«Η taqueria είχε σχεδόν αδειάσει. Όλες οι μάσκες γύρω της τώρα χαμογελούσαν με φρύδια τσιγκέλια και στόματα κόκκινα σαν βράγχια ψαριού. Έπρεπε να θυμηθεί. Να θυμηθεί τι; Κάτι. Ήταν πολύ σημαντικό. Κάτι που σκεφτόταν πριν. Πριν; Πότε πριν; Πριν από τι;»
Μια γυναίκα, μπλεγμένη τυχαία στην ατμόσφαιρα γιορτής στους δρόμους της Πόλης του Μεξικού. Στη μια πλευρά της Avenida οι μάσκες, οι χοροί του καρναβαλιού, η αχαλίνωτη λαγνεία. Στην άλλη, την «κακή πλευρά», η Σενιορίτα προσπαθεί να προσανατολιστεί σε μια παρέλαση τρόμου στους δρόμους της παράφορης ελπίδας και των διαψεύσεων, σκέφτεται την ταπείνωση του θανάτου, φυσάει το πένθος από τα πνευμόνια της και αγνοεί τις συστάσεις να μη βγαίνει μόνη της τη νύχτα - εξάλλου, τι πιο επικίνδυνο από τις εικόνες που ξεβράζει το ανυπάκουο, χαοτικό και επικίνδυνα ζωντανό μυαλό της; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η «Κίνηση του ίππου» είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με μορφή «φαρσοκωμωδίας» και ταυτόχρονα ένα ιστορικό αφήγημα βασισμένο σ’ ένα πραγματικό γεγονός, όπως καταγράφεται στο Politica e mafia in Sicilia (1876) του Λεοπόλντο Φρανκέττι. Η υπόθεση ξετυλίγεται στη Μοντελούζα και τη Βιγκάτα, το φθινόπωρο του 1877, την εποχή που κυβερνούσε η ιστορική Αριστερά (στην πραγματικότητα δεν είχε καμία σχέση με κόμματα της αριστεράς), και στην κοινωνία υπήρχε έντονη δυσαρέσκεια εξαιτίας του συνεχιζόμενου, μισητού φόρου στα άλευρα. Στην επαρχία της Μοντελούζα καλείται να υπηρετήσει ως επιθεωρητής μύλων ο Τζοβάννι Μποβάρα. Ο Μποβάρα, που μετακινείται μόνο με άλογο, στάλθηκε από την εφορία που εργάζεται ως λογιστής για ν’ αντικαταστήσει τους συναδέλφους του, Τουττομπένε (τον έφαγαν τα ψάρια) και Μπεντικό (έγινε βορά των σκυλιών και ήταν συνονόματος με τον σκύλο στο βιβλίο Ο Γατόπαρδος). Για να καλυφθούν οι καταγγελίες του Μποβάρα κατά της διαφθοράς, στήνονται διάφορα σκηνικά. Ο επιθεωρητής πρέπει να προσέξει να μην πέσει στην παγίδα. Δεν ξέρει όμως πού να στηριχτεί. Μέχρι τη στιγμή που αποφασίζει ν’ αντιμετωπίσει το «βρόμικο παιχνίδι» των αντιπάλων του χρησιμοποιώντας τα δικά τους μέσα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αποτελούν εδώ και πολλά χρόνια κομμάτι της καθημερινότητάς μας, με έννοιες όπως η υφαλοκρηπίδα, η ΑΟΖ ή η "Γαλάζια Πατρίδα" να κυριαρχούν στον δημόσιο λόγο. Το παρόν βιβλίο επιδιώκει να εξερευνήσει αυτό το σύνθετο πεδίο με τρόπο απλό, κατανοητό και επιστημονικά τεκμηριωμένο.
Μέσα από 50 ερωτήσεις και απαντήσεις εξετάζονται μία σειρά από θέματα:
- Πόσο συγγενείς είμαστε με τους Τούρκους και πόσο μοιάζουμε ή διαφέρουμε;
- Τι εξυπηρετεί την Τουρκία η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας επί των νησιών;
- Πότε και πώς μπορούν να αυξηθούν τα ελληνικό χωρικά ύδατα;
- Πόσο σοβαρό είναι το θέμα της αποστρατιωτικοποιήσεως των νησιών;
- Πόση σημασία έχει η Σύμβαση για το Δίκαιο της θάλασσας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις;
- Πώς αντιμετωπίζονται τα νησιά στις θαλάσσιες οριοθετήσεις;
- Έχουν οι Τούρκοι "γκρίζες ζώνες" κυριαρχίας;
- Ποια είναι τα προβλήματα και οι προοπτικές της ελληνικής μειονότητας στην Πόλη;
- Μας συμφέρει να πάμε στο Διεθνές Δικαστήριο;
- Ποια και πόσο αποτελεσματική είναι η στρατηγική μας έναντι της Τουρκίας μετά το 1974;
- Πόσο έχουν αλλάξει τα δεδομένα από το 1974 μέχρι σήμερα;
Στο τέλος επιχειρείται να δοθεί απάντηση στο μεγάλο ερώτημα που τίθεται στον δημόσιο διάλογο: Τι πρέπει να πράξουμε για να αλλάξουν τα πράγματα; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Εμίλ Ζολά με τη φλογισμένη τοποθέτησή του απέναντι στην κρατική συνωμοσία που στήθηκε για να καταδικαστεί ένας αθώος, ο Εβραίος λοχαγός Άλφρεντ Ντρέυφους, προσδιόρισε άπαξ διά παντός το πρότυπο του αληθινού δημόσιου διανοουμένου. Είναι αυτός που, δίχως να του ζητηθεί, υψώνει τη φωνή του απέναντι στην εξουσία η οποία εγκληματεί - και αυτός που αδιαφορεί για το σκληρότατο τίμημα το οποίο θα πληρώσει. Είναι αυτός που βγαίνει μπροστά για να εναντιωθεί στο άδικο και να αναμετρηθεί με την πλειοψηφία - αυτός που δε λυγίζει στις απειλές, που δε σταματάει μέχρι να φτάσει στο τέλος. Είναι η ηθική συνείδηση μιας κοινωνίας.
Ατρόμητος και μόνος, ολόφωτος και ολοζώντανος, περισσότερα από 120 χρόνια μετά τον θάνατό του, παραμένει επίκαιρος να μας δείχνει τον πάντοτε δύσκολο μα πάντοτε ωραίο δρόμο.
Εκτός από το «Κατηγορώ...!», το βιβλίο περιλαμβάνει την απολογία του Ζολά ενώπιον του δικαστηρίου, όταν βρέθηκε κατηγορούμενος για συκοφαντική δυσφήμηση του Επιτελείου με αφορμή τη δημοσίευση του περιώνυμου αυτού άρθρου του, τον επικήδειο λόγο που εκφώνησε ο Ανατόλ Φρανς στην κηδεία του Ζολά, τον εγκωμιαστικό για τον Ζολά λόγο του Ζαν Ζορές στη Βουλή κατά τη συζήτηση για τη μεταφορά της σορού του συγγραφέα στο Πάνθεον, χρονολόγιο της Υπόθεσης Ντρέυφους, εισαγωγή της Μαίρης Καιρίδη και πρόλογο του Θανάση Τριαρίδη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η εκδοτική σειρά "Για έναν νέο ανθρωπισμό" φιλοδοξεί να παρουσιάσει φιλοσοφικά και πολιτικά κείμενα, καθώς και μαρτυρίες και ντοκουμέντα με μοναδικό (αλλά κεντρικό) κοινό σημείο τους την πολιτισμική ή και ηθική αντιπρόταση στις κυρίαρχες κουλτούρες της βίας, της εκδίκησης, του μίσους και του τελετουργικού φόνου, που στα θεμελιακά πολιτισμικά αφηγήματα παρουσιάζονται ως «ιστορική νομοτέλεια». Σε μικρές και εύχρηστες εκδόσεις θα προσπαθήσουμε να εστιάσουμε σε ιστορίες και κείμενα ανθρώπων που με φλεγόμενο πνεύμα και διάπυρη καρδιά πάλεψαν να σχηματίσουν την αγάπη, την αλληλεγγύη και την ηθική αντίσταση απέναντι στην ολέθρια ανθρώπινη Ιστορία. (Θανάσης Τριαρίδης, από την παρουσίαση της έκδοσης)

Φίλε ή αντίπαλε μην τ’ αναγγείλεις πουθενά.
Δεσμώτης τήδε ίσταμαι τοις ένδον ρήμασι πειθόμενος.

«Ο Ποιητής αργά ή γρήγορα θα έρθει σε σύγκρουση με την κοινωνία ή την ομάδα, και θα ακολουθήσει -βασικά- έναν από τους παρακάτω τρεις δρόμους: Ή θα ασκήσει κριτική στις κυβερνήσεις και στις ηγεσίες των κομμάτων, ή θα κλειστεί στο γυάλινο πύργο του, ή θα συμβιβαστεί και θα γίνει ένας κομφορμιστής... Για μένα, γνήσιοι Ποιητές είναι εκείνοι που διαλέγουν τον πρώτο δρόμο. Θα ’φτανα μάλιστα να πω, ότι θεωρώ δυνάμει ποιητές όλους εκείνους που, όπως περίπου λέει ο Καντ, "διαθέτουν ένα μυαλό και έχουν την τόλμη να το μεταχειριστούν χωρίς την καθοδήγηση κανενός"».
(Άρης Αλεξάνδρου, από συνέντευξη στον Ρένο Αποστολίδη, περ. Εικόνες, 1959)

Ο Άρης Αλεξάνδρου ξεκινά την πορεία του στα γράμματα ως ποιητής στα 24 χρόνια του, με τη συλλογή "Ακόμα τούτη η άνοιξη" (1946), και εξακολουθεί να γράφει ποιήματα σε όλη τη διάρκεια της ολιγόχρονης ζωής του που τη σημάδευσαν οι εξορίες, οι φυλακίσεις, οι διαψεύσεις, η αυτοεξορία.
Ογδόντα εκρηκτικά ποιήματα, τα «οδόσημα μιας πορείας» κατά τον ποιητή, από την πολιτική στράτευση στην απόρριψη κάθε δογματισμού, που παραμένουν επίκαιρα, φωτίζοντας, ενίοτε ειρωνικά, τις ρωγμές της ανθρώπινης αγωνίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

1970, Μπιόλιο, Βόρεια Ιταλία. Ο θάνατος της εντεκάχρονης Τζοβάννα από πνιγμό δεν είναι ατύχημα, αλλά αυτοκτονία. Λίγες μέρες αργότερα, η Σίλβια, η δασκάλα της, βγαίνει από το σπίτι της και, αντί να πάει στο σχολείο, εξαφανίζεται στο δάσος. Το χωριό την αναζητά αγωνιωδώς και, καθώς περνά ο καιρός, οι φήμες πληθαίνουν και, αναπόφευκτα, εκφράζονται φόβοι για τη ζωή της. Όλοι αναρωτιούνται τι συνέβη στη Σίλβια, αυτή την τόσο αφοσιωμένη στους μαθητές της δασκάλα, που μέχρι τότε δεν είχε απασχολήσει καθόλου τους ανθρώπους της μικρής ορεινής κοινότητας.
Την αγνοούμενη θα εντοπίσει τυχαία, σε μια εγκαταλελειμμένη καλύβα στη μέση του δάσους, ο Μαρτίνο, ένα μοναχικό αγόρι από το Τορίνο, που έχει μεταφερθεί στο χωριό για λόγους υγείας. Στη θέα της εμφανώς ταλαιπωρημένης δασκάλας, το παιδί τρομοκρατείται, όμως δεν το βάζει στα πόδια. «Μην το πεις σε κανέναν» του ψιθυρίζει με κόπο η δασκάλα κάνοντάς τον συνένοχο στο μυστικό της. Ο Μαρτίνο θα συνεχίσει να επισκέπτεται τη Σίλβια στην κρυψώνα της, ελπίζοντας ότι κάποια μέρα θα κάμψει τις αντιστάσεις και τη σιωπή της και θα τη βοηθήσει να γυρίσει πίσω στο χωριό. Είναι άραγε έτοιμη η Σίλβια να επιστρέψει ή προτιμά να παραμείνει στην αγκαλιά του δάσους, με συντροφιά τα όνειρα, τις αναμνήσεις και τα φαντάσματα του παρελθόντος;
Η "Αγαπημένη μας δασκάλα" είναι ένα καθηλωτικό μυθιστόρημα μυστηρίου, που ρίχνει φως στον σκοτεινό λαβύρινθο της ανθρώπινης ψυχής, μια δυνατή αλληγορία για τον φόβο, την ελπίδα, για την ανάγκη μας για απομόνωση αλλά και για ουσιαστική επαφή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)