Μια αλλόκοτη καλοκαιρινή ιστορία: «Κομάλα» της Ματίνας Αποστόλου

ΚΟΜΑΛΑ

Πολύ νωρίς τα πρωινά πηγαίνει στη θάλασσα. Ξεκίνησε τον Μάιο, όταν η θάλασσα ήταν ακόμα μπούζι, έχει αποφασίσει να γίνει χειμερινή κολυμβήτρια φέτος, θα δει πώς θα πάει.

Συνάντησε μια φίλη τις προάλλες και της πρότεινε να πηγαίνουν παρέα, τη διαβεβαίωσε πως θα αναζωογονηθεί, όμως εκείνη είπε πως εδώ και κάτι χρόνια σταμάτησε να κολυμπά, γιατί της καρφώθηκε μια σκέψη. Ξαφνικά, λέει, άρχισε να φαντάζεται πως θα δει στο βυθό, άνθρωπο πνιγμένο. «Οι πνιγμένοι επιπλέουν», της αντιγύρισε, μα δεν της άλλαξε γνώμη.

«Τι σου είναι το μυαλό», σκέφτηκε τώρα που το θυμήθηκε –πάντα θυμόταν τα απίθανα όσο κολυμπούσε– και σταματά να πάρει μια ανάσα στα μισά της διαδρομής, ανάμεσα απ’ τις δυο σημαδούρες. Κουνάει χέρια-πόδια για να κρατά το κεφάλι έξω από το νερό, η ανάσα δυνατή στ' αυτιά της, παρατηρεί τριγύρω. Μπροστά ο κύριος Γιώργος τραγουδάει δυνατά μιμούμενος τη φωνή του Χρηστάκη, «ένα τραγούδι απ' τ' Αλγέρι» κι ο κύριος Βασίλης ανταποδίδει «έβαλε ο διαβολάκος την ουρά του πάλι» καθώς μπαίνει στη θάλασσα, πιο μέσα αυτοί οι δύο φίλοι που παίζουν πάντα στα βαθιά πετώντας ο ένας στον άλλον ένα μπαλάκι. Γύρω επιπλέουν πολύχρωμα σκουφάκια σε γνώριμα κεφάλια, έξω στον βράχο η Αννίτα που της λείπει η Μενεγάκη από την τηλεόραση, με την Τάνια με τα κόκκινα κοντά μαλλιά που της λείπει ο άντρας της, να συμφωνούν με το πόσο ακρίβυναν οι γίγαντες.

Τους κοιτάζει, αναρωτιέται γιατί είναι μόνο γέροι σ' αυτήν εδώ τη θάλασσα κάθε πρωί, δεν έχει δει ποτέ στεγνούς αυτούς τους ανθρώπους, να περπατούν στον δρόμο, πού κρύβονται όταν δεν κολυμπούν, μια ταραχή ανεβαίνει από το στομάχι στο κεφάλι «να δεις που είναι όλοι τους νεκροί», σκέφτεται, «όλοι τους».

«Κι εγώ τι κάνω εδώ με όλους αυτούς», βγαίνει έξω βιαστικά, κανέναν τους δεν χαιρετά και φεύγει.

Κι άντε τώρα, να το βγάλει αυτό απ’ το μυαλό της.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η Ματίνα Αποστόλου γεννήθηκε στην Άρτα το 1980. Έγραψε τα Σωματίδια (Ποταμός, 2022) και τις Ρίζες (Ίκαρος, 2026).