος μπορεί πλέον να επιβεβαιώσει φιλικά δίκτυα, πνευματικές συγγένειες, υπόγειες επιρροές. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ζώντας στο χωριό δεν γίνεται να ξεφύγεις από το μαντρί που χτίζουν τα μάτια, τα αυτιά και το στόμα του κόσμου· αυτά σε κανακεύουν, σε ταΐζουν, σε ντύνουν, σε αναθρέφουν, χεράκι χεράκι σε μαθαίνουν την πρώτη σου περπατησιά.
Στην πόλη είναι αλλιώς τα πράγματα· καθένας παίρνει τον δικό του δρόμο αναζητώντας καλύτερη ζωή, την ζωή που τάζουν οι πόλεις, λίγη από την αίγλη του πλούτου που τόσους και τόσους, πάρα πολλούς και πολύ πιο δυνατούς, εξαπατημένα θρέμματα φρούδων ελπίδων που κάθε πόλη καλλιεργεί για τα τέκνα της, την ζωή που μεταλλάζει την ανέχεια σε ιδεολογία, την επιθυμία σε οδηγό.
Λέγαμε πως εδώ στην πόλη θα μπορούσαμε να ζήσουμε και να ανθρωπέψουμε, και ένας μετά τον άλλον τα μαζεύαμε και κινούσαμε προς το μεγάλο άγνωστο, το τόσο γεμάτο εντούτοις με κραταιές ελπίδες -ούτε χώραγε και κάτι παραπάνω στα μπαγκάζια μας-, εξάλλου ήταν και εκείνοι που τους είδαμε και μας διαβεβαίωσαν ότι άλλη είναι η ζωή στην πόλη, και αρχίσαν οι κυράδες, πρώτες αυτές είναι αλήθεια, να μουρμουρίζουν και να παραγεμίζουν την πόλη με καλούδια και πλεονεκτήματα.
Αυτά ήταν που δώσαν αέρα στα μυαλά μας και φτερά στα πόδια μας, και μας πήγαν άρον άρον στην πόλη, εκεί όπου, όπως λέγανε, οι ευκαιρίες γυρνούν στους δρόμους και διαλέγεις εσύ ποια θα αρπάξεις, μόνο φτάνει για αρχή να βάλεις κάπου το κεφάλι σου, να βολέψεις για λίγο την φαμίλια, και ύστερα όλα καλά θα πάνε... Αισιόδοξοι για κάποιο μέλλον δοτικό και αμετακίνητοι από την πίστη στην ιερότητα της παρθενίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)