Για το αφήγημα της Βάσιας Τζανακάρη «Γεννιέται ο κόσμος» (εκδ. Καστανιώτη). Κεντρική εικόνα: Λεπτομέρεια πίνακα του Στέφανου Ρόκου από την έκθεση «Η εποχή του ηλεκτρισμού» (2016).
Γράφει η Μαρία Κουγιουμτζή
Το αφήγημα της Βάσιας Τζανακάρη σε αρπάζει αμέσως, σε κυκλοφορεί σε όλες τις εποχές του χρόνου, μέσα στις ευωδιές του καθημερινού κόσμου, στην επίγευση των μικρών γεγονότων, τη λάμψη της θάλασσας, το άγγιγμα ενός χεριού επάνω σε ένα γόνατο, την αίσθηση της βροχής, του κρύου και της ζέστης, της γλυκιάς νύστας, και του ύπνου σε μαλακά σεντόνια και σε θερμά σώματα, στα όνειρα, και στη ραστώνη του δέρματος, κι όλα αυτά να καταλήγουν πάντα στη μορφή ενός έρωτα που ανανεώνει τον κόσμο, του δίνει εκείνη την ουσία της ευτυχίας που φέρνει η αγάπη, η αναζήτηση και η αντάμωση μ’ αυτό το ερωτικό πρόσωπο που απλώνεται σε όλο τον κόσμο, σε όλα τα πρόσωπα και τα πράγματα που τα ζωντανεύει.
Όσο αυτός ο έρωτας σε κρατά, στα εμφυσά με την ανάσα του, και χαράζει επάνω σου σαν σε διάφανο γυαλί τα σχέδια μιας ζωής γεμάτη δονήσεις, ανατριχίλες ευωχίας και σε βαπτίζει με το μέγα μυστικό της ύπαρξης.
Μέσα από τις σελίδες της περνούν οι εποχές με τις μυρωδιές των φρούτων, τη γεύση των καρπών τους, τις μεταβολές των θαλασσίων περασμάτων, τους αέρηδες, και τα πουλιά, τα σπίτια και τους δρόμους πόλεων πραγματικών και φανταστικών και κυρίως τα αδιόρατα χαμόγελα μιας ψυχής που αγάλλεται μέσα στις άγιες πτυχές του ύπνου και των ονείρων. Στο τέλος κάθε σελίδας εκείνος είναι παρών. Είναι ο δημιουργός και ο αυτουργός αυτών των μεθυστικών σελίδων.
Με μια γλώσσα που σε αναστατώνει με τις εικόνες και τις μεταφορές της, το εύρος των αντανακλάσεων των κόσμων που αποκαλύπτει, τα μαγευτικά μυστικά των επαφών με τα αθόρυβα πράγματα που εκπέμπουν τη μουσική τους, με τρόπο που νομίζεις, πως έρχονται από έναν νέο κόσμο...
Με μια γλώσσα που σε αναστατώνει με τις εικόνες και τις μεταφορές της, το εύρος των αντανακλάσεων των κόσμων που αποκαλύπτει, τα μαγευτικά μυστικά των επαφών με τα αθόρυβα πράγματα που εκπέμπουν τη μουσική τους, με τρόπο που νομίζεις, πως έρχονται από έναν νέο κόσμο, με την ελπίδα πως είναι, έρχεται από το μέλλον, το πλήρως αγαπητικό, και εράσμιο μιας αθωότητας που χτυπά σιωπηλά σε κάθε ανθρώπινη καρδιά.
＊Η ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗ είναι πεζογράφος. Τελευταίο της βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων «Forever» (εκδ. Καστανιώτη).
Απόσπασμα από το βιβλίο
«Ζωάκι»
Έχεις ένα ζωάκι κάτω από το δέρμα σου, όλο τρέχει πέρα δώθε, είσαι η πελώρια ρόδα του σε σχήμα ψηλού άντρα. Θέλει να βγει έξω, χτυπά απελπισμένο το κεφάλι του σε στήθος, κοιλιά, λαιμό, μα εσύ δεν του δίνεις σημασία, δεν το προσέχεις καθόλου, το αφήνεις χρόνια να παραδέρνει μόνο του. Όταν αποκοιμιέσαι, σου ανοίγω προσεχτικά το στόμα. Βυθίζω το χέρι μου και το παίρνω απαλά, το κρατάω σφιχτά στο στήθος μου. Το βγάζω στο μπαλκόνι, να δει τον κόσμο, κι ύστερα το αφήνω κάτω στα πλακάκια του μπαλκονιού, να φάει από ένα γυάλινο πιατάκι. Το χαϊδεύω πάνω από τ’ αυτιά. Του δίνω να μυρίσει τα δάχτυλά μου. Το αγαπάω αληθινά αλλά το καλοπιάνω κιόλας για να γνωρίζει μόνο εμένα.
