Η αναίμακτη μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία, το 1974, οδήγησε στην εδραίωση της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, του πιο ανοιχτού και δημοκρατικού πολιτεύματος στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Το 1974 σηματοδότησε το τέλος μιας μακράς περιόδου αναταραχής, εμφυλίων συγκρούσεων και διχασμών, που άφησαν ανεξίτηλο το σημάδι τους στα πρώτα 150 χρόνια του ελληνικού κράτους. Σηματοδότησε επίσης την απαρχή ενός ενάρετου ιστορικού κύκλου σταθερότητας, δημοκρατίας και ευρωπαικής προοπτικής. Και αυτό είναι αναμφίβολα το μεγάλο επίτευγμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Η συμπλήρωση μισού αιώνα από το μεγάλο επίτευγμα της ελληνικής δημοκρατικής μετάβασης επιβάλλει μια απόπειρα ουσιαστικής αποτίμησης. Αλλά, ταυτόχρονα, μας οδηγεί να κοιτάξουμε κατάματα τις προκλήσεις του 21ου αιώνα. Ήδη σήμερα, βεβαιότητες δεκαετιών στο εσωτερικό και κυρίως στο διεθνές επίπεδο αποτελούν παρελθόν. Η λογική του παρόντος συλλογικού τόμου είναι, επομένως, διττή: αφενός να εξετάσει τα κρίσιμα γεγονότα της μετάβασης στη δημοκρατία από μια νέα (δι)επιστημονική ματιά και αφετέρου να συμβάλει ουσιωδώς στον δημόσιο και επιστημονικό διάλογο για την Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία.
Τα κείμενα του ανά χείρας τόμου βασίζονται στις εισηγήσεις πάνω από σαράντα έγκριτων επιστημόνων από την Ελλάδα και το εξωτερικό που παρουσιάστηκαν στο διεθνές συνέδριο που διοργάνωσε το Ίδρυμα «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής» με θέμα «50 Χρόνια από τη Μετάβαση στη Δημοκρατία: Η Δημοκρατία στην Εποχή μας». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Υπήρξαν μέρες που θα θέλαμε να ξεχάσουμε. Και ακριβώς γι' αυτό αξίζει να τις θυμόμαστε. Η πανδημία του κορονοιού άλλαξε ξαφνικά τη ζωή ολόκληρου του πλανήτη. Καραντίνες, μάσκες, SMS μετακίνησης, χαρτί υγείας σε εξαφάνιση, φόβοι, υπερβολές, θεωρίες συνωμοσίας, αρνητές, ειδικοί και ατελείωτες ώρες εγκλεισμού συνέθεσαν μια πραγματικότητα που μέχρι τότε έμοιαζε αδιανόητη.
Ο Αρκάς καταγράφει εκείνη την παράξενη εποχή με τον μοναδικό του τρόπο: σαρκαστικό, καυστικό και συχνά τρυφερό. Ένα χιουμοριστικό χρονικό μιας εποχής που σημάδεψε τον κόσμο και που, όσο κι αν μας ταλαιπώρησε απέδειξε ότι ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές το γέλιο παραμένει το καλύτερο εμβόλιο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μπορούμε εμείς -οι απειροελάχιστες χωροχρονικές κάψουλες- να κατανοήσουμε το Σύμπαν, να εξηγήσουμε πώς γεννήθηκε, πώς εξελίχθηκε, πώς έφτασε στη σημερινή του μορφή:
Και, τέλος, υπάρχει άραγε σκοπός πίσω απ' όλα αυτά: Με άλλα λόγια: μπορούμε να δώσουμε μια επιστημονική εξήγηση του Σύμπαντος, βασισμένη στους φυσικούς νόμους, Και αν ναι, τότε πώς εμφανίστηκαν οι ίδιοι αυτοί οι νόμοι: Το συγκλονιστικό, αν και ελάχιστα γνωστό, είναι ότι σήμερα διαθέτουμε πειστικές απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα. Ακούγεται ίσως αυθάδεια, ακόμη και «ύβρις», ιδίως αν σας πω ότι οι απαντήσεις προέρχονται από τη Φυσική των Υψηλών Ενεργειών και την Κοσμολογία...
Αυτό είναι και το κεντρικό θέμα του βιβλίου: να δούμε πώς οι νέες ιδέες μαζί με τα πειραματικά και παρατηρησιακά δεδομένα της Αστροσωματιδιακής Φυσικής -της σύνθεσης δηλαδή της Φυσικής των Στοιχειωδών Σωματιδίων και της Κοσμολογίας- μας οδηγούν με φυσικό τρόπο στις απαντήσεις στα Μεγάλα Ερωτήματα τα οποία μπορεί να μη μας απασχολούν όλους, αλλά σίγουρα μας αφορούν όλους. Οι ραγδαίες εξελίξεις στην Αστροσωματιδιακή Φυσική -την ενοποιημένη Φυσική του Μικρόκοσμου και του Μακρόκοσμου- υποδεικνύουν ένα Σύμπαν που ίσως να γεννήθηκε ως κβαντική διακύμανση από το κβαντικό κενό, το οποίο πολλοί ταυτίζουν με το «τίποτα».
Αναδύεται έτσι ένα νέο φιλοσοφικό σύστημα, που θυμίζει σαφώς τη φιλοσοφία του παραλόγου όπως την παρουσίασε ο Αλμπέρ Καμύ στον Μύθο του Σίσυφου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τριάντα τέσσερα ποιήματα σε έμμετρο ή ελεύθερο στίχο, σε τέσσερις κύκλους, με κοινό κέντρο την τέχνη της εξιστόρησης. Τεκμήρια και επινοήσεις. Από τη συλλογική μνήμη. Από προσωπικές εξομολογήσεις. Από τον ιδιωτικό βίο, τη δημόσια ζωή και τη μυθοποιημένη μεθόριό τους. Ένα βιβλίο, πιστό στον τίτλο του, καταγράφει στιγμιότυπα από τη δύσκολη περιπλάνηση της Μούσας της Ιστορίας στο βουνό των ποιητών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

89 ποιητές, με ισχυρότατη τη γυναικεία παρουσία, από χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, σε μια ανθολογία που αντλεί τον τίτλο της από τον στίχο του Νίκου Εγγονόπουλου «Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Έλληνας».
Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής αγωνίστηκαν για την ανεξαρτησία τους ταυτόχρονα με τους Έλληνες, ή και εμπνεύστηκαν από αυτούς, ενώ η Αϊτή της Καραϊβικής ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε επίσημα την Ελληνική Επανάσταση.
Οι ποιητές παρουσιάζονται κατά σειρά ηλικίας, από τον μεγαλύτερο στον νεότερο, ανά χώρα, ενώ οι 22+1 χώρες παρατίθενται αλφαβητικά, συνθέτοντας ένα πανόραμα της σύγχρονης ποίησης στη μη αγγλόφωνη Αμερική, η οποία εμπνέεται από τον πολιτισμό, την ιστορία και τη μυθική διάσταση της Ελλάδας. Το βιβλίο ολοκληρώνεται με επίμετρο του κορυφαίου Χιλιανού ποιητή Ραούλ Σουρίτα, στο οποίο εκφράζεται το αίτημα «η νεκρή ποίηση να ξαναγεννηθεί», και με σύντομα βιογραφικά των ανθολογούμενων ποιητών.

«Κάποιοι από τους μεγάλους ποιητές των τελευταίων χρόνων, ο Ρίλκε, η Μαρίνα Τσβετάγεβα, ο Ουνγκαρέττι, ο Σεφέρης, ο Τσέλαν, ο Βαγέχο, προαισθάνθηκαν τον θάνατο των γλωσσών, αυτόν τον καρκίνο των λέξεων που υπονομεύει το νόημά τους και που γίνεται αισθητός πρώτα, σχεδόν σαν εκδίκηση, στα φαινομενικά πιο ευνοημένα μέρη και κράτη· στις ανεπτυγμένες κοινωνίες, στις πλούσιες ανώτερες τάξεις των ακόμα φτωχών χωρών μας, στις πολιτικές σκηνές, στα κοινοβούλια, στις παρουσιάσεις βιβλίων, στα μεγάλα κονκλάβια. Είναι σαν το ίδιο το κενό αυτών των καιρών να θέλει να μας πει ότι οι γλώσσες πεθαίνουν επειδή οι λέξεις δεν είναι πλέον ικανές να ανακαλέσουν τη σαρωτική πληρότητα του άλλου· το έλεός του και την ακατανόητη σκληρότητά του, τη σκοτεινιά του και το φως του». ΡΑΟΥΛ ΣΟΥΡΙΤΑ (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα καθηλωτικό χρονικό, μια προσωπική ιστορία του «μετατοπισμένου» 20ού αιώνα (1923-2023), ένας απολογισμός του χρέους του συγγραφέα στις πέντε γυναίκες που τον διαμόρφωσαν.
Καθώς το αυτοκίνητο σταματούσε, η Ελένη με αγκάλιασε με το δεξί της χέρι ψιθυρίζοντας στο αριστερό μου αυτί «την ψυχή ψηλά, αγόρι μου». Τα ερμητικά κλειστά παντζούρια κάθε μπαλκονόπορτας κι η έρημη είσοδος ήταν το πρώτο σημάδι ότι δεν επρόκειτο για συνηθισμένο ξενοδοχείο.
Όταν ο Γιάνης Βαρουφάκης ήταν οκτώ χρονών, η μητέρα του τον πήρε μαζί της να επισκεφτούν τον αδερφό της σε κρατητήριο της ΕΣΑ. Ήταν 1969. Έτσι ξεκινά την αφήγηση της ιστορίας των πέντε γυναικών των οποίων η ανθεκτικότητα, η ανυπακοή και το θάρρος τον εμπνέουν ακόμα: της Ελένης, της Άννας, της Τρισεύγενης, της Γεωργίας και της Δανάης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)