Γεννιέσαι, γεννιέμαι και περνούν χιλιάδες μέρες. Μια νύχτα του Δεκέμβρη ένας άντρας μπαίνει σε ένα ουζερί στην Ευελπίδων, μια γυναίκα γυρίζει να τον αντικρίσει και γεννιέται ο κόσμος. Ίσως βέβαια να είναι ο κόσμος που υπήρχε πάντα, μόνο που τώρα μοιάζει ξανά καινούργιος και αστραφτερός. Μια αναζήτηση φτάνει στο τέλος της, νέοι δρόμοι ανοίγονται, το κοντέρ μηδενίζει.
Ο πρώτος χρόνος ενός έρωτα, του καλύτερου έρωτα, αυτού που δεν ήξερες ότι έψαχνες: η χαρά, η αγωνία και η λαχτάρα για έναν άνθρωπο άγνωστο μέχρι τότε, που γίνεται αναπάντεχα το κέντρο του κόσμου σου. Μια αφήγηση, μέσα από στιγμιότυπα, για το πώς αλλάζει η ματιά μας όταν ερωτευόμαστε και πώς δημιουργείται ένα σύμπαν για δύο εκεί που πριν δεν υπήρχε τίποτα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Λέγονται Πάουλα, Γιούντιτ, Μπρίντα, Μαλίκα και Γιορίντε. Οι πορείες τους συναντιούνται, τα πεπρωμένα τους διασταυρώνονται. Ο κόσμος μπορεί να τις λυγίζει, μα δεν καταφέρνει να τις διαλύσει. Τι γίνεται όταν οι γυναίκες εκπληρώνουν τους ρόλους τους ως σύζυγοι, μητέρες, φίλες, ερωμένες, αδελφές και κόρες; Τι έρχεται στη συνέχεια; Τέτοια ερωτήματα θέτει αυτό το αιχμηρό αλλά και τρυφερό βιβλίο που εστιάζει στο πλέγμα των ανθρώπινων σχέσεων. Η Ντανιέλα Κρίεν, μια ανερχόμενη φωνή της γερμανικής λογοτεχνίας, διερευνά με έναν καταιγιστικό ρυθμό τις ελπίδες, τις φιλοδοξίες, τις προκλήσεις και τις απογοητεύσεις που διαμορφώνουν την κατάσταση της σύγχρονης γυναίκας. Η συγγραφέας εξεικονίζει με εθιστική αμεσότητα και πλατιά κατανόηση τις περίπλοκες συνθήκες της μητρότητας και της ατεκνίας, της απιστίας και του διαζυγίου, του πένθους και της απώλειας. Στο επίκεντρο της αφήγησης βρίσκονται πέντε εντελώς διαφορετικές γυναίκες που συνειδητοποιούν ότι κινούνται ολοταχώς προς έναν νέο τρόπο ζωής, δίχως όμως να ξέρουν πώς ακριβώς έφτασαν ως εκεί. Το Έρωτας στα δύσκολα είναι ένα φρέσκο και δυνατό μυθιστόρημα για την αναζήτηση της αγάπης, της ευτυχίας, της εγγύτητας, της οικειότητας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο σκληρός πυρήνας μιας αντροπαρέας τεσσάρων ατόμων ενός διανοούμενου ελευθέρας βοσκής, ενός δημοσιογράφου, ενός μουσικοκριτικού και ενός τυπογράφου- διευρύνεται κάθε καλοκαίρι με την άφιξη ενός Έλληνα καθηγητή από τη Γερμανία. Εκτός από τις γυναίκες, τα ποτά, τα ξενύχτια και τις ατέρμονες φλυαρίες που διαμορφώνουν τη μεταπολιτευτική προοδευτική τους συνείδηση, κοινός τους τόπος είναι ο βαθύς καημός της «Επανάστασης» και ιδιαίτερα οι σύγχρονες μορφές της ένοπλης επαναστατικής πάλης. Πεδίο δράσης τους ένα ημιυπόγειο τυπογραφείο στην καρδιά των Εξαρχείων και οι γύρω χώροι διασκέδασης. Η βαθιά τους επιθυμία εστιάζεται στο να σώσουν τον κόσμο, ή έστω να τον σουλουπώσουν κάπως. Περνούν τις μέρες τους λαθροβιώντας σε ξένες ζωές, συντηρώντας δανεικές υπάρξεις με μασκαρεμένα μούτρα. Όλα αυτά μέχρι εκείνο το καλοκαίρι του μεγάλου καύσωνα, του 1987 -όπου τα πάντα άλλαξαν.
Ένα απο-καθηλωτικό μυθιστόρημα πολιτικής πραγματικότητας, βγαλμένο από αληθινές καταστάσεις και φαρισαϊκά προσωπεία της Μεταπολίτευσης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ποιο είναι το αληθινό πρόσωπο του Παύλου Παυλή; Είναι εσωστρεφής και απόμακρος, όπως υποστηρίζει η κόρη του; Άνθρωπος με δαίμονες μέσα του που πρέπει κάπως να τους θρέψει, όπως αποδέχεται η γυναίκα του; Είναι ο ιδανικός σύντροφος και εραστής, όπως τον βλέπει η ερωμένη του; Ο υποκριτής που εξαγοράζει με δώρα τη σιωπή των θυμάτων του, όπως καταγγέλλει ο γιος της ερωμένης; Είναι ο ρεαλιστής που θεωρεί πως η κοινωνία αλλάζει και οι σχέσεις πρέπει να αναμορφωθούν; Ή μήπως ο ανήθικος ηδονοθήρας που υπονομεύει τον θεσμό της παραδοσιακής οικογένειας, όπως αποφαίνεται ο εισαγγελέας; Οι έξι διαφορετικές εκδοχές του ίδιου ανθρώπου σχηματίζουν το αντιφατικό πολύπτυχο που συνθέτει το πορτρέτο ενός περίπλοκου, ίσως και αμφιλεγόμενου χαρακτήρα.
Στο ανατρεπτικό αυτό μυθιστόρημα ο συγγραφέας αναδεικνύει τα αδιέξοδα του εν πολλοίς αναγκαίου θεσμού της οικογένειας, ενώ, χωρίς να παίρνει θέση, καλεί τον αναγνώστη να αποφασίσει πού βρίσκεται η αλήθεια και πού το ψέμα στη ζωή και στις επιλογές του polyamorous ήρωα της συναρπαστικής ιστορίας του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σεπτέμβριος του 1913, σανατόριο Γκέρμπερσντορφ, Κάτω Σιλεσία (σημερινό Σοκολόφσκο στην Πολωνία). Στους πρόποδες των βουνών, λειτουργεί ένα από τα πρώτα στον κόσμο και διάσημο σε όλη την Ευρώπη σανατόριο για τη θεραπεία ασθενειών «θώρακος και τραχήλου». Ο Βόινιτς, ένας φοιτητής, πηγαίνει εκεί με την ελπίδα πως οι καινοτόμες ιατρικές μέθοδοι και ο καθαρός αέρας θα τον βοηθήσουν. Πλην όμως, η φυματίωση με την οποία διαγνώστηκε δεν αφήνει περιθώρια για ψευδαισθήσεις. Στην Πανσιόν για Κυρίους ο Βόινιτς θα συναναστραφεί και άλλους θεραπευόμενους, ασθενείς από τη Βιέννη, το Κένινγκσμπεργκ, το Μπρέσλαου, το Βερολίνο. Πίνουν ένα χειροποίητο λικέρ και συζητούν ακούραστα για τα σημαντικότερα ζητήματα της εποχής. Έρχεται πόλεμος; Μοναρχία ή δημοκρατία; Υπάρχουν δαίμονες; Όταν αφοσιώνεσαι σε ένα ανάγνωσμα, μπορείς να αναγνωρίσεις από τι χέρι είναι γραμμένο: ανδρικό ή γυναικείο; Τη ρουτίνα ταράζει ένας ξαφνικός θάνατος. Στα αυτιά του Βόινιτς φτάνουν τρομακτικές, μυστηριώδεις και σαγηνευτικές ιστορίες, δίχως ο ίδιος να αντιλαμβάνεται ότι σκοτεινές δυνάμεις τον έχουν βάλει στο μάτι. Στο "Εμπούσιον" η Όλγκα Τοκάρτσουκ αποκαλύπτει αλήθειες για τον κόσμο, τις οποίες είτε δεν παρατηρούμε είτε με κάθε τίμημα αρνούμαστε να παραδεχτούμε. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Παρά την εκτεταμένη (αν όχι άτακτη, σκανδαλιάρικη, πειραχτική) οφειλή της στο "Μαγικό βουνό" του Τόμας Μαν, η Όλγκα Τοκάρτσουκ γράφει ένα μυθιστόρημα ολόδικό της, με τον γνώριμο ιδιοσυγκρασιακό συνδυασμό τρόπων, φωνών και διαφορετικών λογοτεχνικών ειδών. Μια απρόβλεπτη, μοναδική συγγραφέας». (Times Literary Supplement)
«Στο τελευταίο βιβλίο της Όλγκα Τοκάρτσουκ ενσωματώνονται τα κρισιμότερα διανοητικά ζητήματα του 20ού αιώνα ενόσω ακριβώς εξυφαίνεται γύρω μας ένα αλλόκοτο -και ανατριχιαστικό- δίχτυ γεμάτο ίντριγκα και αγωνία. Μια κρίσιμη προσθήκη στο έργο της νομπελίστριας συγγραφέως». (Kirkus Reviews)
«Αριστοτεχνικό και λεπταίσθητο βιβλίο, μια αυθεντικά ανησυχαστική αφήγηση». (New York Times)
«Μια σπουδαία συγγραφέας». (Σβετλάνα Αλεξίεβιτς)

Τυχερή, αντί Κρανιά, έτσι λέγανε την πόλη μερικοί πιο παλιοί και πολύ δίκαιος ο τίτλος, ούτε μία ανθρωποκτονία εδώ και δεκαετίες, οι κτηματικές διαφορές και τα συζυγικά κερατώματα δεν είχαν οδηγήσει ντόπιους σε ακραίες συμπεριφορές, η τοπική Αστυνομία ασχολιόταν με παραβίαση ωρών κοινής ησυχίας, παραβάσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, διαρρήξεις, εξυβρίσεις και φασαρίες για τα ποδόσφαιρα και τα κομματικά.
Με τον καιρό ο Στέλιος Σπούγιας είχε προσχωρήσει στο πνεύμα της πλειοψηφίας των ντόπιων, που θεωρούσαν πως τα δύο πιο χρήσιμα ρήματα στη ζωή είναι τα βολεύομαι, ξεβολεύομαι. Κάνα δυο φορές, μετά που η Χιονία του τα φόρεσε με τον επιστήμονα και του ζήτησε διαζύγιο, είχε σκεφτεί να σηκωθεί να φύγει σαν κύριος, γιατί όχι στην Αυστραλία, τόσο μακρινή σαν μία περίπτωση Άλλου Κόσμου.
Υπήρχε ο μικρός όμως, ο μοναχογιός του, ο Χρόνης του.
Δεν το έσκασε λοιπόν, έμεινε στις κορνίζες, παραφουσκώνοντας το νόημα του μαγαζιού και το ειδικό βάρος των σχέσεων με την ποικιλία των πελατών.
Κάποια πρωινά άνοιγε το παράθυρο, κοιτούσε ψηλά και τα έριχνε στον παραλήπτη, ουρανέ της Κρανιάς, φουκαρά μου κι εσύ, τι έχεις αποκαλύψει φωτεινός, τι έχεις κουκουλώσει σκοτεινός. Μετά απευθυνόταν και στον εαυτό του, ρε μαλάκα Στέλιο, δεν πας να δεις αν έρχομαι; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα παράξενο κοράκι με ανθρώπινη φωνή, γυρεύοντας σωτηρία από τους αντισημίτες, εισβάλλει στην κουζίνα ενός Αμερικανοεβραίου αλλά δοκιμάζει μια δυσάρεστη έκπληξη. Την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ένας φτωχός φοιτητής αναλαμβάνει να κάνει ταχύρρυθμα μαθήματα αγγλικών σε έναν τρομαγμένο Γερμανό πρόσφυγα. Αργότερα, σε ένα ταξίδι αναψυχής στη Σοβιετική Ρωσία, ένας επιμελητής εκδόσεων που χήρεψε πρόσφατα, πολιορκείται στενά από έναν ταξιτζή και επίδοξο συγγραφέα, ο οποίος θέλει πάση θυσία να δει τα γραπτά του δημοσιευμένα. Μια περίεργη διαφήμιση οδηγεί έναν καθηγητή, ορθολογιστή μέχρι το κόκαλο, στο σπίτι ενός ραβίνου που υπόσχεται θαύματα με τη βοήθεια ενός ασημένιου στέμματος. Το φαινομενικά άκακο σχόλιο ενός ιστορικού τέχνης προς έναν συνάδελφό του γλύπτη προκαλεί μια παρεξήγηση δίχως τελειωμό στο Καπέλο του Ρέμπραντ, που χαρίζει και τον τίτλο στον δεύτερο συγκεντρωτικό τόμο των διηγημάτων του απαράμιλλου Μπέρναρντ Μάλαμουντ. Η τέχνη -τα όρια, οι εμμονές, τα αδιέξοδά της- κυριαρχεί σε αρκετές από αυτές τις ιστορίες. Επανέρχεται συχνά και ο Φίντελμαν, ένας αποτυχημένος τύπος από τη Νέα Υόρκη που πραγματοποιεί στην Ιταλία μια ευτράπελη υπαρξιακή περιπλάνηση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ένας αυθεντικός συγγραφέας πρώτης γραμμής». (Σωλ Μπέλοου)
«Ένας από τους σπουδαιότερους διηγηματογράφους των ΗΠΑ στον εικοστό αιώνα». (Τhe New York Times)
«Οι ιστορίες αυτές, λαμπερά πετράδια τα οποία αστράφτουν διαφορετικά κάθε φορά που ο Μπέρναρντ Μάλαμουντ αλλάζει την εστίασή του, διερευνούν διαχρονικές ανθρώπινες αγωνίες ενόσω ακριβώς αφήνουν τους αναγνώστες μαγεμένους». (Newsday)

Μια ασθενής χρειάζεται επειγόντως «επισκευή», η γραμματέας του γιατρού ξεπερνάει τα όρια, μια επίδοξη συγγραφέας παρακολουθεί μαθήματα δημιουργικής γραφής και μαθαίνει να αγαπά με τον τρόπο των ενηλίκων, μια καθηγήτρια γίνεται ξαφνικά το τιμώμενο πρόσωπο, μια κόρη διεκδικεί τον μπαμπά της και μια άλλη επισκέπτεται το πατρικό της για να φύγει με τάπερ αεροστεγώς κλεισμένα. Τρεις συμμαθήτριες θυμούνται τα παλιά, μια γυναίκα παραλαμβάνει τις ηλεκτρικές συσκευές που θα εξοπλίσουν το σπίτι των ονείρων της, μια άλλη φροντίζει τη γιαγιά που φιλοξενεί και μια συγγραφέας προσπαθεί να γράψει, επιτέλους, το πρώτο της βιβλίο παλεύοντας με τον υπολογιστή της.
Iστορίες γυναικών που δεν χωρούν πουθενά, που δεν ξέρουν καν ποιες είναι· που ενώ θέλουν να πετάξουν σκοντάφτουν· που ξεχνούν τα κλειδιά τους, λύνουν το χειρόφρενο χωρίς να το συνειδητοποιούν και μεγαλώνουν μαζί με τους φόβους τους· που περιμένουν, πέφτουν και ξανασηκώνονται.
Αυτή η οριακή στιγμή της πτώσης, τόσο ντροπιαστική όσο και λυτρωτική. Λίγο πριν από το αποφασιστικό βήμα στο κενό.
Η στιγμή της απόλυτης έκθεσης, όταν δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να βάλεις τα κλάματα.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένας άνθρωπος, ο αφηγητής του βιβλίου, μετακομίζει από κάποια πρωτεύουσα σε μια απομακρυσμένη πόλη κοντά στα σύνορα, όπου σκοπεύει να περάσει τα τελευταία χρόνια του βίου του. Έχει φτάσει η ώρα, πιστεύει, να αναστοχαστεί πάνω στα λάφυρα μιας ζωής θέασης και παρατήρησης. Ποιες εικόνες, ποια άτομα, ποια κείμενα, ποιοι φανταστικοί χαρακτήρες, ποιες αναπαραστάσεις και ποιοι στίχοι θα επιβιώσουν στο λυκόφως; Μια μαυρομάλλα γυναίκα με μελαγχολική έκφραση; Ένα προγονικό σπίτι στην ύπαιθρο; Τα ποικίλα χρώματα σε ημιδιαφανή τζάμια; Νιώθοντας μια όλο και πιο επιτακτική ανάγκη να χαρτογραφήσει το ίδιο του το μυαλό, ο άντρας αρχίζει να ταξινομεί έναν εσωτερικό θησαυρό, χωρίς ωστόσο να γνωρίζει πού θα τον οδηγήσει αυτή η ιδιότυπη διαδικασία. Η "Μεθόριος" συνιστά έναν υπνωτιστικό, λεπτομερή, ακριβή και αυτοκριτικό «απολογισμό» στη μεγάλη πορεία ενός μανιώδους αναγνώστη και διστακτικού εραστή, ενός μύστη της «νοητικής εικονογραφίας» και αφοσιωμένου πιστού - όχι όμως πιστού στις κοινοτοπίες της θρησκείας, αλλά μάλλον στις διεργασίες της μνήμης και της σεσημασμένης συντρόφου της, της λογοτεχνίας. Αυτό είναι πιθανώς το ύστατο έργο μυθοπλασίας του Αυστραλού συγγραφέα, ένα κόσμημα αντίληψης, εκτέλεσης και αισθητικής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«[Για τον Τζέραλντ Μαρνέιν] η πρόσβαση στον άλλο κόσμο -έναν κόσμο διακριτό και κατά πολλές απόψεις καλύτερο από τον δικό μας- δεν κερδίζεται από καλά έργα ή τη Θεία Χάρη, αλλά από μια άνευ όρων παράδοση στη μυθοπλασία». (Τζ. Μ. Κούτσι, New York Review of Books)
«Διαβάζοντας Μαρνέιν, σε ενδιαφέρει λιγότερο τι συμβαίνει στην ιστορία και περισσότερο τι σκέφτεσαι καθώς τη διαβάζεις. Η γραφή του δημιουργεί εικόνες στο μυαλό του αναγνώστη και τον κρατάει μέσα σε έναν κόσμο όπου σε κάθε καμπή παρακινείται να στρέψει την προσοχή του σε αυτές τις φευγαλέες εικόνες».
(New York Times)
«Ο Μαρνέιν ενδιαφέρεται να διερευνήσει ποιο μέρος της ανθρώπινης συνείδησης -των αισθήσεων, των συναισθημάτων- θα μπορούσε ενδεχομένως κανείς να μοιραστεί και ποιο μέρος είναι απαραβίαστα ατομικό, μια ιδιωτική επικράτεια». (Μπεν Λέρνερ)
«Μια λογοτεχνική ιδιοφυΐα στο επίπεδο του Σάμιουελ Μπέκετ». (Τέτζου Κόουλ)