Χαν Γκανγκ: «Θα πάω να πιω ένα τσάι με τον γιο μου – Αισθάνομαι κατάπληξη και μεγάλη τιμή»

Η βραβευμένη με το Νόμπελ Λογοτεχνίας Νοτιοκορεάτισσα συγγραφέας Χαν Γκανγκ είχε μόλις τελειώσει το βραδινό της με τον γιο της όταν έλαβε τα σπουδαία νέα.

Η Επιτροπή της Σουηδικής Ακαδημίας, μετά το τηλεφώνημα για την ανακοίνωση του βραβείου, κάνει και μια δεύτερη τηλεφωνική κλήση για μια πολύ σύντομη συνέντευξη με τις πρώτες αντιδράσεις του βραβευθέντος. Με αυτό τον τρόπο αποτυπώνονται η έκπληξη και οι αυθόρμητες αντιδράσεις της 53χρονης Γκανγκ που μέχρι εκείνη την ώρα περνούσε ένα ήσυχο βράδυ στο σπίτι της. 

Μικρή διάβαζε Άστριντ Λίντγκρεν και εμπνεόταν από το έργο της ενώ σταδιακά έβλεπε τους συγγραφείς ως συλλογικότητες και, έτσι, δίστασε να πει ονόματα που την έχουν επηρεάσει. 

Για όσους δεν γνωρίζουν το έργο της και θέλουν να διαβάσουν βιβλία της, προτείνει να ξεκινήσουν από το τελευταίο (σ.σ. αμετάφραστο για την ώρα στα ελληνικά), που όπως κάθε συγγραφέας, όπως σχολίασε, κι εκείνη θεωρεί ότι είναι το καλύτερό της. Μιλώντας στα αγγλικά, η Γκαγνκ δίνει στη συνομιλήτριά της τρεις πιθανές αγγλικές μεταφράσεις του τίτλου του βιβλίου της, το οποίο, ωστόσο, έχει μεταφραστεί στα αγγλικά με τον τίτλο «We do not part». 

Ακολουθεί η πλήρης απομαγνωτοφώνηση της συνέντευξης της Γκάνγκ

Han Kang: Γεια;

Jenny Rydén: Γεια σας, είστε η Χαν Γκανγκ; 

HK: Ναι.

JR: Γεια σας, με λένε Τζένι Ράιντεν. Τηλεφωνώ από το βραβείο Νόμπελ.

ΧΚ: Ναι. Χαίρομαι που μιλάω μαζί σας.

JR: Πολύ χαίρομαι που μιλάω απευθείας σε σας. Επιτρέψτε μου πρώτα να εκφράσω τα συγχαρητήριά μου.

ΧΚ: Ευχαριστώ. Ευχαριστώ πολύ.

JR: Πώς νιώθετε αυτή τη στιγμή;

HK: Είμαι κατάπληκτη και αισθάνομαι τιμή.

JR: Πώς μάθατε για το βραβείο;

Χ.Κ.: Κάποιος μου τηλεφώνησε και μου ανακοίνωσε τα νέα, οπότε φυσικά έμεινα κατάπληκτη. Μόλις είχα τελειώσει το βραδινό μας με τον γιο μου. Στην Κορέα είναι οκτώ το βράδυ. Οπότε ναι, ήταν ένα πολύ ήσυχο βράδυ. Είμαι πραγματικά έκπληκτη. 

JR: Και είστε στο σπίτι σας στη Σεούλ;

HK: Ναι, είμαι στο σπίτι στη Σεούλ.

JR: Και τι κάνατε σήμερα;

HK: Σήμερα; Δεν δούλεψα σήμερα και απλά διάβασα λίγο και έκανα μια βόλτα. Ήταν πολύ χαλαρή μέρα.

JR: Είπατε λοιπόν ότι είστε με τον γιο σας. Ποια ήταν η αντίδρασή του στην είδηση;

HK: Ο γιος μου εξεπλάγη επίσης, αλλά δεν είχαμε πολύ χρόνο να το μιλήσουμε. Ήμασταν κατάπληκτοι, και αυτό είναι όλο.

JR: Φαντάζομαι. Τι σημαίνει για εσάς να πάρετε το Νόμπελ Λογοτεχνίας;

HK: Ναι, με τιμά και εκτιμώ πραγματικά την υποστήριξή σας, την υποστήριξη του βραβείου. Το εκτιμώ.

JR: Είστε η πρώτη που βραβεύεται με το Νόμπελ Λογοτεχνίας από τη Νότια Κορέα. Πώς είναι αυτό;

HK: Ναι. Μεγάλωσα με βιβλία, ξέρετε, οπότε από παιδί μεγάλωσα με βιβλία στα κορεάτικα και μετέφρασα επίσης. Μπορώ λοιπόν να πω ότι μεγάλωσα με την κορεάτικη λογοτεχνία, την οποία νιώθω πολύ οικεία. Ελπίζω λοιπόν αυτά τα νέα να είναι ωραία για τους αναγνώστες της κορεατικής λογοτεχνίας και τους φίλους μου, συγγραφείς.

JR: Είπατε ότι έχετε λογοτεχνικό υπόβαθρο. Ποιοι συγγραφείς υπήρξαν οι σημαντικότερες πηγές έμπνευσής σας;

Χ.Κ.: Για μένα, από τότε που ήμουν παιδί, έβλεπα τους συγγραφείς συλλογικά. Έψαχναν νοήματα στη ζωή. Άλλοτε χάνονται και άλλοτε είναι αποφασισμένοι και όλες οι προσπάθειές τους και όλες οι δυνάμεις τους ήταν η έμπνευσή μου. Οπότε μου είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω κάποια ονόματα ως πηγές έμπνευσης. Μου είναι πολύ δύσκολο.

JR: Διάβασα ότι η Σουηδή συγγραφέας Άστριντ Λίντγκρεν ήταν πηγή έμπνευσης για εσάς;

ΧΚ: Ναι. Όταν ήμουν παιδί, μου άρεσε το βιβλίο της, Lionheart Brothers, [Αδελφοί Λεοντόκαρδοι]. Και μου αρέσει ακόμα αυτό το βιβλίο, αλλά δεν μπορώ να πω ότι είναι η μόνη συγγραφέας που με ενέπνευσε στην παιδική μου ηλικία. Όταν διάβασα αυτό το βιβλίο, το Αδερφοί Λεοντόκαρδοι, θα μπορούσα να πω ότι το συσχέτιζα με τα ερωτήματα που είχα για τους ανθρώπους ή τη ζωή και τον θάνατο.

JR: Για κάποιον που μόλις ανακαλύπτει τη δουλειά σας, από πού θα προτείνατε να ξεκινήσει;

HK: Ανάμεσα στα βιβλία μου; Νομίζω ότι σε κάθε συγγραφέα αρέσει το πιο πρόσφατο βιβλίο του. Έτσι, το πιο πρόσφατο βιβλίο μου είναι το «Δεν χωρίζουμε» ή «Δεν λέμε αντίο» ή «Αδύνατοι αποχαιρετισμοί». Ελπίζω αυτό το βιβλίο να είναι η αρχή. Και το Human Acts συνδέεται άμεσα με το βιβλίο «Δεν χωρίζουμε». Και μετά το «Λευκό Βιβλίο», που είναι πολύ προσωπικό βιβλίο για μένα. Γιατί είναι αρκετά αυτοβιογραφικό. Και υπάρχει και το «Η χορτοφάγος». Αλλά πιστεύω ότι μια καλή αρχή θα ήταν το We Do Not Part.

JR: Για ένα διεθνές κοινό, ίσως «Η χορτοφάγος» να είναι το πιο γνωστό. Τι θα λέγατε ότι σημαίνει για εσάς το συγκεκριμένο μυθιστόρημα;

Χ.Κ.: Το έγραφα επί τρία χρόνια, και αυτά τα τρία χρόνια ήταν κάπως δύσκολα για κάποιους λόγους. Νομίζω λοιπόν ότι αγωνιζόμουν να βρω τις εικόνες αυτής της πρωταγωνίστριας, τους ανθρώπους που την περιτριγυρίζουν, και οι εικόνες των δέντρων και του ήλιου ήταν τόσο ζωντανές εκείνα τα τρία χρόνια.

JR: Θα σας αφήσω. Έχετε καμιά ιδέα για το πώς θα γιορτάσετε το βραβείο Νόμπελ;

Χ.Κ.: Μετά από αυτό το τηλεφώνημα, θα ήθελα να πιω τσάι –δεν πίνω αλκοόλ–, θα πάω να πιω τσάι με τον γιο μου και θα το γιορτάσω ήσυχα απόψε.

JR: Πολύ ωραίο. Ναί. Πολλά συγχαρητήρια και πάλι. Ευχαριστώ πολύ.

ΧΚ: Ευχαριστώ.

JR: Εντάξει. Αντίο.

HK: Να προσέχετε. Αντίο.

Παρακάτω το ηχητικό της πρώτης συνομιλίας της Γκανγκ, μετά το τηλεφώνημα που έλαβε από τη Σουηδική Ακαδημία: 

Αντλήσαμε τη συνομιλία από τον ιστότοπο της Σουηδικής Ακαδημίας.