«Ιδιαίτερη είναι [...] η σημασία της έκδοσης για τους νέους μας, οι οποίοι διαβάζοντας το βιβλίο αυτό μπορούν να πληροφορηθούν για αρκετές άγνωστες πτυχές του Αγώνα του 1955-1959, οι οποίες φωτίζονται σε μεγάλο βαθμό από τις πληροφορίες και τις μαρτυρίες που παραθέτει στο βιβλίο του ο συγγραφέας Αντρέας Δρυμιώτης». (ΤΑΣΣΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας)

«Οι εφιαλτικές μέρες των "χωρίς δίκη" κρατουμένων στα διάφορα κρατητήρια (π.χ. Κοκκινοτριμιθιάς, Πύλας, Πυροΐου και άλλα) αποδεικνύουν τη στυγνή συμπεριφορά των αποικιοκρατών και περιγράφονται από τον τότε κρατούμενο Ανδρέα Δρυμιώτη με σαφήνεια, γιατί είναι βιώματα που τα διατηρεί ως σήμερα ακέραια στη μνήμη του».
(ΚΛΑΙΡΗ ΑΓΓΕΛΙΔΟΥ, Πρόεδρος του Συμβουλίου Ιστορικής Μνήμης Αγώνα ΕΟΚΑ 1955-1959)

«[...] το Ημερολόγιο δεν περιγράφει μόνο τη δική μου εμπειρία, αλλά ουσιαστικά είναι μια μαρτυρία από τη ζωή όλων των κρατουμένων της εποχής εκείνης. [...] Κι επειδή "η μνήμη -όχι το αίμα- είναι ο μεγάλος κρίκος που εξασφαλίζει την ενότητα και τη συνέχεια", όπως είχε πει ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, γι' αυτό προχώρησα στην έκδοση αυτή. Για να διατηρήσω τη μνήμη».

Η Κάθριν Ο'Ντελ είναι μια θρυλική φυσιογνωμία του ιρλανδικού θεάτρου. Ξεκίνησε με έναν περιοδεύοντα θίασο και σταδιακά γνώρισε την επιτυχία στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου, στο Μπρόντγουεϊ και τελικά στο Χόλιγουντ. Καθώς η κόρη της, η Νόρα, ανατρέχει στην εντυπωσιακή καριέρα και στην μποέμικη ζωή της μητέρας της, αρχίζει να σκαλίζει μυστικά και των δυο τους από χρόνια φυλαγμένα. Κάποια στιγμή, όταν η Κάθριν έβλεπε το άστρο της στο καλλιτεχνικό στερέωμα να σβήνει, οδηγήθηκε σε μια αλλόκοτη εγκληματική πράξη. Η Νόρα, θέλοντας πια να διαφυλάξει την κληρονομιά της διάσημης μητέρας της, επανεξετάζει κάθε ανομολόγητη πτυχή της πορείας της. Παράλληλα, αποκαλύπτει τη δική της ιστορία σεξουαλικής και συναισθηματικής ενηλικίωσης. Με αφορμή το επίπονο παρελθόν δύο γυναικών, δύο θυμάτων κακοποίησης που δεν μίλησαν ποτέ, το βιβλίο αυτό μας ρίχνει στη δίνη μιας άγριας και τρυφερής αγάπης. Με αφήγηση σαρωτική, με ένα ύφος άλλοτε λυρικό κι άλλοτε κοφτερό σαν λεπίδα, η Ανν Ένραϊτ καταθέτει ένα ευφυέστατο μυθιστόρημα για τη φήμη, την εξουσία, τη βία και τη συγκινητική προσπάθεια μιας κόρης να κατανοήσει τις κρυμμένες αλήθειες της μητέρας της. (Από τον εκδότη)

«Η ίδια γράφει τόσο καλά που θα μπορούσε να σου κάνει χαλάστρα και να μη θέλεις να διαβάσεις κανέναν άλλο συγγραφέα. Απογυμνωμένο από κάθε συναισθηματισμό, το αποτέλεσμα στην Ηθοποιό είναι ένα κριτικό σχόλιο, μια εξομολόγηση, μια ερωτική επιστολή ? και ακόμα ένα λαμπρό μυθιστόρημα από την Ανν Ένραϊτ». (Washington Post)
«Άλλος ένας θρίαμβος για την Ένραϊτ. Μία σύζευξη λυρικής πρόζας, αμεσότητας, ζεστασιάς και συναισθηματικής οξυδέρκειας». (Kirkus Reviews)
«Οι ανεξίτηλες εικόνες της αρχέγονης αγάπης μητέρας και κόρης που περιγράφει η Ένραϊτ, μιας αγάπης που καταλαγιάζει, που θεριεύει και εντέλει αντέχει, θα μείνουν στο μυαλό των αναγνωστών». (Booklist)
«Σαγηνευτικό». (The New Yorker)
«Μεθυστικό». (The New York Times)

Οπλισμένος βγαίνω στ’ ανοιχτά του πελάγου. Όπλα μου όσα κατανόησα μέχρι τα δεκάξι μου χρόνια, όσα χαράχτηκαν ανεξίτηλα στο μυαλό μου, όσα αποθήκευσα στο κελάρι της ψυχής μου, όσα πετάριζαν στην καρδιά μου. Τώρα πια γνώριζα τι σημαίνει για μένα η πατρίδα μου, πώς εγγράφεται μέσα μου, πώς να αναγνωρίζω τη ρίζα μου.
Έσκαψα βαθιά για να κατανοήσω τη σχέση μου με τους άλλους. Αισθάνθηκα τη δύναμη του έρωτα που γεννιέται και θεριεύει στο μυαλό και την καρδιά ενός νέου ανθρώπου. Πίστεψα στη δύναμη του Θεού που κρύβει ο καθένας μέσα του και ένιωσα περήφανος που μεγάλωσα σε σπίτι λευιτικό, που κοιτούσε κατάματα τον ουρανό χωρίς φόβο και δειλία.
Ένιωσα την απόγνωση κάθε φορά που διαπίστωνα την αποκτήνωση του ανθρώπου από τη χούντα των συνταγματαρχών. Βούτηξα στα άπατα νερά της γνώσης, λάτρεψα τη λογοτεχνία και τη γλώσσα μας, ένιωσα υπερήφανος για την ιστορία του τόπου μας, που γέννησε τη φιλοσοφία, ανέπτυξε την επιστήμη και τον πολιτισμό και θεσμοθέτησε το δημοκρατικό πολίτευμα.
Η δική μου Ιθάκη το νησί μου. Εκεί γυρίζω ξανά και ξανά κάθε φορά που νιώθω την ανάγκη να ξαποστάσω. Εκεί ακούγονται οι λέξεις και τα χρώματα που ηχούν κάθε φορά που ο παπα-Γιώργης παίρνει το δοξάρι του. (Από τον εκδότη)

Ο πολυδαίδαλος μύθος της Ελένης διατρέχει σχεδόν όλη την αρχαία γραμματεία. H ωραία, θεία γυναίκα στον Όμηρο και αμφιλεγόμενη παρουσία στους τραγικούς είναι η αιτία της καταστροφής της Τροίας αλλά και το μοιραίο θύμα των Θεών. Το βιβλίο ιχνηλατεί την παρουσία και τον ρόλο της στα ομηρικά έπη και στους τραγικούς αλλά και στους λυρικούς ποιητές, στους ρήτορες και στους σοφιστές, στους ποιητές των ελληνιστικών χρόνων και της λατινικής και της βυζαντινής γραμματείας, προσφέροντας ένα γοητευτικό ταξίδι στον κόσμο της Ελένης.
Στα νεότερα χρόνια η Ελένη δεν είναι μόνο η πανέμορφη μοιραία γυναίκα του τρωικού κύκλου. Γίνεται πρότυπο και Ιδέα. Κορυφαίοι ευρωπαίοι ποιητές, όπως ο Ρονσάρ, ο Ντ’ Αννούτσιο, ο Απολλιναίρ, ο Γέητς, ο Μπωντλαίρ, ο Ρεμπώ, ο Μαντελστάμ και άλλοι πολλοί υμνούν το κάλλος, τις περιπέτειες και τον ρόλο της. Στη νεότερη ελληνική ποίηση πρώτος ο Παλαμάς και στη συνέχεια ο Καζαντζάκης, ο Σικελιανός, ο Ρίτσος, ο Ελύτης, ο Σινόπουλος, ο Χαραλαμπίδης και άλλοι παλαιότεροι και νεότεροι ποιητές πήραν στον στίχο τους την Ελένη, άλλοτε υμνητικά και άλλοτε αφοριστικά, για να διατρέξουν σύγχρονους συμβολισμούς και να διατυπώσουν πικρές αλήθειες.
Στην Ελένη του Σεφέρη, ο ποιητής και ο αφηγητής Τεύκρος αυτοβιογραφούνται και μέσα από παραλληλισμούς άμεσους ή συσχετισμούς υπαινικτικούς οδηγούνται στην ταύτιση, συνειδητοποιώντας τη μοίρα τους και το τραγικό αδιέξοδο, στο οποίο κατέληξαν ύστερα από την πολεμική τους περιπέτεια και τη μεταπολεμική περιπλάνησή τους. (Από τον εκδότη)