Η «Κλάρα», ο «Σέιν» και ο «Μόμπι-Ντικ» αλλά και η «Κυρία Ντάλογουεϊ» και η «Αφρική» του Αρανίτση. Αυτά είναι κάποια από τα βιβλία της ζωής του Κώστα Καλτσά.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Το πρώτο βιβλίο που θυμάμαι.
Μάλλον το Εγώ κι η αδερφή μου η Κλάρα του Ντιμίτερ Ινκιόφ (Μετόπη, 1983, νομίζω).
Το αγαπημένο μου βιβλίο ως παιδί.
Σέιν: O άνθρωπος της χαμένης κοιλάδας, του Τζακ Σέιφερ (Καστανιώτης, 1987). Δεν είναι μόνο ότι το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα, αλλά ότι αποτέλεσε και το πρώτο μου μάθημα στο κλισέ «το βιβλίο είναι πάντα καλύτερο από τη ταινία». Η μεταφορά στον κινηματογράφο (σκηνοθεσία Τζορτζ Στίβενς, 1953) δικαίως θεωρείται κλασική, αλλά ο Άλαν Λαντ δεν θα μπορούσε ποτέ να συναγωνιστεί τον Σέιν που κουβαλούσα στο κεφάλι μου.
Το βιβλίο που σημάδεψε την εφηβεία μου.
Στα δεκαπέντε μου, ο πατέρας μου έφερε σπίτι τον Μόμπι-Ντικ (Gutenberg, 1991, στη μετάφραση-άθλο του Αθανάσιου Χριστοδούλου). Το είχε αγοράσει μια συνάδελφός του που το παράτησε στις πρώτες εκατό σελίδες και, ξέροντας ότι διάβαζα πολύ, του είπε «δώσ’ το στο γιο σου, είναι δύσκολο αλλά ποιος ξέρει». Την ευχαριστώ ακόμα στο κεφάλι μου τουλάχιστον μια φορά τον μήνα.
Το βιβλίο που επηρέασε τη σκέψη μου.
Αμέτρητα. Αυτό δεν υποτίθεται πως πρέπει να κάνουν, ιδανικά;
Το βιβλίο που με έκανε να θέλω να γίνω συγγραφέας.
Που να με έκανε να θέλω να «γίνω συγγραφέας», κανένα. Που να με έκανε να θέλω να γράψω κι εγώ, λίγο-πολύ οτιδήποτε διάβαζα, αρχής γενομένης με το Εγώ κι η αδερφή μου η Κλάρα.
Το βιβλίο που ξαναδιαβάζω.
Όταν θέλω comfort read που θα με κάνει να γελάω ασταμάτητα, το Cryptonomicon του Neal Stephenson έκανε μέχρι και τη θητεία στον Έβρο υποφερτή. Όταν θέλω να μου τιναχθούν από την αρχή τα μυαλά στον αέρα, The Crying of Lot 49 του Τόμας Πίντσον (μακράν το πιο σημειωμένο βιβλίο που έχω, δεν διακρίνεται καλά-καλά το λευκό του χαρτιού στο μισό). Μια φορά τη δεκαετία, όλα τα μυθιστορήματα του Φίλιπ Κ. Ντικ με σειρά έκδοσης. Την Κυρία Ντάλογουεϊ και το Στο φάρο, της Βιρτζίνια Γουλφ. Τα δοκίμια του Γουίλιαμ Γκας. Το The Secret Agent του Κόνραντ. Μπακόλα και Πεντζίκη. Τα διηγήματα του Χατζητάτση και του Τσέχοφ. Τον Αυτοκράτορα της Δύσης του Πιερ Μισόν. Το Dancer from the Dance του Andrew Holleran. Την ποίηση του Σεφέρη και της Ελίζαμπεθ Μπίσοπ. Και λοιπά. Ξαναδιαβάζω μάλλον πολύ περισσότερο από όσο με παίρνει (δεδομένου του ρυθμού που αγοράζω βιβλία) αλλά και μάλλον πολύ λιγότερο από όσο θα έπρεπε.
Το βιβλίο που χαρίζω.
Δεν είναι συγκεκριμένο, μπαίνει στη μέση ο καταναγκασμός του πρώην βιβλιοπώλη να δώσει το σωστό βιβλίο στον σωστό άνθρωπο. Το βιβλίο που έχω δώσει τις περισσότερες φορές είναι νομίζω η (εξαντλημένη) Αφρική του Ευγένιου Αρανίτση, που έχω αγοράσει μεταχειρισμένη τέσσερις φορές, μια για μένα και τρεις για φίλους.
Το βιβλίο που άργησα να ανακαλύψω.
Μου πήρε νομίζω καιρό να μπορέσω να αφήσω πίσω μου το τραύμα των Κειμένων Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και να διαβάσω πραγματικά και για τον εαυτό μου Παπαδιαμάντη, Βενέζη, Μυριβήλη κλπ.
Το βιβλίο που ντρέπομαι να λέω ότι έχω διαβάσει.
Κανένα, το διάβασμα δεν είναι ποτέ ντροπή.
Το βιβλίο που διαβάζω τώρα.
Μια παλιότερη συλλογή διηγημάτων της Jayne Anne Phillips (Black Tickets), εναλλάξ με διηγήματα από το Northwest of Earth της C. L. Moore (επιστημονική φαντασία του ’50, ο Northwest Smith είναι ο Χαν Σόλο πριν τον Χαν Σόλο), και ξανά (να ‘μαστε πάλι) τα διηγήματα του Βιζυηνού. Ενδιάμεσα, κείμενα από τον δεύτερο τόμο του Θεάτρου στην Ελλάδα της Ελένης Βαροπούλου (Άγρα, 2011).
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Κώστας Καλτσάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Πτυχιούχος βιολόγος, εργάστηκε σε βιβλιοπωλείο πριν ολοκληρώσει το διδακτορικό του στη δημιουργική γραφή στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον ως υπότροφος του Arts and Humanities Research Council UK, με τη Νικήτρια σκόνη ως μέρος της διατριβής του. Έχει μεταφράσει έργα των Τζόναθαν Λέθεμ, Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας κ.ά. Έχει εκδώσει μία νουβέλα (Postlude, Pilotless Press, Αθήνα 2014). Ζει στην Αθήνα με τη γυναίκα του και τον αιλουροειδή αφέντη τους. Η Νικήτρια σκόνη είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.
