Για να καταπολεμήσεις το καθημερινό άγχος, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να εμπιστευτείς αυτόν εδώ τον μοναδικό, τον απόλυτο γκουρού που θα σου ξαναχαρίσει τη γαλήνη.

Ακολούθησε το παράδειγμα του Κάπι: η ζωή είναι σαν μια βουτιά σε ένα ρυάκι. Πρέπει να αφήσεις το νερό να σε παρασύρει.
Είναι ήρεμο, είναι γλυκό, είναι μοντέρνο.
Είναι ένα καπιμπάρα και θα σου αλλάξει τη ζωή.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια ανθολογία με τις γυναίκες που γιορτάζουν τη ζωή επειδή δεν υποχωρούν.

Οι Γυναίκες είναι ο ύστατος αποχαιρετισμός του Eduardo Galeano στους αναγνώστες του, αποχαιρετισμός εσπευσμένος, μιας και ο ίδιος δεν πρόλαβε να δει τυπωμένο το βιβλίο του πριν φύγει από τη ζωή. Πρόλαβε τουλάχιστον να ετοιμάσει αυτή την ανθολογία-φόρο τιμής στη γυναίκα, που είχε τόσο κεντρική θέση στη σκέψη, στο έργο και στη ζωή του εν γένει.
Εκατόν πενήντα γυναικείες μορφές εμφανίζονται σε αυτή τη συλλογή πορτρέτων, ανάμεσά τους η Φρίντα Κάλο, η Έμιλι Ντίκινσον, η Μαρί Κιουρί, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, αλλά και άλλες, άγνωστες. Αντάρτισσες, μάγισσες, αγίες που το όνομά τους έχει ξεχαστεί, πόρνες της Αργεντινής που αρνήθηκαν να υποκύψουν στους στρατιώτες.
Με τη χαρακτηριστική του ποιητική πρόζα, μιλάει για γυναίκες που άφησαν το δικό τους στίγμα στην ιστορία, ανασύρει από τη λήθη συλλογικά κατορθώματα γυναικών, μιλάει για τις ρίζες του μισογυνισμού, για γυναίκες που αψήφησαν την κυρίαρχη αντρική ερμηνεία της πραγματικότητας. Αφηγείται τις ιστορίες τους για να μην αφήσουμε τη μνήμη να πεθάνει, καθώς μέσω της μνήμης οικοδομείται το μέλλον. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στο κέντρο του Κάλιαρι, ο Μάρτσιο Μοντεκρίστο, μεγάλος φαν του αστυνομικού μυθιστορήματος, άνοιξε το Les Chats Noirs, ένα μικρό βιβλιοπωλείο που πήρε το όνομά του από τις δυο μαύρες γάτες, τη Μις Μαρπλ και τον Πουαρό, που εμφανίστηκαν μια μέρα στην πόρτα του, τις υιοθέτησε διστακτικά και από τότε έγιναν η ατραξιόν του καταστήματος, που ειδικεύεται στο είδος. Εκεί συναντιέται και η λέσχη ανάγνωσης οι «ντετέκτιβ της Τρίτης», μια παρέα ετερόκλητη αλλά δεμένη. Πριν από έναν χρόνο μάλιστα η λέσχη κατάφερε να βοηθήσει στην εξιχνίαση μιας υπόθεσης, την οποία όλοι θεωρούσαν χαμένη από χέρι. Τώρα η αστυνόμος Άντζελα Ντιμάζε επιστρέφει για να ζητήσει τη συνδρομή τους σε μια νέα έρευνα. Θα καταφέρουν οι «ντετέκτιβ της Τρίτης» να εξιχνιάσουν και αυτή την υπόθεση και να βοηθήσουν την αστυνομία να σταματήσει τον δολοφόνο προτού ξαναχτυπήσει;
Ο Pulixi υπογράφει ένα αστυνομικό θρίλερ γεμάτο σασπένς και ειρωνεία, που μιλάει για τα βιβλία και αποτίνει φόρο τιμής στα κλασικά του είδους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια ιστορία για το παρελθόν που μας επισκέπτεται τη χειρότερη στιγμή και το χιούμορ και το κουράγιο που χρειάζεται όχι μόνο για να συνεχίσουμε τη ζωή μας, αλλά και να την αλλάξουμε.

Η εικοσιεφτάχρονη Μαρέιντ δουλεύει ασταμάτητα στο βεστιάριο ενός παλιού θεάτρου στο Λονδίνο. Όλη της η ύπαρξη περιστρέφεται γύρω από κλωστές και βελόνες, τρέχει για να επιδιορθώσει παπούτσια και χαλασμένα φερμουάρ και να πλύνει στο χέρι εσώρουχα. Κάνει επίσης ό,τι μπορεί για να αποφύγει τα χέρια που τη χουφτώνουν στα παρασκήνια και τον νάρκισσο παραγωγό της παράστασης.
Ωστόσο, παρά τις ικανότητές της και την εμπειρία της, η Μαρέιντ παραμένει συναισθηματικά στο ανεμοδαρμένο, περιτριγυρισμένο από φράχτες σπίτι της στην Ιρλανδία και στη ζωή που άφησε πίσω της. Στο Λονδίνο του 2002 έχει τη δυνατότητα να γίνει ένας εντελώς άλλος άνθρωπος. Γιατί λοιπόν αισθάνεται τόση ασφυξία; Μεταξύ των πολυσύχναστων δρόμων του Σόχο και των λόφων του Ντόνεγκαλ, η Μαρέιντ νιώθει παγιδευμένη: τρέχει μακριά από το κορίτσι που ήταν, αδυνατεί όμως να αποκαλύψει τη γυναίκα που ήλπιζε να γίνει.
Γραμμένο με σπάνια ειλικρίνεια, μεταξύ ζεστασιάς και σάτιρας, το Βεστιάριο είναι μια ιστορία για την αποδοχή του παρελθόντος, το θάρρος να αλλάξεις το παρόν και τις αμφιβολίες για το μέλλον που έρχεται. (Από τον εκδότη)

Σε ένα ιταλικό θέρετρο του Μεσοπολέμου, ένας υπνωτιστής-μάγος μετατρέπει τη σκηνή σε πεδίο εξουσίας. Το κοινό παρακολουθεί, γελά, υποκύπτει. Στο πρόσωπο του Τσιπόλα, ο Τόμας Μαν συμπυκνώνει τη γοητεία και τον τρόμο της χειραγώγησης, σε μια νουβέλα που διαβάζεται ταυτόχρονα ως πολιτική αλληγορία, ψυχολογικό δράμα και στοχασμός πάνω στη βούληση και την ελευθερία. Ο Μάριο και ο μάγος, αν και γράφτηκε το 1929, παραμένει ένα από τα πιο επίκαιρα έργα του Μαν. Μια μικρή σε έκταση, αλλά μεγάλη σε δύναμη ιστορία για τη μαζική υποβολή, την ταπείνωση και την ύστατη πράξη που ανατρέπει τα πάντα. (Από τον εκδότη)

Ο μικρός κύριος Φρίντεμαν είναι ένας νεαρός άντρας με μια ελαφριά σωματική αναπηρία, ο οποίος "αγαπούσε τρυφερά τη ζωή, που έρεε μέσα του χωρίς πολλά πάθη αλλά γεμάτη με μια γαλήνια ευτυχία". Και μολονότι έχει αποκηρύξει τον έρωτα, γοητεύεται από την Γκέρντα φον Ρίνλινγκεν που θα εισβάλει απροσδόκητα στη ζωή του και θα αναστατώσει τον μέχρι τότε ήρεμο φαινομενικά κόσμο του, ξυπνώντας μέσα του πάθη και συναισθήματα που νόμιζε ότι είχε καταφέρει να καταπνίξει. Ο μικρός κύριος Φρίντεμαν, από τα πρώτα διηγήματα του Τόμας Μαν -εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1897-, παρότι δεν γνώρισε μεγάλη επιτυχία κατά την πρώτη του έκδοση, σήμερα κατέχει ξεχωριστή θέση στο έργο του, και μπορεί κανείς να αναγνωρίσει σε αυτό τα θέματα που θα απασχολήσουν τον συγγραφέα μεταγενέστερα. (Από τον εκδότη)

Ντόπιοι και ξένοι, μόνιμοι κάτοικοι και περαστικοί επισκέπτες, πρόσωπα νεανικά και ηλικιωμένα, διασταυρώνονται κάτω από τον ίδιο ουρανό, σε διαφορετικά μέρη της χώρας. Κοινός παρονομαστής αυτής της πολυφωνικής ανθρωπογεωγραφίας είναι ο γλυκόπικρα σαρκαστικός τόνος, που άλλοτε ρητά και άλλοτε υπαινικτικά αναδεικνύει το βαθύτερο διακύβευμα πίσω από τα γεγονότα.
Μέσα από ετερόκλητες ιστορίες διάσπαρτες ανά την επικράτεια, οι Θεριστές αναζητούν τα υλικά που συνθέτουν το συλλογικό βίωμα του ελληνικού θέρους: την προσμονή, τη διάψευση, την ένταση και τον ασίγαστο νόστο για το καλοκαίρι που πάντα περιμένουμε να επιστρέψει.
«Η ώρα της απόλυτης αιχμής ήταν η μία το μεσημέρι. Για τουλάχιστον είκοσι λεπτά επικρατούσε κυκλοφοριακό στην αυλή. Στα πιάτα κολοκυθάκια τηγανητά που μόλις βγήκαν απ’ το τηγάνι, σημερινά γεμιστά, το χθεσινό παστίτσιο, τα προχθεσινά φασολάκια, λίγη μανούρα. Τερματικός σταθμός όλων των δρομολογίων ήταν το τραπέζι των αντρών. Φάε, φάγατε;, φάτε!, θα φάτε;, φάτε κι άλλο, δεν έφαγες - το ρήμα τρώω σε πλήρη γραμματική ανάπτυξη.» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σε εξακόσια αφηγήματα που αναπτύσσονται χρονολογικά αλλά και θεματικά, ο Galeano μιλά για τον αγώνα του ανθρώπου για ζωή, για τον πόλεμο, τη φτώχεια, τις κοινωνικές ανισότητες και τον ρατσισμό, για τον επεκτατισμό και την αδηφαγία της Δύσης, για τη φύση και την καταστροφή της, για το ποδόσφαιρο και τα ΜΜΕ.
Ο Galeano επισκέπτεται τη συμβατική ιστορία για να την καταρρίψει, και ανασυνθέτει τα κομμάτια σε ένα νέο μοτίβο, αποκαλύπτοντας το παρελθόν σε μια ριζικά διαφορετική μορφή. Από τον Κήπο της Εδέμ έως τα αστικά τοπία του 21ου αιώνα, διακρίνουμε θραύσματα από τις ζωές εκείνων που η επίσημη ιστορία παραμέλησε: τους καλλιτέχνες, τους υπηρέτες, τους θεούς και τους οραματιστές, τους μαύρους σκλάβους που έχτισαν τον Λευκό Οίκο, και τις γυναίκες που υποτάχθηκαν για τα συμφέροντα δυναστών.
Μια ποιητική όσο και πολιτική επαναφήγηση της ιστορίας της ανθρωπότητας από την προιστορία έως σήμερα, μέσα από εκατοντάδες ξεχασμένες και παραγνωρισμένες φωνές. Οι καλειδοσκοπικές βινιέτες του φωτίζουν την ιστορία όπως την έγραψαν σιωπηλά αλλά έμπρακτα οι ελάσσονες και οι ηττημένοι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Στους Ολυμπιακούς Αγώνες που οργάνωσε ο Χίτλερ για να αποθεωθεί η ανώτερη φυλή του, το μεγαλύτερο αστέρι ήταν ένας μαύρος γεννημένος στην Αλαμπάμα, που οι παππούδες του ήταν σκλάβοι. Ο Χίτλερ αναγκάστηκε να καταπιεί τέσσερις προσβολές: τα τέσσερα χρυσά μετάλλια που κέρδισε ο Όουενς στο τρέξιμο και στο άλμα εις μήκος. Όλος ο κόσμος γιόρτασε τις νίκες εκείνες της δημοκρατίας εναντίον του ρατσισμού. Όταν ο πρωταθλητής επέστρεψε στη χώρα του, δεν τον συνεχάρη ο πρόεδρος, ούτε δέχτηκε καμιά πρόσκληση από τον Λευκό Οίκο. Ξαναγύρισε στη ζωή του: έμπαινε στα λεωφορεία από την πίσω πόρτα, έτρωγε σε εστιατόρια για μαύρους, χρησιμοποιούσε τις τουαλέτες για μαύρους, έμενε σε ξενοδοχεία για μαύρους.» (Από την έκδοση)

Ο Eduardo Galeano αποτίει φόρο τιμής στο ποδόσφαιρο και καταγγέλλει τις δομές εξουσίας ενός από τους πιο κερδοφόρους επιχειρηματικούς κλάδους στον κόσμο.
«Δεν είμαι παρά ένας ζητιάνος που περιφέρεται ανά τον κόσμο, παρακαλώντας για λίγο καλό ποδόσφαιρο στα γήπεδα. Ένα καλό παιχνίδι, για τον Θεό. Και όταν η ευχή πραγματοποιείται, πανευτυχής για το θαύμα, λίγο με νοιάζει ποια ομάδα ή ποια χώρα παίζει.»
Όταν ήταν παιδί, ο Eduardo Galeano ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής, όμως έπαιζε καλά μόνο στον ύπνο του, γιατί, τα πρωινά, στις αλάνες του Μοντεβίδεο, ήταν από τους χειρότερους. Όμως με το βιβλίο αυτό, κατάφερε με την τέχνη της γραφής του να κάνει ό,τι δεν μπόρεσε να πετύχει με την μπάλα στα πόδια: να γράψει το ωραιότερο βιβλίο που έχει γραφεί για ένα άθλημα.
Πιάνει την ιστορία του ποδοσφαίρου από τις ιστορικές του απαρχές, μας μιλάει για τους κύριους πρωταγωνιστές, για το γήπεδο, τους παίκτες και τους οπαδούς, για τις διοικήσεις, τις εφημερίδες και την τηλεόραση, για την εξέλιξη και την εξάπλωση του παιχνιδιού, τους κανόνες, τις ιδιαιτερότητές του, τη χειραγώγησή του από τα οικονομικά συμφέροντα, τον εκφυλισμό του ενίοτε από τη σκοπιμότητα, το πέρασμά του από την εποχή της αθωότητας στη βιομηχανία του θεάματος. Μιλάει για τους παίκτες-μύθους, τον Γκαρίντσα, τον Πελέ, τον Πούσκας, τον Μαραντόνα, τον Εουσέμπιο, τον Κρόιφ ή τον Πλατινί, ως και τον Ρονάλντο και τον Μέσι, περιγράφει γκολ και φάσεις που έμειναν στην ιστορία με μια παραστατικότητα που σε κάνει να νιώθεις ότι συμμετέχεις κι εσύ στο παιχνίδι, κάνει ντρίπλες ρίχνοντας ενίοτε την μπάλα στην πολιτική, ρίχνει ματιές στην ψυχολογία του ανθρώπινου μωσαϊκού του ποδοσφαιρικού σύμπαντος. Κι αυτή την ποδοσφαιρική Βίβλο τη χτίζει ψηφίδα ψηφίδα, ιστορία ιστορία, με ενδιάμεσους σταθμούς τις διοργανώσεις των Παγκοσμίων Κυπέλλων, με τελευταίο το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας, το 2014. (Από τον εκδότη)