Δύο καβγατζήδες ηλικιωμένοι άντρες στο Τσενάι, στην Ινδία, βιώνουν μια προσωπική τραγωδία με φόντο μια εθνική καταστροφή. Επιστρέφοντας στη γειτονιά των Παιδιών του Μεσονυκτίου, στη Μουμπάι, μια χαρισματική μουσικός βρίσκεται εγκλωβισμένη σε έναν δυστυχισμένο γάμο με έναν δισεκατομμυριούχο. Σε ένα αγγλικό πανεπιστήμιο, το φάντασμα ενός ακαδημαϊκού ζητάει από μια μοναχική φοιτήτρια να πάρει εκδίκηση από τον παλιό του δυνάστη.
Οι μαγικές ιστορίες του Ρούσντι κινούνται ανάμεσα στις τρεις χώρες που ο συγγραφέας έχει αποκαλέσει πατρίδα του -την Ινδία, την Αγγλία και την Αμερική- και διερευνούν τι σημαίνει να πλησιάζει κάποιος την ενδέκατη ώρα της ζωής του. Αναμετριούνται με τη θνητότητα και μιλούν για όσα έχει ζήσει και ξεπεράσει ο Ρούσντι.
Συμφιλιωνόμαστε με τον θάνατο ή επαναστατούμε απέναντί του; Πώς μπορούμε να αποχαιρετήσουμε τους τόπους που έχουμε κάνει σπίτι μας; Πώς καταφέρνουμε να νιώσουμε πληρότητα από τη ζωή μας όταν δε γνωρίζουμε το τέλος της δικής μας ιστορίας; Η ΕΝΔΕΚΑΤΗ ΩΡΑ στοχάζεται πάνω στη ζωή και στον θάνατο, στην κληρονομιά και την ταυτότητα, με τη διεισδυτική ματιά και τη ζωηρή φαντασία που έχουν αναδείξει τον Σάλμαν Ρούσντι σε έναν από τους κορυφαίους συγγραφείς της εποχής μας. (Από τον εκδότη)

Η σφοδρή έκλαμψη, ο σπινθήρας του κάλλους συμπίπτουν με τη στιγμή της υπέρβασης, της πραγμάτωσης, της Άτης της Αντιγόνης, που είναι το γνώρισμα στο οποίο έδωσα εξαιρετική έμφαση... Μέσω αυτού του στοιχείου εγκαθίσταται για εμάς μια ορισμένη σχέση με το επέκεινα του κεντρικού πεδίου, αλλά αυτό επίσης είναι που μας απαγορεύει να δούμε την πραγματική του φύση... Η επίπτωση της ομορφιάς είναι σαν τύφλωση. Επέκεινα συμβαίνει κάτι ακόμη, κάτι που δεν γίνεται να κοιταχτεί...
Η Αντιγόνη παρουσιάζεται ως αυτόνομος - ανεπιτήδευτη σχέση του ανθρώπινου όντος με ό,τι ως εκ θαύματος συμβαίνει να κουβαλάει, δηλαδή με τη σημαίνουσα τομή, η οποία του επιδικάζει την ανυπέρβλητη δύναμη να είναι, απέναντι κι ενάντια σε όλους, αυτό που είναι...
Όμως η Αντιγόνη οδηγεί στο έπακρο την εκπλήρωση αυτού που μπορούμε να ονομάσουμε αμιγή επιθυμία, την απερίφραστη επιθυμία θανάτου ως τέτοια. Την επιθυμία αυτή, την ενσαρκώνει.
Για σκεφτείτε - Τι γίνεται με την επιθυμία της; Δεν θα έπρεπε να είναι η επιθυμία του Άλλου, και να συνδέεται με την επιθυμία της μητέρας; Η επιθυμία της μητέρας, το κείμενο το υπαινίσσεται, είναι η κοιτίδα των πάντων. Η επιθυμία της μητέρας είναι ταυτόχρονα η ιδρυτική επιθυμία όλης της δομής, η επιθυμία που έφερε στον κόσμο εκείνα τα ανεπανάληπτα βλαστάρια, τον Ετεοκλή, τον Πολυνείκη, την Αντιγόνη, την Ισμήνη, αλλά είναι παράλληλα επιθυμία εγκληματική... Οι γόνοι της αιμομικτικής σχέσης είναι δύο αδελφοί, ο ένας αντιπροσωπεύει την ισχύ και ο άλλος αντιπροσωπεύει το έγκλημα. Δεν υπάρχει κανένας για να επωμιστεί το έγκλημα, και την εγκυρότητα του εγκλήματος, παρά μόνο η Αντιγόνη.
Μεταξύ των δύο, η Αντιγόνη επιλέγει να είναι ξεκάθαρα η φύλακας του είναι του εγκληματία ως τέτοιου. Ίσως τα πράγματα να μπορούσαν να έχουν ένα τέλος, αν το κοινωνικό σώμα είχε θελήσει να συγχωρήσει, να λησμονήσει, και να καλύψει όλα αυτά με τις ίδιες επικήδειες τιμές. Στο μέτρο που η κοινότητα αρνείται κάτι τέτοιο, η Αντιγόνη οφείλει να θυσιάσει το είναι της στον βωμό της διατήρησης εκείνου του ουσιώδους είναι που είναι η οικογενειακή Άτη - κίνητρο, γνήσιος άξονας αναφοράς, γύρω από τον οποίο περιστρέφεται όλη ετούτη η τραγωδία.
Η Αντιγόνη διατηρεί για πάντα, διαιωνίζει, απαθανατίζει αυτή την Άτη. (Από το κεφάλαιο ΚΑ΄)

Αθήνα της Χούντας. Βόννη των φοιτητικών διαδηλώσεων. Ανατολικό Βερολίνο της κατασκοπείας. Στη διπλωματική σκηνή των αρχών της δεκαετίας του ’70, οι δύο Γερμανίες διαγκωνίζονται για την επιρροή στην Ελλάδα και χρησιμοποιούν κάθε αθέμιτο μέσο για να την αποκτήσουν. Η Ελένη εργάζεται στην ελληνική πρεσβεία στη Βόννη. Ο Ούντο, πράκτορας της Ανατολικής Γερμανίας, λαμβάνει εντολή να την προσεγγίσει ερωτικά για να της αποσπάσει απόρρητες πληροφορίες. Ποιος είναι τελικά το θύμα και ποιος ο θύτης όταν τα όρια μεταξύ πάθους και καθήκοντος θολώνουν; Όταν και οι δύο γνωρίζουν πως το συναίσθημα είναι το πιο επικίνδυνο όπλο στον έρωτα και στον (Ψυχρό) πόλεμο όπου όλα επιτρέπονται; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τον Νοέμβριο του 2020, η Ζιζέλ Πελικό κλήθηκε σε ένα τοπικό αστυνομικό τμήμα και η ζωή της, όπως την ήξερε, τελείωσε. Ο επί πενήντα χρόνια σύζυγός της είχε συλληφθεί από έναν φύλακα σούπερ μάρκετ να βιντεοσκοπεί κάτω από τις φούστες γυναικών. Στον υπολογιστή του όμως υπήρχαν συνταρακτικά στοιχεία: για σχεδόν μια δεκαετία, τη νάρκωνε και τη βίαζε κρυφά, ενώ καλούσε δεκάδες αγνώστους στο σπίτι τους για να την κακοποιήσουν.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, εκείνος και άλλοι πενήντα άνδρες οδηγήθηκαν σε δίκη και το θάρρος της Ζιζέλ να παραιτηθεί από το δικαίωμα ανωνυμίας της έκανε τον γύρο του κόσμου. «Η ντροπή πρέπει να αλλάξει πλευρά», δήλωσε, δίνοντας φωνή και ελπίδα σε εκατομμύρια ανθρώπους. Τα λόγια της έγιναν σύνθημα για ριζική αλλαγή στη δημόσια στάση και στη νομοθεσία γύρω από υποθέσεις σεξουαλικής βίας.
Στο ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ η Ζιζέλ Πελικό αφηγείται την ιστορία της για πρώτη φορά όχι ως θύμα, αλλά ως μάρτυρας. Με αταλάντευτη ειλικρίνεια και συγκλονιστική χάρη, ξαναζεί τα βήματα μιας ζωής χτισμένης επί πέντε δεκαετίες· την τελευταία δεκαετία του γάμου της και την κρυφή κακοποίηση, καθώς και τη μακρά πορεία συναισθηματικής επούλωσης που ακολούθησε. Καθώς υπερβαίνει τα αδιανόητα τραύματα του παρελθόντος, ενάντια σε κάθε πιθανότητα, αναδύεται με ανανεωμένο πάθος και σεβασμό για τη ζωή.
Μια συγκινητική μαρτυρία επιβίωσης και θάρρους και ένα αξέχαστο πορτρέτο μιας γυναίκας που έσπασε τη σιωπή και ξαναβρήκε τη φωνή της. (Από τον εκδότη)