Ο μυστικός θίασος αφορμάται από τη σαγήνη του θεάτρου, τους ιριδισμούς της ράμπας, τα πρόσωπα και τα προσωπεία. Ένα ταξίδι όπου οι μύθοι ξαναπλάθονται μέσα από τον καθρέφτη του χρόνου. Τα ποιήματα στη συλλογή λειτουργούν ως ανεξάρτητοι μικρόκοσμοι και ως ανοιχτές αυλαίες, διανοίγοντας πολυεπίπεδες αναγνώσεις του «έργου μέσα στο έργο». Οι Ικέτιδες γίνονται μετανάστριες και ζητούν μια χούφτα γης πατρίδα, ο πυροτεχνουργός φωτίζει την αιμάτινη χροιά του φεγγαριού, η Αντιγόνη δραπετεύει στο οικείο άγνωστο. Τα ποιήματα συνιστούν μια απάντηση στο αίτημα «της ταπεινής τέχνης» μέσα από μια σχέση αλληλοαναίρεσης του δημιουργού με το δημιούργημά του. Η ιδέα του μετεωρισμού που διέπει τη συλλογή, της σκάλας που μένει μετέωρη στον άχειρο χρόνο, του ταξιδιού με τον Πιερό -αφενός της αναχώρησης προς το «ανάγλυφο» όνειρο και αφετέρου της γείωσης σε μια αιμάσσουσα πραγματικότητα-, της μετέωρης ρίμας που κόπηκε στη μέση από τον ήχο της καταπακτής πριν την αγχόνη, απηχούν, σε επίπεδο ποιητικής, το δυσβάσταχτο φορτίο του χαμένου και ξανακερδισμένου χρόνου. Το στροβίλισμα των εικόνων, οι ανατρεπτικές μεταφορές, τα σύμβολα που ασπαίρουν, αιφνιδιάζουν τον αναγνώστη. Ο μυστικός θίασος επαναφέρει την ποίηση στην αρχέγονη λειτουργία της, τη μαγική. (Από τον εκδότη)

Κατά την παραμονή της σε μια ευρωπαϊκή πόλη σημαδεμένη από τη βία του B' Παγκόσμιου πολέμου, σε μια πόλη με δριμείς χειμώνες, η συγγραφέας αναμετριέται με μια άλλη τραγωδία, που καθόρισε την πορεία της οικογένειάς της: τον θάνατο της μεγάλης της αδερφής, η οποία εγκατέλειψε τον κόσμο μόλις δύο ώρες μετά τη γέννησή της. Σε μια αφήγηση αυτοβιογραφική και θραυσματική, στιλπνή και σπαρακτική, που αναδύεται μέσα από λευκές εικόνες -τα σπάργανα που έγιναν σάβανο, το μητρικό γάλα που το μωρό δεν πρόλαβε να πιει, μια χούφτα λέξεις στο χαρτί-, η νομπελίστρια συγγραφέας ζωντανεύει τη μνήμη μιας αδερφής την οποία δεν πρόλαβε ποτέ να γνωρίσει, μετουσιώνοντας έτσι, απέριττα και ποιητικά, ένα θέμα βαθιά προσωπικό σε υψηλή λογοτεχνία. «Μεγάλωσα μέσα σ’ αυτή την ιστορία» γράφει η ίδια. Το Λευκό είναι ένας λυρικός αναστοχασμός πάνω στο πένθος, αλλά και στις αντοχές της ανθρώπινης ψυχής, στην αέναη προσπάθεια να πλάσουμε νέα ζωή από τις στάχτες της καταστροφής. Η έκδοση συμπληρώνεται από την όμορφη διάλεξη που έδωσε η Χαν Γκανγκ στο πλαίσιο της βράβευσής της με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. (Από τον εκδότη)

Ο Έτγκαρ Κέρετ διερευνά τις πιο μικρές και ασήμαντες αλληλεπιδράσεις της ζωής με τρόπους ασυνήθιστους και βαθυστόχαστους. Οι χαρακτήρες του ταλαιπωρούνται από αναγνωρίσιμες αγωνίες στις διαπροσωπικές σχέσεις και στους χώρους εργασίας τους. Υπάρχουν σε έναν κόσμο όπου μπορεί μεν η σύγχρονη τεχνολογία να εξελίσσεται με εντυπωσιακούς ρυθμούς, αλλά προσκρούουν διαρκώς πάνω στα ανθρώπινα πάθη, στην κοινοτοπία του κακού, στη βαρβαρότητα. Η σύντροφος ενός από τους ήρωες είναι διαγωνιζόμενη σε ριάλιτι από ένα παράλληλο σύμπαν. Κάποιος άλλος διαπιστώνει ότι ο αστεροειδής που πλήρωσε για να ονομαστεί προς τιμήν της γυναίκας του πρόκειται να συγκρουστεί με τη Γη. Και μια ηλικιωμένη χήρα πείθει ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης να αυτοκτονήσει. Αυτά τα διηγήματα εξεικονίζουν την τωρινή στιγμή στον χρόνο: την αβεβαιότητα και την ευθραυστότητα -γεμάτη παρεξηγήσεις και προβλήματα στην επικοινωνία- καθώς αναζητούμε τους λόγους αλλά και τη δύναμη να βρούμε την ελπίδα. Οι συγκεκριμένες ιστορίες, ζοφερά αστείες και διαπεραστικά ουσιαστικές, αποκαλύπτουν τις άβολες αλήθειες και τις σκοτεινές ρωγμές των κοινωνιών μας. Το ύφος του Ισραηλινού συγγραφέα είναι προσιτό και λιτό, τρυφερό και συγκινητικό, ολόδικό του, μοναδικό. (Από τον εκδότη)

Ονειρεύομαι
πως θα έχω το εξαίσιο προνόμιο
να πεθάνω όρθιος, γυμνός και καθαρμένος,
σκαλίζοντας χώματα,
σμιλεύοντας λέξεις,
πλάθοντας όνειρα,
σπέρνοντας τους σπόρους της αλήθειας,
της ομορφιάς,
του δίκιου
και της ανθρωποσύνης.


Ονειρεύομαι να φύγω
ταμπουρωμένος στα οδοφράγματα,
ανιχνεύοντας τα μονοπάτια του μέλλοντος.

Ονειρεύτηκα
πως εξακολουθώ να ονειρεύομαι.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)