Όλα ξεκίνησαν τη μέρα που πέθανε ο Ντέιβιντ Μπόουι και χιλιάδες μικρόκοσμοι κατέρρευσαν.
Το Αδελφικό, ένα χωριό των Σερρών, θα γίνει ο τόπος συνάντησης δύο ανθρώπων που αναζητούν απεγνωσμένα μια καινούργια αρχή: ο Γιώργος Μελισσινός, χειρουργός από τη Θεσσαλονίκη, προσπαθεί να ξεπεράσει τον θάνατο ενός ασθενή του και η Μάρω Αμπατζή, διορθώτρια σε εφημερίδα και ανύπαντρη μητέρα, αναγκάζεται να επιστρέψει στον τόπο καταγωγής της όταν το διαμέρισμά της στην Αθήνα καταστρέφεται από πυρκαγιά.
Μπορεί το Αδελφικό να κρύβει τη λύση στις αγωνίες τους ή μήπως το ερημικό χωριό θα δοκιμάσει την πίστη τους στον εαυτό τους; Λίγο πριν τα σαράντα, κι ενώ ο απόηχος της δεκαετίας του ’90 και της εφηβείας τους δεν έχει σβήσει ακόμη, η Μάρω κι ο Μελισσινός θα αναγκαστούν να ενηλικιωθούν, να σταθούν στα πόδια τους, να ξεχάσουν και να θυμηθούν.
Ένα μυθιστόρημα για τον τόπο, τη μνήμη, τα όνειρα και τις ματαιώσεις μιας ολόκληρης γενιάς. Μια ελεγεία για την αδελφική αγάπη, ένας φόρος τιμής στις κρυφές συγγένειες που συνδέουν όσους υπήρξαν κοινωνοί της κουλτούρας μιας εποχής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Σταματήστε τώρα ό,τι κάνετε. Μην εξελίσσεστε άλλο, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Χρησιμοποιήστε τα μάτια, τα αυτιά, τα χέρια, το μυαλό σας. Κοιτάξτε επιτέλους, κοιτάξτε ο ένας τον άλλο. Ο χρόνος σας τελειώνει, ανατέλλει πια η εποχή όπου θα είστε περιττοί και αναλώσιμοι.»
Μοναξιά, η νόσος της εποχής. Αν και «συνδεδεμένοι» με πολλούς τρόπους, οι άνθρωποι μοιάζουν πιο μόνοι από ποτέ, μέχρι που το κράτος ιδρύει το Υπουργείο Μοναξιάς: μια υπηρεσία με επαγγελματίες εκπαιδευμένους να ακούνε τις ιστορίες μοναχικών ανθρώπων.
Όταν όμως ο κύριος Κ. αυτοκτονεί, η φήμη του Υπουργείου κλονίζεται. Ποιος ευθύνεται για τον θάνατό του; Σίγουρα όχι η Ελπίδα, που, ενώ μοιάζει εξωφρενικά με την κόρη του, δεν είναι παρά μια έξυπνη μηχανή.
Μια γυναίκα παγιδευμένη στη μυστική της σχέση, μια επιστήμονας που δημιουργεί το τέλειο ανθρώπινο ομοίωμα κι ένας άνδρας που αγαπά την ομορφιά περισσότερο από το παιδί του. Γρανάζια όλοι του ίδιου συστήματος και απέναντί τους φροντιστές, ψηφιακοί ακροατές, ένας θάλαμος εξομολογήσεων κι ένας ολόκληρος κόσμος που καλπάζει, θυμίζοντας άλλοτε μια μακρινή δυστοπία και άλλοτε τον κόσμο που ξέρουμε καλά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο "Αλέξανδρος Παναγούλης. Απείθεια στο θάνατο" φωτίζει τη ζωή και τις πράξεις ενός νέου που τόλμησε τη μεγαλύτερη αντιστασιακή πράξη κατά της δικτατορίας. Η δράση του Αλέξανδρου Παναγούλη είναι η ίδια η ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, όπου το θάρρος και η θυσία καθορίζουν την πορεία ενός λαού. Ο Παναγούλης υπήρξε η ενσάρκωση του αντιδικτατορικού αγώνα.
Έφυγε για πάντα την Πρωτομαγιά του 1976, στα τριάντα έξι του χρόνια. Άφησε πίσω του μια φλόγα που δεν σβήνει, μια αυτοθυσία που φωτίζει τον δρόμο της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Ο αγώνας του έγινε σύμβολο αντίστασης ενάντια στη δικτατορία που επιβλήθηκε στην Ελλάδα αλλά και φάρος για τους λαούς, που με τις πράξεις του κατανόησαν ότι η Δημοκρατία απαιτεί τόλμη, αφοσίωση και αδιαπραγμάτευτο ηθικό σθένος.
Η αφιερωματική αυτή έκδοση έχει κορμό τις συγκλονιστικές φωτογραφίες του μέσα στην αίθουσα του Στρατοδικείου -οι οποίες αναδεικνύουν τον περήφανο και αγέρωχο Έλληνα- και τα κείμενα Ελλήνων και ξένων ιστορικών, ποιητών, μουσικών, ζωγράφων, σκηνοθετών, αθλητών, που αναφέρονται στον αγωνιστή και στην προσωπικότητά του. Επίσης περιλαμβάνονται ιστορικά ντοκουμέντα και καταγγελίες του ίδιου του Παναγούλη μέσα από τις φυλακές Μπογιατίου.
Πενήντα χρόνια από τον θάνατό του, η πρωτοβουλία των επιμελητών αυτής της έκδοσης στοχεύει στο να γνωρίσουν οι νεότεροι ποιος ακριβώς υπήρξε ο παράτολμος στρατευμένος φοιτητής του ΕΜΠ -που το 1968 πραγματοποίησε τη μέγιστη αντιστασιακή πράξη- αλλά και να αναστοχαστούν οι παλαιότεροι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Την πλειοψηφία των κειμένων του βιβλίου αποτελούν 69 συνομιλίες και συνεντεύξεις του Αντώνη Φωστιέρη που είδαν κατά καιρούς το φως σε λογοτεχνικά έντυπα ή εφημερίδες και πραγματεύονται πολυάριθμα ζητήματα που αναφέρονται τόσο στην Ποίηση (ως έννοια αφηρημένη ή ενσαρκωμένη στη γραφή) όσο και στην Ποιητική (ως ποικιλόμορφη διαδικασία αυτής της ενσάρκωσης): από εκείνα που ανάγονται στη λειτουργία του ποιητικού λόγου έως εκείνα που αναφέρονται στις σχέσεις με την παράδοση, το βιωματικό υπόστρωμα, τον παιγνιώδη, τον κρυπτικό ή τον κοινωνικό του χαρακτήρα· από γλωσσικά, υφολογικά και μεθοδολογικά έως θέματα συγγένειας με τις άλλες τέχνες, τη φιλοσοφία και την επιστήμη· από προβλήματα γύρω από την εξωγλωσσική του εμβέλεια ή τη δραστικότητα των εκφραστικών σχημάτων και της διακειμενικότητας έως τον ρόλο της έμπνευσης, του αναγνώστη, του διαδικτύου, της κριτικής. Και άλλα πολλά.
Εκτός από το κύριο σώμα των Συνομιλιών, που συνιστούν ένα είδος "δοκιμιακών διαλόγων", το βιβλίο περιλαμβάνει και μια ενότητα με "Μονολόγους", κείμενα ομόλογης θεματικής, που εξακτινώνονται και σε παράπλευρους χώρους, όπως στη γλώσσα, στη μετάφραση, στα λογοτεχνικά ρεύματα, στη Γενιά του '70 κλπ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)