50 συγγραφείς, από τη νεότερη και την πολύ νεότερη γενιά, έγραψαν για την bookpress.gr «Μια αλλόκοτη καλοκαιρινή ιστορία». Σήμερα, η Κατερίνα Παπαντωνίου.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
ΠΥΡ, ΠΑΤΗΡ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ
Είμαι πρώιμη camper σαν τα πρώιμα αρνάκια που γεννιούνται νωρίτερα κι όλο χοροπηδούν ανάλαφρα, ο βοσκός τα καμαρώνει, μέχρι να ΄ρθει η ώρα για το μαχαίρι. Για να είμαι ειλικρινής, είμαι πρώιμη camper που δεν ωρίμασε, σαν τα σύκα που μένουν μικρούλια, πράσινα, σκληρά μέχρι να πέσουν κάτω. Πέντε χρονών άρχισα με τον μπαμπά να κάνουμε οι δυο μας camping. Όχι γιατί είχαν χωρίσει με τη μαμά, αχώριστοι έμειναν αιώνια ερωτευμένοι, αλλά γιατί ο ήλιος και τα κουνούπια την κούραζαν, έλεγε (κι έμενε στο σπίτι να κοιμάται όσο θέλει).
Ένα σαββατιάτικο απόγευμα φτάσαμε στο πευκοδάσος του Σχοινιά όπου βρήκαμε την παρέα μας να κουκουβίζει πάνω στην άμμο. Ο θείος Γιώργος, η θεία Μαρία με τις ξαδερφούλες που λαχταρούσα να τους κάνω πατητή να μην ξαναβγούν στην επιφάνεια. Οι ξαπλώστρες κλειστές, το ψυγείο από φελιζόλ γεμάτο, κοτόπουλο, πατάτες, κεφτεδάκια, ντομάτες, βερίκοκα, δίπλα οι πετσέτες διπλωμένες και το αντηλιακό (που βρωμούσε καρύδα), παρατημένες οι ξύλινες ρακέτες και τα μπαλάκια που πέταγα στη θάλασσα (από βαρεμάρα) κι ο θείος κυνηγούσε να τα πιάσει. Κι όταν έβγαινε απ΄ τη θάλασσα με το βρεγμένο μπαλάκι στο χέρι, σήκωνε τα φρύδια πάνω από τα γυαλιά, αν το ξανακάνεις, έλεγε δήθεν αυστηρά, θα κοιμηθείς στη Γιασεμούλα. Έτσι είχαμε βαφτίσει τη βάρκα στην οποία κανέναν δεν είχαμε δει μέσα.
Εκείνο το απόγευμα δεν έπαιζαν ρακέτες, κανείς δεν κολυμπούσε ούτε έκανε ηλιοθεραπεία παρά κοιτούσαν ανήσυχοι προς την Πεντέλη.
– Γιάννη, τι θα κάνουμε; ρώτησαν τον μπαμπά δείχνοντας προς τη ράχη του βουνού απ΄ όπου ανέβαιναν καπνοί.
– Η φωτιά είναι μακριά. Κι αν φτάσει, τι φοβάστε; Δίπλα στη θάλασσα είμαστε, απάντησε ατάραχος ενώ ξεντυνόταν, και βούτηξε.
Ευπειθώς φερόμενοι, ένας ένας τον ακολουθήσαμε. Η φωτιά έφαγε την Πεντέλη, σταμάτησε στη λεωφόρο, τα παιδιά μαζί με τη θεία Μαρία κοιμηθήκαμε μέσα στη Γιασεμούλα και το ξημέρωμα η φωνή της μαμάς, η οποία ολονυχτίς καιροφυλακτούσε στη λεωφόρο, Γιάννηηηη, ξύπνησε (και) τα ψάρια.
Λίγα λόγια για τη συγγραφέα
Πεζογράφος, δημοσιεύει από το 2010. (Συνθετική ορμόνη, μυθιστόρημα σε 12 επεισόδια, εκδ. Καστανιώτη, 2025, Δεν θα είσαι εκεί, εκδ. Τόπος, 2019, Σκοτεινό Ασανσέρ, εκδ. Τόπος, 2016). Έχει συμμετάσχει στους συλλογικούς τόμους 100 και 20 φωνές εκδ. Καστανιώτη, 2025, H φωνή της, εκδ. Καστανιώτη, 2023, Φόνος, πολωνική ανθολογία ελληνικών αστυνομικών διηγημάτων, 2022, Ξένο σώμα, εκδ. κοινωνία των δεκάτων, 2021, Η Αθήνα αύριο, εκδ. κοινωνία των δεκάτων, 2018, Όλα είναι χάος, εκδ. Πατάκης, 2014, Ιστορίες Μπονζάι, εκδ. Πλανόδιον, 2011. Ιδρυτικό μέλος του Δικτύου γυναικών συγγραφέων κατά της έμφυλης βίας και των γυναικοκτονιών «η φωνή της».
