«Η αστυνομική λογοτεχνία που με ενδιαφέρει είναι αυτή που εξετάζει την κοινωνία, το χάος στο οποίο βρισκόμαστε και το πώς φτάσαμε έως εκεί» είπε ο Ίαν Ράνκιν (Ian Rankin) στον Άλεξ Κλαρκ του Guardian. Τα βιβλία του Ράνκιν κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. © Wikimedia
Επιμέλεια: Book Press
Διαδηλώσεις, δολοφονίες παράτυπων μεταναστών και εγκλήματα μέσα στον μικρόκοσμο της φυλακής: τα αστυνομικά μυθιστορήματα του Ίαν Ράνκιν έχουν αναμφίβολα μία πολιτική διάσταση, γεγονός που επιβεβαίωσε και ο ίδιος σε πρόσφατη συνέντευξη που παραχώρησε στον Guardian.
«Η αστυνομική λογοτεχνία που με ενδιαφέρει είναι αυτή που εξετάζει την κοινωνία, το χάος στο οποίο βρισκόμαστε και το πώς φτάσαμε έως εκεί και κατά κύριο λόγο είναι πολιτική» είπε ο πολυγραφότατος μυθιστοριογράφος, που έχει δημοσιεύσει μέχρι σήμερα είκοσι έξι μυθιστορήματα με πρωταγωνιστή τον πεισματάρη, μισάνθρωπο επιθεωρητή Τζον Ρέμπους – πολλά από τα οποία κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
Στο αναμενόμενο βιβλίο του, The heights, οι κάτοικοι μιας πολυκατοικίας στην αριστοκρατική γειτονιά του Λονδίνου Νάιτσμπριντζ χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους, όταν βρίσκουν τον θυρωρό τους δολοφονημένο και στη συνέχεια, η ντετέκτιβ Τζίλιαν Γκις καταφτάνει στον τόπο του εγκλήματος για να τους ανακρίνει.
Η Γκις, μια φρέσκια ηρωίδα του Ράνκιν (είχε εμφανιστεί προηγουμένως στο μυθιστόρημα The rise), είναι επηρεασμένη από την αμερικανική αστυνομική σειρά των ‘70s «Κολόμπο», όπου πρωταγωνιστεί ο ομώνυμος ντετέκτιβ, που τον υποδύεται ο Πίτερ Φολκ, μια «σοσιαλιστική φιγούρα», κατά τον Ράνκιν.
«Μπαίνει στη ζωή των πολύ πλούσιων ανθρώπων και τη διαλύει και εκείνοι δεν το συνειδητοποιούν μέχρι που γίνεται η καταστροφή. Το βρήκα εξαιρετικό όλο αυτό. Είναι ένα ταξικό ζήτημα: αυτός προέρχεται από τις κατώτερες τάξεις, εκείνοι από τις ανώτερες, και θα τους γκρεμίσει. Ο Ρέμπους δρα με αυτόν τον τρόπο σε αρκετά βιβλία. Και η Γκις, νομίζω, απολαμβάνει στα κρυφά την ιδέα πως τους αναστατώνει κάνοντάς τους τις λάθος ερωτήσεις και πως παρεμβαίνει στον πολύ άνετο, καλοσυνάτο κόσμο τους».
Βέβαια, και ο Ράνκιν πλέον, χάρη στη μεγάλη επιτυχία που σημείωσαν τα μυθιστορήματά του, συγκαταλέγεται στους οικονομικά ευκατάστατους – χρειάστηκε να φτάσει στα εξήντα έξι του για να αποκτήσει το δικό του γραφείο, και προηγουμένως έγραφε σε σοφίτες, άδεια δωμάτια, μέχρι και σε πλυντήρια που έτρεμαν καθώς έπλεναν τα ρούχα. Χαίρεται που κατάφερε να ορθοποδήσει σε μεγάλη ηλικία και όχι νωρίτερα: «Ήμουν ένας ηλίθιος νέος. Είμαι σίγουρος πως θα αγόραζα μια Λαμποργκίνι και ένα φλιπεράκι για κάθε δωμάτιο του σπιτιού».
- Διαβάστε επίσης: Ίαν Ράνκιν: «Υπάρχουν μόνο κακές πράξεις, όχι κακοί άνθρωποι»
Και το επόμενο βιβλίο του; Θα είναι μια ιστορία με την Γκις ή μήπως θα επιστρέψει ο Ρέμπους, τον οποίο είδαμε για τελευταία φορά πίσω από τα σίδερα της φυλακής, στο μυθιστόρημα Το μπλε του μεσονυχτίου (μτφρ. Χίλντα Παπαδημητρίου, εκδ. Μεταίχμιο); Χωρίς να αποκαλύψει πολλά, ο Ράνκιν δήλωσε πως η αποφυλάκιση του Ρέμπους είναι σχεδόν βέβαιη, μιας και ο δικηγόρος του στο τέλος του βιβλίου λέει πως του φέρνει καλά νέα. Ποιος ξέρει πότε θα τον ξαναδούμε… Αναμένουμε.
