- Μπορούμε άραγε να προσδιορίσουμε τι είναι o χώρος του κέντρου;
- Καθορίζεται σε σχέση με τα άκρα του πολιτικού φάσματος ή αποτελεί συγκροτημένη ιδεολογία από μόνος του;
- Είναι ο τρίτος δρόμος, η επιλογή της διαπραγμάτευσης αντί για τη σύγκρουση, η αποστροφή για τις ακραίες ιδεολογίες;
- Ή μήπως η κυνική στρατηγική για την κατάληψη της εξουσίας;
Αν και υποτίθεται ότι το κέντρο βασίζεται στη συναίνεση, είναι πραγματικά ειρωνικό το πόσο λίγη συναίνεση υπάρχει γύρω από το τι σημαίνει στ’ αλήθεια.
Στο βιβλίο ο Ian Dunt και ο Dorian Lynskey σκιαγραφούν τη διαδρομή αυτού του πολιτικού χώρου από τη γέννησή του στην αρχαία Ελλάδα έως τη Γαλλική Επανάσταση και από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έως τις μέρες μας, αναζητούν τις θεμελιώδεις αρχές του, ενώ θέτουν ερωτήματα για τον ρόλο του στην πολιτική ζωή των σύγχρονων κοινωνιών. (Από τον εκδότη)

Οι θεωρίες συνωμοσίας υπήρχαν ανέκαθεν στον κόσμο μας. Έχουν χρησιμοποιηθεί στην πιο ακραία τους μορφή για να δικαιολογήσουν την τυραννία και τη γενοκτονία.
Από τους Ιλουμινάτι μέχρι το σκοτεινό κράτος, από τη δολοφονία του Κένεντι ως τον θάνατο της πριγκίπισσας Νταϊάνα, πάντοτε υπήρχαν και αυτοί που πίστευαν ότι οι εξελίξεις καθοδηγούνταν από κάποιο αόρατο, ύπουλο χέρι.
Τα τελευταία χρόνια, η συνωμοσιολογία έχει γίνει το κυρίαρχο ρεύμα: μια ακμάζουσα βιομηχανία, μια στρατηγική, που υπονομεύει τις δημοκρατικές διαδικασίες.
Στο βιβλίο ο Ian Dunt και ο Dorian Lynskey αναλύουν σε βάθος τις θεωρίες συνωμοσίας: ποια είναι η προέλευσή τους, ποιος τις προωθεί, πώς μας επηρεάζουν, και κυρίως πώς μπορούμε να δράσουμε και να αντιδράσουμε, για να εμποδίσουμε τη διάδοση της καχυποψίας και της παραπληροφόρησης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μάρτιος 2028: Ρωσικά στρατεύματα καταλαμβάνουν τη μικρή εσθονική πόλη Νάρβα και το νησί Χιίουμαα στη Βαλτική. Μετά τη νίκη στην Ουκρανία, οι ρωσικές δυνάμεις ανασυγκροτούνται και ξεκινούν νέα επίθεση από τα βορειοανατολικά.
ΜΗΠΩΣ, ΛΟΙΠΟΝ, Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ Η ΑΡΧΗ;
ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΝΑΤΟ;
ΘΑ ΡΙΣΚΑΡΕΙ Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΕΝΑΝ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ;
Έχουμε συνηθίσει να πιστεύουμε ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά. Αν όμως όχι; Το σενάριο που αναπτύσσει ο διακεκριμένος πολιτικός επιστήμονας και ειδικός σε θέματα άμυνας Carlo Masala βασίζεται σε πραγματικά δεδομένα και επιστημονικά πορίσματα και προβάλλει, με τον πιο εύστοχο και παραστατικό τρόπο, τι θα σήμαινε για το μέλλον της ευρωπαϊκής ασφάλειας, αλλά και ολόκληρης της διεθνούς τάξης, μια ρωσική νίκη στην Ουκρανία. (Από τον εκδότη)

Ο νεαρός δικηγόρος Nιoύλαντ Άρτσερ, γόνος επιφανούς οικογένειας της Νέας Υόρκης, περιμένει με ανυπομονησία τη μέρα που θα παντρευτεί τη Μέι Ουέλαντ: όμορφη, τρυφερή, ευαίσθητη και με καλούς τρόπους. Ο αρραβώνας ανακοινώνεται διακριτικά, αλλά σύντομα όλη η καλή κοινωνία μαθαίνει για αυτόν τον τέλειο γάμο, μια ένωση ισχυρών οικογενειών που επισφραγίστηκε από την αγάπη των δύο νέων.
Ώσπου εμφανίζεται η Κόμησσα Έλεν Ολένσκα, ξαδέρφη της μνηστής του, που έχει αποφασίσει να πάρει διαζύγιο, γεγονός πρωτοφανές για τα ήθη της εποχής και της τάξης της. Γοητευτική και απελευθερωμένη, η Έλεν κάνει τον Νιούλαντ να δει τη ζωή με άλλα μάτια. Ανάμεσά τους γεννιέται ένας έρωτας χωρίς όρια, χωρίς ελπίδα. Μια μοναδική ιστορία για τον έρωτα και το αιώνιο δίλημμα ανάμεσα στο πάθος και το καθήκον, που χάρισε στην Edith Wharton το βραβείο Pulitzer το 1921. (Από τον εκδότη)

"Από τότε δεν είχαν επικοινωνήσει ξανά και ο Άρτσερ είχε χτίσει μέσα του ένα ιερό στο οποίο την είχε τοποθετήσει ανάμεσα στις κρυφές σκέψεις και τις επιθυμίες του. Λίγο λίγο αυτό είχε γίνει η σκηνή της πραγματικής του ζωής, των μοναδικών λογικών δραστηριοτήτων του. Εκεί έφερνε τα βιβλία που διάβαζε, τις ιδέες και τα συναισθήματα που τον έθρεφαν, τις απόψεις και τα οράματά του. Έξω απ’ αυτό, στην αληθινή ζωή, κινιόταν με μια αυξανόμενη αίσθηση εξωπραγματικότητας και ανεπάρκειας, κάνοντας γκάφες σύμφωνα με τις πατροπαράδοτες προκαταλήψεις και τις παραδοσιακές απόψεις, όπως ο αφηρημένος άνθρωπος που πέφτει πάνω στα έπιπλα του δωματίου του. Απών - αυτό ήταν. (Απόσπασμα από το βιβλίο)

Οι Αναχωρήσεις είναι ένα έργο μυθοπλασίας - αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι αληθινό.
Είναι η ιστορία του Στίβεν και της Τζιν, που ερωτεύονται όταν είναι νέοι και ξαναβρίσκονται όταν είναι γέροι. Είναι η ιστορία ενός γέρικου Τζακ Ράσελ ονόματι Τζίμι, που αγνοεί την ίδια του τη θνητότητα. Είναι επίσης η ιστορία του πώς το σώμα μάς απογοητεύει λόγω ηλικίας, ασθένειας, ατυχήματος ή πρόθεσης και του πώς οι εμπειρίες ξεθωριάζουν, γίνονται ανέκδοτα και στη συνέχεια αναμνήσεις. Έχει τελικά σημασία αν αυτό που θυμόμαστε συνέβη πραγματικά; Ή παίζει ρόλο μόνο το ότι ήταν αρκετά σημαντικό ώστε να το θυμόμαστε;
Οι Αναχωρήσεις είναι ένα έργο που ξεκινά στο τέλος της ζωής, μα δεν τελειώνει εκεί. Πραγματεύεται τα μόνα πράγματα που έχουν στ’ αλήθεια σημασία: πώς βρίσκουμε την ευτυχία σ’ αυτή τη ζωή και πότε είναι η ώρα να πούμε αντίο. (Από τον εκδότη)

Πλούσια, σεβαστή και βαθιά ριζωμένη στην παράδοση, η οικογένεια Μπούντενμπροκ ενσαρκώνει τις αξίες της γερμανικής αστικής τάξης του 19ου αιώνα. Καθώς όμως η σύγχρονη εποχή και οι αλλαγές σαρώνουν την Ευρώπη, ο κάποτε σταθερός κόσμος τους αρχίζει να καταρρέει, μαζί με τις αρχές πάνω στις οποίες έχτισαν την επιτυχία τους. Καλύπτοντας τέσσερις γενιές, αυτό το ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα καταγράφει τη μετάβαση από την ευγενή γερμανική σταθερότητα σε μια πολύ σύγχρονη αβεβαιότητα.
Η πρόζα του Μαν αποτυπώνει με αξιοσημείωτη ακρίβεια τόσο τους ρυθμούς της αστικής ζωής όσο και τον εσωτερικό κόσμο των ηρώων του, αποκαλύπτοντας πώς οι προσωπικές αδυναμίες αντανακλούν τη φθορά ενός ολόκληρου τρόπου ζωής. Ταυτόχρονα οικογενειακό έπος, κοινωνικό μυθιστόρημα και στοχασμός πάνω στη νεωτερικότητα, Οι Μπούντενμπροκ καθιέρωσαν τον Τόμας Μαν ως έναν από τους σπουδαιότερους συγγραφείς του εικοστού αιώνα και συνέβαλαν στη βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. (Από τον εκδότη)

Ο Τόνιο Κρέγκερ, η νουβέλα του Τόμας Μαν που πρωτοκυκλοφόρησε στα γερμανικά το 1903, αποτελεί μια λεπταίσθητη διερεύνηση της μοίρας του καλλιτέχνη· μιας ύπαρξης διχασμένης ανάμεσα στο κάλεσμα της τέχνης και την απλή ζωτικότητα της καθημερινότητας. Ο νεαρός Τόνιο αντιλαμβάνεται από πολύ νωρίς πως ανήκει σε έναν κόσμο παράλληλο, κάπως πιο σκοτεινό και πιο ευαίσθητο από τον περίγυρό του. Μεγαλώνοντας, το ταλέντο του ανθίζει και τον οδηγεί στη συγγραφή - μα η αίσθηση ξενότητας δεν τον εγκαταλείπει. Αντιθέτως, γίνεται ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η ύπαρξή του. Ο Τόνιο συνεχίζει να παλεύει με το παλιό, αμείλικτο δίλημμα: τη ρήξη ανάμεσα στη ζωή και την τέχνη, ανάμεσα στη ζεστή ανθρώπινη ευτυχία και στην αυστηρή πειθαρχία που απαιτεί η δημιουργία.
Θέματα σαν κι αυτά συνοδεύουν τον Μαν σε ολόκληρη τη συγγραφική του πορεία· κι έτσι, ο Τόνιο Κρέγκερ δεν είναι μόνο ένας λογοτεχνικός ήρωας, αλλά σχεδόν ένα είδωλο του ίδιου του δημιουργού του, ένας καθρέφτης της δικής του διχασμένης ψυχής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)