Μια αλλόκοτη καλοκαιρινή ιστορία: «Άτιτλο» της Μελίσσας Κωτσάκη

ΆΤΙΤΛΟ

Ιούλιος. Πετράλωνα. Νεφέλης και Κειριαδών. Ζέστη. Η πόλη αχνίζει. Οκτώ το απόγευμα, φως μπόλικο ακόμα. Ο ήλιος περνάει εξασθενημένος μέσα από τις σχισμές της τέντας. Χαζεύω τους περαστικούς ανθρώπους. Κλείνω τα μάτια μου και συγκεντρώνομαι στους ήχους. Μηχανάκια και αυτοκίνητα περνούν. Πλησιάζουν και απομακρύνονται με μια περιοδικότητα, που μου είναι πολύ οικεία. Ένα πορτ μπαγκαζ που κλείνει. Ένα μηχανάκι βάζει μπροστά ακριβώς από κάτω. Μια πόρτα πολυκατοικίας, παλιά, τζαμένια (δεκαετίας 70 ίσως) κλείνει με ελαφρύ πάταγο. Κάποιος πετάει τα σκουπίδια, ο ήχος από τον πλαστικό κάδο που κλείνει. Κάποιος ή πιο πιθανά κάποια τακτοποιεί μαχαιροπίρουνα στο συρτάρι στην απέναντι διπλοκατοικία. Κομπολόι. Μια απλώστρα από το διπλανό διαμέρισμα ανοίγει τρίζοντας. Κλειδιά σε παλάμη. Ένα –μάλλον σταθερό– τηλέφωνο χτυπάει. Κάποιος βήχει. Ένα λεωφορείο σαν ήχος ποταμού που κυλάει σβήνει όλα τα προηγούμενα. Και τώρα λίγα πουλιά. Χελιδόνια ή σταχτάρες σε κοπάδια, κάποια κακόφωνα παπαγαλάκια και λίγα διακριτικά μονοφωνικά σπουργιτάκια. Μαζί με αυτά ξεχωρίζουν και κάποιες σκόρπιες ανθρώπινες ομιλίες. Λίγες ξεχωρίζουν. Κυρίως νεαρά άτομα με προσποιητές φωνές. Προσποιητά άνετες. Κάποια γυναικεία φωνή μουρμουράει ένα τραγούδι. Ανοίγω τα μάτια. Κοιτάζω αυτόματα το απέναντι μπαλκόνι. Η κατάκοιτη γυναίκα που ζει στο απέναντι διαμέρισμα είναι καθισμένη στο αμαξίδιό της, έξω στο μπαλκόνι. Μια άλλη κυρία που την φροντίζει σκυμμένη μπροστά της, της τραγουδάει κάποιο τραγούδι χαϊδεύοντας της το πρόσωπο και κυρίως τα φρύδια και τα μαλλιά. Μηχανάκια διακόπτουν και δεν αναγνωρίζω το τραγούδι. Αλλά δεν έχει σημασία. Τώρα της μιλάει. Ύστερα από λίγο σηκώνεται και μπαίνει μέσα, χάνεται για λίγο. Η γυναίκα δεν σαλεύει καθόλου πάνω στο αμαξίδιό της. Σαν να μην άλλαξε τίποτα για εκείνη. Λίγα δευτερόλεπτα μετά η κυρία που είναι εκεί για να την φροντίζει εμφανίζεται μέσα στο δωμάτιο με κάτι στο χέρι. Θυμιατίζει το υπνοδωμάτιο της. Μια μέρα ακόμα εδώ. Η γυναίκα του απέναντι διαμερίσματος μοιάζει να συγκεντρώνεται κι εκείνη στους ήχους ή στους περαστικούς ανθρώπους. Ποιος ξέρει; Τι να σκέφτεται; Τι να προσπαθεί; Από τι αγωνίζεται να μην παραιτηθεί; Η μήπως δεν αγωνίζεται; Μοιάζει ήρεμη. Μια ακόμη μέρα εδώ. Αυτοκίνητα με νταλκά περνούν και ντύνουν μουσικά τη σκηνή. Cut.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η Μελίσσα Κωτσάκη γεννήθηκε το 1988 στην Αθήνα. Είναι ηθoποιός, περφόρμερ και δημιουργός παραστάσεων. Απόφοιτος της Ανώτερης Δραματικής Σχολής ΕΜΠΡΟΣ – Θέατρο Εργαστήριο, εργάζεται στο θέατρο και στον κινηματογράφο από το 2010. Έχει επίσης εργαστεί ως ραδιοφωνική παραγωγός και μουσική επιμελήτρια, ενώ έχει υποστηρίξει με τη φωνή της αρκετά ντοκιμαντέρ και σειρές. Τα τελευταία χρόνια διδάσκει τένις σε ανθρώπους όλων των ηλικιών. Η Αντοχή υλικών, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις της Εστίας, είναι το πρώτο της βιβλίο.