Την ώρα που το νυστέρι ακουμπάει στο σώμα, γεννιούνται σκέψεις, ιδέες, σπινθήρες στο υποσυνείδητο του χρόνου. Αργότερα, σαν ψυχαναλύτρια, η ποίηση έρχεται να εκμαιεύσει λυτρωτικά τις σφηνωμένες απολήξεις των λέξεων από τα εγκεφαλικά κύτταρα της ύπαρξης.
Εάν η χειρουργική είναι ποίηση, τότε σίγουρα η ποίηση κρατάει νυστέρι και χειρουργεί. Κι όταν η ποίηση χειρουργεί, είναι αδυσώπητη, σπάει αποστήματα, γεμίζει με χώμα τους πόρους του σώματος, βάφει με κόκκινο τις λέξεις, γεμίζει τον αμφιβληστροειδή με το ανεστραμμένο είδωλο του εγώ. Κι όμως, η ποίησή μου στοχεύει στο χαμόγελο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τι μουσική παιανίζουν οι ασωτίες μας
στο σώμα που βρυχάται τον επαναπατρισμό του;
Τι μουσική παίζουν τα λάθη μας;

Η εξελικτική πορεία στα μονοπάτια και στις ευθείες του ανικανοποίητου σώματος πασχίζει να ανοίξει παράθυρο ελευθερίας επενδύοντας στις δεσπόζουσες έννοιες της ασωτίας, της ουτοπίας, του νόστου, της φύσης. Οι έννοιες αυτές φορτίζονται και επαναφορτίζονται αμφίθυμα από τον σπινθήρα που ανάβουν οι ελλείψεις, οι απώλειες, οι επιθυμίες, οι χαρές, το τυχαίο, τα πάθη, τα πένθη. Κι έτσι αποκτούν οντότητα οι λέξεις και επιχειρούν να περπατήσουν.
Η ασωτία ως άλλος πόλος της πίστης με συνισταμένη τη ζωή.
Η ασωτία ως εκδοχή του παραδείσου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Bororό είναι μια πρωτόγονη φυλή της Βραζιλίας που ζει στον Αμαζόνιο, σε συνθήκες λίθινης εποχής. Οι επιστήμονες συχνά αναφέρονται σ’ αυτήν έκπληκτοι από την πολύπλοκη απλότητα ενός τρόπου ζωής βγαλμένου από τα έγκατα του χρόνου και της ζούγκλας. Bororό είναι δύο ταξίδια με τρένο, ένα με βαπόρι στις Κυκλάδες, ένας χωρισμός, ένα πανηγύρι, ένα πάρτι σε κήπο, δύο μεθύσια, ένα όνειρο, πολλά τηλέφωνα, ένα αποκλειστικό ρεπορτάζ, τα επίσημα εγκαίνια ενός κυβερνητικού έργου, μια συλλογή αναπτήρων, ένα Νόμπελ Οικονομίας, μια εκλεκτή λαική ορχήστρα. Bororό είναι μια βδομάδα από τη ζωή του Λάμπρου, του Διονύση, του Σταύρου και του Άγγελου. Είναι η ιστορία τεσσάρων τύπων που δεν προσπαθούν να ξεχωρίσουν, να συμμορφωθούν, να γίνουν αρεστοί. Απλώς επιβιώνουν, ο ένας για τον άλλο και για όσους είναι σαν κι αυτούς. Δεν είναι τιμωροί, «απαστράπτουσα», «φωτισμένη» νεολαία. Είναι τέσσερις φοβισμένοι Bororό, που προσπαθούν απλώς να υπάρξουν χωρίς να εκπολιτιστούν. Αλλά Bororό μπορεί να είναι κι αυτό που δε φαίνεται κι αυτό που δε λέγεται. Μόνο ακούγεται, σαν μια ασταμάτητη «πλάκα», έξω από όρια και κανόνες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια γυναίκα γεμίζει τα δοχεία των συγχωριανών με νερό τις μέρες της ξηρασίας. Μια κόρη ζει κάτω από την εκκωφαντική παρουσία της μητέρας της. Ένας νεαρός επιστρέφει στο πατρικό του μετά την παραμονή του σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Μια γιαγιά με αντρικό όνομα παριστάνει ότι πεθαίνει πριν αποφασίσει να πεθάνει. Ένας κυνηγός αποκτά έναν σκύλο-λάφυρο, κι όταν αυτός ξεφεύγει, τον κυνηγά με εμμονή. Μια κοπέλα εγκλωβίζεται σε έναν γάμο, ένα μωρό και έναν άντρα που αλλάζει πρόσωπα. Μια ερωμένη έρχεται αντιμέτωπη με μια βίαιη σχέση και ένα παιδί που δεν ήρθε ποτέ. Ένα κορίτσι παρευρίσκεται με γυρισμένη την πλάτη στην κηδεία της μητέρας του.
Άνθρωποι που ζουν στα όρια της απώλειας, του έρωτα, της σιωπής, της βίας. Ήρωες που κινούνται σε αγροτικά και περιθωριακά τοπία, μέσα σε σπίτια σιωπηλά, σε διαμερίσματα πόλεων ή σε χωριά που κρύβουν μυστικά στα τοπωνύμια.
Ιστορίες για να θυμηθείς, να συνεχίσεις, να κρατηθείς, έστω για λίγο. Ένας σπειροειδής χάρτης τραύματος και επιβίωσης, όπου τίποτα δεν χαρίζεται εύκολα και τίποτα δεν σβήνεται. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ποτέ άλλοτε οι δεκαετίες του 1990 και του 2000 δεν αποδόθηκαν με τέτοια ακρίβεια, σκληρότητα και τρυφερότητα. Οι ηρωίδες και οι ήρωες του βιβλίου ισορροπούν μεταξύ θλίψης και ευφορίας, αγιοσύνης και κατάπτωσης, κινούνται ανάμεσα στη Σκύλλα της οικογενειακής τρέλας και στη Χάρυβδη της επικίνδυνης ζωής στους εναλλακτικούς κύκλους της Αγίας Πετρούπολης. Η Άλα Γκορμπουνόβα, το νέο αστέρι της ρωσικής λογοτεχνίας, απελευθερώνει θαυμάσια κομμάτια που παρελαύνουν μπροστά μας, σε διαφορετικές εκδοχές, με συνδυασμούς και επαναλήψεις, κλιμακώσεις και ανατροπές. Τα παιδικά και εφηβικά χρόνια στον μετασοβιετικό χωροχρόνο, οι εσχατολογικοί μύθοι, οι εφιάλτες μιας κατακερματισμένης κοινωνίας συγχωνεύονται σε ένα χαοτικό σύμπαν που εκτείνεται μέχρι τα δάση και τους βάλτους στα σύνορα Ρωσίας και Φινλανδίας, στους ενδιάμεσους σταθμούς του Υπερσιβηρικού, στις σκηνές των αυτοχθόνων του Βορρά αλλά και σε νοερά, φαντασιακά, ονειρικά τοπία. Με μια αφήγηση υβριδική και πολύπλευρη, αναζητώντας την αλήθεια μες στις αντιφάσεις του ανθρώπου και του κόσμου, η ξεχωριστή αυτή συγγραφέας συνθέτει το ψηφιδωτό μιας καταστροφής, γεμάτο βία και ομορφιά. Ένα έργο που αιφνιδιάζει με τη δομή του και σαγηνεύει με τη γλώσσα του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Μπάλα είναι ένα πράγμα που κυλάει, κάποιες φορές πετάγεται ψηλά. Πατέρας είναι ένας άντρας που για πολύ καιρό είναι πιο ψηλός από εσένα. Πριν πάει για εξομολόγηση ο πατέρας μου, ξυρίζεται και φοράει καθαρό πουκάμισο. Όποιος θα ’θελε να παίξει μπάλα μ’ ένα κεφάλι μόνο η μύτη θα τον ενοχλούσε». Ας ακούσουμε με προσοχή τη φωνή της αφηγήτριας. Ας δούμε πώς προσπαθεί να βγάλει νόημα από όσα παρατηρεί γύρω της, στο σπίτι της, στην αυλή του σχολείου της, στον δρόμο. Σε αντίθεση με τη μητέρα της, τα δικά της μάτια είναι μαύρα. Τι σημαίνουν άραγε οι πυροβολισμοί; Υπάρχουν γυάλινα κόκαλα; Υπάρχουν πέτρινοι άνθρωποι; Και πού ακριβώς βρίσκεται η αλήθεια; Μια απειλητική αμφισημία ορίζει τα πάντα σε τούτη τη φοβερή ιστορία. Στο τρίτο της βιβλίο, το σύντομο μυθιστόρημα "Παιχνίδι με τις λέξεις" (2004), η Τζέννυ Έρπενμπεκ διεισδύει με εκπληκτική δεξιοτεχνία στον εσώτερο κόσμο μιας κοπέλας η οποία κατάφερε να επιβιώσει από ένα «βρόμικο» δικτατορικό καθεστώς, στη «χώρα του αιώνιου καλοκαιριού», κάπου στη Νότια Αμερική. Ανακαλύπτουμε, λοιπόν, τους γονείς της και τους παράξενους επισκέπτες της ζωής της. (Από τον εκδότη)

Στο Παιχνίδι με τις λέξεις, όπως συμφωνήθηκε με τη συγγραφέα να είναι ο ελληνικός τίτλος αυτού του πρώτου μυθιστορήματός της, η Τζέννυ Έρπενμπεκ συγκλονίζει συνθέτοντας αριστοτεχνικές σεκάνς, που θα τις ζήλευαν μεγάλοι δημιουργοί της έβδομης τέχνης. Και αυτή η αρτιότητα της κινηματογραφικής ατμόσφαιρας που διαπνέει το Παιχνίδι με τις λέξεις επιβάλλει τον ρυθμό και τον τρόπο ανάγνωσής του: διαβάζεται απνευστί, ιδανικά ψιθυριστά, εν είδει εξομολόγησης, συμπαρασύροντάς μας στη δίνη του. (Από τον πρόλογο του μεταφραστή)

Εξέχουσα φιγούρα της πρώιμης αβάν-γκαρντ και συστηματικός εκφραστής του πνεύματος αφαίρεσης και αμφισημίας που χαρακτήρισε τα κινήματα του Μεσοπολέμου στην Ευρώπη, ο Γκιγιόμ Απολλιναίρ (1880-1918) αποτέλεσε βασικό εμπνευστή των επονομαζόμενων «ιστορικών πρωτοποριών» καθώς και ονοματοθέτη κάποιων εκ των πλέον επιδραστικών καλλιτεχνικών κινημάτων του 20ού αιώνα: του Σουρεαλισμού, του Κυβισμού, του Ορφισμού. Τα "Καλλιγράμματα: Ποιήματα της Ειρήνης και του Πολέμου (1913-1916)" -μια συλλογή 84 ποιημάτων οργανωμένων σε 6 ντοσιέ- εκδόθηκαν για πρώτη φορά στη Γαλλία το 1918 από την Mercure de France, λίγους μήνες μετά τον πρόωρο θάνατο του ποιητή από την Ισπανική γρίπη και δύο χρόνια μετά τον σοβαρό τραυματισμό του στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου από σφαίρα στον κρόταφο. Πέρα από την αριστουργηματική μετατροπή του αυτοβιογραφικού βιώματος της διαλυτικής επίδρασης του πολέμου σε πανανθρώπινο, η μορφολογική ιδιαιτερότητα του συνδυασμού της ποιητικής γραφής με την ιδεογραμματική διάταξη εντάσσει τα "Καλλιγράμματα" σε μια μακρά διαπολιτισμική παράδοση οπτικής ποίησης, ενώ παράλληλα τα καθιστά αντικείμενα-γεννήτορες μιας ολόκληρης μοντέρνας κοσμοαντίληψης για το πώς σημαίνουν οι λέξεις, οι εικόνες και τα πράγματα. Η παρούσα έκδοση περιλαμβάνει έναν πιστό επανασχεδιασμό του πρωτότυπου τόμου στα Γαλλικά, μεταφρασμένου για πρώτη φορά στο σύνολό του στην Ελληνική γλώσσα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στο βιβλίο "Ελλάς - Η σύγχρονη συνέχεια" οι συγγραφείς επέλεξαν τη θεματική προσέγγιση αντί της χρονολογικής μόνο αφήγησης των γεγονότων, για να φωτίσουν καλύτερα τους θεσμούς που διαμορφώθηκαν από το νεόκοπο ελληνικό κράτος μετά την ανεξαρτησία. Το πολιτικό σύστημα και οι εξελίξεις του, η εκπαίδευση, η Eκκλησία, ο στρατός, η οικονομία και η κοινωνία έχουν τα δικά τους κεφάλαια, ενώ ο αλυτρωτισμός, τα όρια του κράτους και ο ελληνισμός της Διασποράς διασταυρώνονται στην εξιστόρηση των γεγονότων.
Όπως σημειώνεται στο βιβλίο, το κράτος θεμελιώθηκε πάνω στις αρχές του Διαφωτισμού, ώστε η φιλελεύθερη δημοκρατική παράδοση να διατρέχει το μέγιστο μέρος της ιστορίας του. Οι θεμελιωτές του κράτους αυτού, όπως άλλωστε και οι κατοπινοί του ηγέτες, φρόντισαν, παρά τις κατά καιρούς παρεκκλίσεις εσωτερικών αντιστάσεων, λαϊκισμού και τραγικών διχασμών, να μην εκτροχιαστεί από την πορεία προς το κράτος δικαίου και τον εκσυγχρονισμό. Η αγαθή, σε γενικές γραμμές, συγκυρία της πολιτικής ηγεσίας βοήθησε να πραγματοποιηθούν οι στόχοι αυτοί. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Μαρία Σαντά, παλιά ηθοποιός, που το άστρο της έλαμψε στις μελό ταινίες της δεκαετίας του 1950, βρίσκεται νεκρή στην Εθνική Πινακοθήκη, απέναντι από το νεανικό της πορτρέτο.
Έξι λεπτά προτού αφήσει την τελευταία της πνοή ανατρέχει σε όλα όσα τη σημάδεψαν: την ερωτική παρόρμηση που την οδήγησε στη Ρώμη, το κυνήγι του ονείρου στα στούντιο της Τσινετσιτά, τις σκληρές διαψεύσεις και τις απώλειες, την επιστροφή στην Ελλάδα, τις αποτυχημένες καλλιτεχνικές απόπειρες και τη δικαίωση στον ρόλο μιας ιδανικής ηρωίδας του Τεννεσή Ουίλιαμς. Κάτω από αυτές τις συνθήκες οδηγείται εντέλει στο μοιραίο λάθος: να μπερδέψει το θέατρο με την αληθινή ζωή. Η εμφάνιση ενός φιλόδοξου νεαρού εραστή θα σπάσει το κέλυφος της οικειοθελούς απομόνωσής της, προετοιμάζοντας το έδαφος για μια ανατρεπτική έξοδο της ίδιας από τη σκηνή. Καθώς πέφτουν οι τίτλοι τέλους, το ερώτημα που αιωρείται είναι εάν πρόκειται όντως για φυσικό θάνατο.
Ένα μυθιστόρημα που επιχειρεί να φωτίσει τις πολλαπλές όψεις του ψυχισμού μιας γυναίκας σημαδεμένης από μια τραγική όσο και θεία αφέλεια. Ένας μονόλογος ζωής, που ισορροπεί ανάμεσα στη μοναξιά και τη ματαιοδοξία, στο πάθος και τη ματαίωση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Με τη συλλογή ιστοριών Σκύβαλα (2001), το δεύτερο βιβλίο της, η Τζέννυ Έρπενμπεκ χαρακτηρίστηκε «βασίλισσα των διηγημάτων», «εξαιρετικό φαινόμενο» και συγγραφέας που διαθέτει «ακτινογραφική ματιά». Αν είναι μια φορά δύσκολο να κάνεις ένα αριστουργηματικό λογοτεχνικό ντεμπούτο, είναι δύο φορές πιο δύσκολο να αποσπάσεις επαίνους με το αμέσως επόμενο δημιουργικό βήμα. Η Έρπενμπεκ το κατάφερε επειδή, απλούστατα, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια, η γραφή της αποτελούσε ανέκαθεν μια αφοπλιστική δύναμη που δεν μπορούσε παρά να κλιμακώνεται και να διευρύνεται. Στο «Μισοσκόταδο του κρανίου μου» βυθιζόμαστε σε ένα μυστηριώδες ανθρώπινο τρίγωνο. Στα «Σκύβαλα» παρακολουθούμε μια γιαγιά που χάνεται και μια εγγονή που αγαπά. Στη «Σιβηρία» γινόμαστε μάρτυρες της ανατρεπτικής επιστροφής μιας μητέρας. Σε όλα τα διηγήματα του τόμου αναδύεται ένα βλέμμα που μεταμορφώνει τα πράγματα. Εδώ, παρασυρόμαστε από ανεκπλήρωτους έρωτες, οικογενειακά δράματα, υπαρξιακά αδιέξοδα, ατομικά και συλλογικά πεπρωμένα. Εδώ, κυριαρχούν όψεις ψυχισμών και σχέσεων, δοσμένες όμως με το εμβριθές και υποβλητικό ύφος της Έρπενμπεκ που διαπερνά την απώλεια, τη μοναξιά και τη φθορά σαν καθαρός, λυτρωτικός αέρας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αφορμή για τις Ιστορίες του Νοέμβρη δεν ήταν μόνο η εξέγερση του Πολυτεχνείου αλλά και ο απόηχός της στα χρόνια που ακολούθησαν. Το σήμερα και όχι απλώς η αναπόληση των ένδοξων καιρών ορίζει και μεταβάλλει τον τρόπο που βλέπουμε το χθες. Αλλάζει ο κόσμος μας, αλλάζει και το βλέμμα μας.
Κάτι από όσα έζησα, είτε από πρώτο είτε από δεύτερο χέρι, κάποια παιχνίδια της φαντασίας, κάτι από όσα συλλογίστηκα, κάτι από όσα συνέβησαν ή θα μπορούσαν να συμβούν αποτυπώνεται εδώ.
Και ένας από τους λόγους που σήμερα συγκέντρωσα παλιές και νεότερες ιστορίες του Νοέμβρη, είναι επειδή θέλησα να δώσω φωνή και σ’ εκείνους που δεν μίλησαν, που έφυγαν νέοι, όμως θα υπάρχουνε πάντα «και την ωραία νιότη τους θα ζηλεύει η ιστορία». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κάποια στιγμή το 2018, ένα bitcoin, που με υλικούς όρους αντιστοιχεί σε μερικά ηλεκτρόνια τα οποία κινούνται ακανόνιστα σε μια μικροσκοπική επιφάνεια πυριτίου, άξιζε είκοσι χιλιάδες δολάρια, δηλαδή, όσο μια λίβρα χρυσού. Ελευθεριστές λάτρεις της τεχνολογίας πίστευαν ότι το bitcoin θα αποτελούσε μια νέα παγκόσμια ανατροπή. Όλοι οι υπόλοιποι έβλεπαν απλώς μια φούσκα. Και είχαν δίκιο, η φούσκα έσκασε. Όμως, το bitcoin επέζησε και η μάχη για την κυριαρχία του συνεχίζεται. Οι Βασιλιάδες των κρυπτονομισμάτων μάς μεταφέρουν στον πυρήνα ενός εξελισσόμενου δράματος, σκιαγραφώντας την άνοδο, την πτώση και την αναγέννηση του bitcoin, μέσα από τις εμπειρίες των σημαντικότερων διεθνών πρωταγωνιστών του. Ο Τζεφ Τζον Ρόμπερτς παρακολουθεί προσεχτικά αυτό το σύμπαν και αποκαλύπτει τι ακριβώς συμβαίνει όταν νεοφυείς επιχειρήσεις προσπαθούν να διαταράξουν τη χρηματοοικονομική διαχείριση κολοσσιαίων κεφαλαίων. Διαυγείς τεχνολογικές εξηγήσεις συνυφαίνονται με ένα εκπληκτικό πανόραμα καινοτόμων μυαλών, ιδεαλιστών, απατεώνων, ύποπτων επενδυτών, κυβερνητικών ελέγχων, δισεκατομμυριούχων νεαρών με πολυτελή αυτοκίνητα και συναντήσεων κεκλεισμένων των θυρών. Πρόκειται για μια εκπληκτική εξιστόρηση των απαρχών της αγοράς κρυπτονομισμάτων και του τρόπου με τον οποίο αυτή φαίνεται να αλλάζει το χρήμα για πάντα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Από τη Νέα Υόρκη μέχρι την Αβάνα και το Μπουένος Άιρες, από τη Μαδρίτη μέχρι την Τεργέστη και τη Μόσχα, από το Γιοχάνεσμπουργκ μέχρι το Δουβλίνο και τη Στοκχόλμη, ένα συναρπαστικό ταξίδι με συγγραφείς απ’ όλο τον κόσμο, μια απρόβλεπτη περιπλάνηση σε βιβλία, ανθρώπους, εικόνες, ιδέες, κοινωνικά και υπαρξιακά ζητήματα της εποχής μας. Ο Ανταίος Χρυσοστομίδης, ανήσυχος και πολυσχιδής, με κοσμοπολίτικη κουλτούρα και κριτικό πνεύμα, διέγραψε μια ξεχωριστή πορεία στους χώρους της δημοσιογραφίας, της πολιτικής και των γραμμάτων. Μεταξύ 1998 και 2014 υπήρξε ο υπεύθυνος επιμελητής των σειρών Ξένης Λογοτεχνίας στις Εκδόσεις Καστανιώτη, διαμορφώνοντας ένα διακριτό παράδειγμα για την ποικιλία και την ποιότητα των κειμένων που αξίζει να διαβάζονται μεταφρασμένα στα ελληνικά. Τον Αύγουστο του 2025 συμπληρώθηκαν δέκα χρόνια από τον πρόωρο θάνατό του. Σε αυτόν τον επετειακό τόμο, ο οποίος έρχεται να τιμήσει την προσωπικότητα και τη μεγάλη διαπολιτισμική κληρονομιά που πρόλαβε να αφήσει πίσω του, συσσωματώνονται οι απολαυστικές Κεραίες του. Η λογοτεχνία, πίστευε ο Ανταίος Χρυσοστομίδης, είναι ένα είδος γνώσης για τον κόσμο, μια γνώση ακατάτακτη και μοναδική που μπορεί να μας σώσει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)