Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη: «Στο Πάθος της Τζάνετ Γουίντερσον είδα για πρώτη φορά τον εαυτό μου μέσα σ’ ένα βιβλίο»

Το πρώτο βιβλίο που θυμάμαι

Το σώμα μας της Κλαιρ Ράινερ.

Περνούσα ώρες ολόκληρες, παιδί, χαζεύοντάς το. Μετά πήγαινα κι έκανα ανατομία στο αρνάκι που έπαιρνε η μαμά μου για Πάσχα από τον χασάπη. Ίσως τελικά δεν είναι περίεργο που κατέληξα να μεταφράζω Νέσμπο. (Χαρ χαρ)

Το αγαπημένο μου βιβλίο ως παιδί

Το Μούνφλιτ – το μυστήριο του θρυλικού διαμαντιού του Τζ. Μιντ Φόκνερ, από τη Νεανική Βιβλιοθήκη των εκδ. Καστανιώτη.

Περιπέτειες, λαθρεμπόρια, πειρατικοί θησαυροί, διαμάντια σε κάστρα, νυχτερινά νεκροταφεία… Βιβλίο που πρωτοεκδόθηκε το 1898 κι εγώ το είχα λιώσει στην ανάγνωση. Πού να ξέρω ότι σχεδόν 30 χρόνια αργότερα, θα ζούσα ένα βήμα από τις περιοχές που περιγράφει στο Ντόρσετ της Αγγλίας, τη (διάσημη από τον ΜακΓιούαν) Τσέσιλ Μπιτς και το Corfe Castle…

Το βιβλίο που σημάδεψε την εφηβεία μου

Το Πάθος της Τζανέτ Γουίντερσον.

Ήταν η πρώτη φορά που είδα τον εαυτό μου μέσα σ’ ένα βιβλίο. Ερωτεύτηκα το βιβλίο, τη γραφή της Γουίντερσον και το βρετανικό μυαλό, μια για πάντα.



Το βιβλίο που επηρέασε τη σκέψη μου

Τα Αχυρένια Σκυλιά του John N. Gray, στο πρωτότυπό τους (Straw Dogs).

Το διάβασα στο πανεπιστήμιο, το 2002, όταν πρωτοβγήκε. Ο ουμανισμός –λέει ο Γκρέι— είναι απλώς μια κοσμική εκδοχή του ανθρωποκεντρισμού του χριστιανισμού. Παραμένουμε αλαζόνες και καταστρέφουμε τον πλανήτη και τους εαυτούς μας με κύριο όπλο την τεχνολογία, ξεχνώντας την πραγματική μας θέση στη φυσική τάξη των πραγμάτων. Όμως ο φυσικός κόσμος αυτορυθμίζεται χωρίς να νοιάζεται για την ύβρη των ανθρώπων, οι οποίοι, εν τέλει, θα αυτοκαταστραφούν. Αγάπησα τόσο πολύ αυτό το βιβλίο, που επέστρεψα στο Ην. Βασίλειο για να κάνω μεταπτυχιακό στην πολιτική θεωρία επί τούτου με τον Τζον Γκρέι, τον οποίο θεωρώ και μέντορά μου.

Το βιβλίο που με έκανε να θέλω να γίνω συγγραφέας

Η ποιητική συλλογή The Dream of a Common Language της Αμερικανίδας Adrienne Rich και κυρίως τα «21 Ποιήματα Αγάπης» (“21 Love Poems”) εντός.

Το βιβλίο που ξαναδιαβάζω

Το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη.

Τη Γυναίκα της Ζάκυθος του Διονυσίου Σολωμού. Την Οκτάνα του Ανδρέα Εμπειρίκου. Τα βιβλία του W.G. Sebald. Το The Dream of a Common Language της Adrienne Rich. Τα Εις Εαυτόν του Μάρκου Αυρήλιου. Τα ποιήματα της Mary Oliver.

Το βιβλίο που χαρίζω

Το Πάθος της Γουίντερσον. Την Ατίμωση του Κούτσι. Τους Αργοναύτες της Μάγκι Νέλσον.

Το βιβλίο που άργησα να ανακαλύψω

Όχι βιβλίο συγκεκριμένο, αλλά συγκεκριμένους συγγραφείς. Τον Γιον Φόσσε. Και τον Γιεουντά Αμιχάι. Έχω ερωτευτεί και τους δύο.

Το βιβλίο που ντρέπομαι να λέω ότι έχω διαβάσει

Από αυτά άλλο τίποτα. Αλλά για ντροπές είμαστε τώρα; Θα το πω αλλιώς: το βιβλίο της σειράς που διάβασα και κατευχαριστήθηκα ήταν ο Κώδικας Ντα Βίντσι του Νταν Μπράουν.

Το βιβλίο της σειράς που διάβασα και παράτησα στη μέση γιατί δεν αντεχόταν ήταν ο Αλχημιστής του Κοέλιο.

Το βιβλίο που διαβάζω τώρα.

Διαβάζω πάντα πολλά μαζί. Από δοκίμια το Silent Catastrophes του W.G. Sebald, που συλλέχθηκε μεταθανάτια και μόλις κυκλοφόρησε.

Από ποίηση το The Tradition του Jericho Brown και το Sonnets for Albert του Anthony Joseph [συνομιλούν πάρα πολύ ωραία μεταξύ τους: για την καταγωγική παράδοση, τις πατρικές φιγούρες, την πολιτική υπόσταση των έγχρωμων παιδιών σε λευκές κοινωνίες, για το τι κρατάμε και τι αφήνουμε απ’ την οικογενειακή μας ταυτότητα]. Από μυθοπλασία το Θάνατος στη Ρώμη του Βόλφγκανγκ Κέπεν (μτφρ. Βασίλης Τσαλής). Κι άλλα που πιάνω και αφήνω, ξαναπιάνω, ξαναφήνω.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα 

Η Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Σπούδασε φιλοσοφία, θεολογία και πολιτική θεωρία στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, και δημιουργική γραφή στο Πανεπιστήμιο East Anglia. Είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος στο διαδραστικό ιστορικό ντοκιμαντέρ από το Πανεπιστήμιο του Bournemouth. Το 2018 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για το βιβλίο της Η επιστροφή των νεκρών (Πόλις, 2017). Ασχολείται, μεταξύ άλλων, με τη μετάφραση νορβηγικής λογοτεχνίας. Από τις εκδόσεις Πόλις κυκλοφορούν επίσης οι ποιητικές της συλλογές Λονδίνο-Ιστανμπούλ (2009), Αστικά ερείπια (και αντιπερισπασμοί) (2013) και η τελευταία της Ημέρες καλοσύνης (2023).