Ο Μάξιμ Τρεβέλυαν, απρόθυμος κόμης του Τρέβεθικ, έχει ακολουθήσει τη γυναίκα που αγαπάει ως τους αγριότοπους της Αλβανίας. Αφού πάλεψε γι’ αυτήν και την κέρδισε, πρέπει τώρα να την παντρευτεί, με την κάννη μιας καραμπίνας να τον σημαδεύει. Μπορεί όμως ποτέ ένας αναμορφωμένος ακόλαστος σαν τον Μάξιμ να γίνει καλός σύζυγος - ή μήπως αυτή η πρόσφατα κατακτηθείσα ευτυχισμένη ζωή θα καταρρεύσει εξαιτίας της δικής του, κακής, φήμης και των μυστικών της οικογένειάς του;
Η Αλέσια Ντεμάτσι έχει ξεγελάσει απαγωγείς και σωματέμπορους κι έχει κερδίσει την καρδιά του άντρα που αγαπάει, μπορεί όμως να κάνει αυτόν τον γάμο να πετύχει; Αντιμέτωπη με το παρελθόν του Μάξιμ, την εχθρική οικογένειά του, αλλά και τα βλέμματα και τους ψιθύρους της λονδρέζικης ελίτ, θα καταφέρει ποτέ να γίνει αποδεκτή ως κόμισσα του Μάξιμ - ή θα είναι πάντα η πρώην καθαρίστριά του; Από τα ανεξερεύνητα βουνά της Αλβανίας, ως την ειδυλλιακή αγγλική ύπαιθρο και τη σκοτεινή γοητεία του Λονδίνου, η Κυρία είναι ένα μαγευτικό ταξίδι πάθους και αγάπης, αποδοχής και λύτρωσης.
Η συνέχεια του #1 best seller των New York Times «O Κύριος», μια πρωτότυπη και συγκινητική ερωτική ιστορία από τη συγγραφέα του φαινομένου «Πενήντα αποχρώσεις». (Από τον εκδότη)

Το Σύνταγμα πηγάζει από όλους τους πολίτες και απευθύνεται ομοίως σε όλους τους πολίτες. Με τη θέσπιση του πρώτου Συντάγματος και χωρίς να υπάρχει καν συγκροτημένο ελληνικό Κράτος, οι επαναστατημένοι Έλληνες διακήρυξαν την 1η Ιανουάριου 1822 στην Επίδαυρο την πολιτική τους ύπαρξη και ανεξαρτησία. Σύνταγμα απαίτησαν από τον Όθωνα οι Έλληνες την 3η Σεπτεμβρίου 1843. Με το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος του 1952, το άρθρο 114 για την τήρηση του Συντάγματος που επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, υπερασπίστηκαν οι πολίτες το κοινοβουλευτικό πολίτευμα σε δύσκολες εποχές. Η ψήφιση του ισχύοντος Συντάγματος τον Ιούνιο του 1975 ολοκλήρωσε τη Μεταπολίτευση, τη μετάβαση δηλαδή από την επτάχρονη στρατιωτική δικτατορία στη δημοκρατία.
Ωστόσο και παρά τη θεμελιώδη σημασία του, το Σύνταγμα διδάσκεται υποτυπωδώς στα σχολεία, οι πολιτικοί το χρησιμοποιούν συχνά ως πολιτικό επιχείρημα και πολλοί πολίτες γνωρίζουν ελάχιστα γι' αυτό. Το χειρότερο είναι ότι πολλοί δεν γνωρίζουν καν ποια είναι τα δικαιώματά τους που προστατεύονται από το συνταγματικό κείμενο. Όλα αυτά αφήνονται συνήθως στους συνταγματολόγους, σαν να αποτελούν αυτοί ένα ιερατείο που θα αποκωδικοποιήσει το Σύνταγμα και θα το μεταφέρει στον λαό. Και εκεί βέβαια ακολουθεί η απογοήτευση, αφού συχνά οι συνταγματολόγοι διαφωνούν μεταξύ τους!
Το βιβλίο αυτό έχει ως σκοπό να καταστήσει το Σύνταγμα προσιτό στον κάθε πολίτη. Για τον λόγο αυτόν περιλαμβάνεται στην παρούσα έκδοση το πλήρες κείμενο του ισχύοντος Συντάγματος. Για να αντιληφθεί όμως κανείς την αξία και τη λειτουργία του, θα πρέπει προηγουμένως να έχει ενημερωθεί για το ιστορικό του πλαίσιο και υπόβαθρο και να έχει κατανοήσει ορισμένες βασικές έννοιες. Με απλό, αλλά όχι υπεραπλουστευτικό, τρόπο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα σπίτι που μοιάζει εγκαταλελειμμένο μέσα στην πυκνή βλάστηση γίνεται πόλος έλξης για τρεις εφήβους που είναι αποφασισμένοι να μην γυρίσουν νωρίς στα σπίτια τους. Ένας άντρας που προσπαθεί να αγνοήσει τις τραυματικές μνήμες της παιδικής του ηλικίας επιστρέφει ύστερα από δεκαετίες στον γενέθλιο τόπο του. Η βία που θα ξεσπάσει αρχίζει και τελειώνει σαν σε όνειρο μέσα σε ένα φαράγγι. Εκεί το σούρουπο μπορεί κανείς να δει περίεργες μορφές -άλλοτε πεσμένες στα τέσσερα, άλλοτε όρθιες- να προχωρούν με πείσμα ανάμεσα στα βράχια.
Μια νουβέλα για το Κακό και τις μεταμορφώσεις του, με φόντο μια πραγματικότητα που είναι τόσο ρευστή ώστε τίποτα δεν είναι βέβαιο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο καταξιωμένος συγγραφέας Γκούσταβ φον Άσενμπαχ, ενσάρκωση του απολλώνιου ευρωπαϊκού πνεύματος, κυριεύεται από μια πρωτόγνωρη λαχτάρα να ταξιδέψει και να ξεφύγει για λίγο από τα βάσανα και τις σκοτούρες της τέχνης του. Εγκαταλείπει την αυστηρά οργανωμένη καθημερινότητά του στο Μόναχο με προορισμό τη Βενετία, και συγκεκριμένα το νησί Λίντο. Εκεί θα συναντήσει τον Τάτζιο, ένα πανέμορφο δεκατετράχρονο αγόρι, με το οποίο θα αποκτήσει μια ολέθρια ερωτική εμμονή. Ένα και μόνο βλέμμα του εφήβου αρκεί για να παρασύρει τον ώριμο άντρα, με διονυσιακή μανία, στο χείλος της προσωπικής του αβύσσου, καταβαραθρώνοντας το πνευματικό οικοδόμημα της ζωής του.
Με μια επιδημία χολέρας να εξαπλώνεται ύπουλα στα βρόμικα σοκάκια της πόλης, με γονδολιέρη και ψυχοπομπό στο αχερόντειο ταξίδι του τον ίδιο τον Χάροντα, ο Άσενμπαχ θα ακολουθήσει έναν δρόμο χωρίς γυρισμό, όπου η ομορφιά και ο θάνατος συγκρούονται με καταστροφικές συνέπειες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα βιβλίο προσωπικής μνήμης και συλλογικής αυτογνωσίας. Ανατρέχοντας στην περασμένη του ζωή, ο συγγραφέας συλλογίζεται τη βαθιά πατρίδα που δένει αξεχώριστα μέσα μας τη φωνή του τόπου με τη φωνή της γλώσσας και πλάθει την ανθρωπιά μας. Ένας ποιητικός, πολιτικός και ανθρωπολογικός στοχασμός που βυθίζεται στα θεμέλια της ιστορικής μας ύπαρξης, για ν' αναρωτηθεί: τι είναι κείνο που κάνει μυριάδες λέξεις, ακμαίες από τον καιρό του Ομήρου, ν' ανθίζουν πάντοτε στα χείλη μας, την ίδια στιγμή που η γλώσσα μας ξαναγεννιέται κάθε μέρα για να μείνει ζωντανή; Ποιο θαύμα έχει συμφιλιώσει στην ψυχή μας τον ελληνικό με τον χριστιανικό πολιτισμό, που τόσο φανατικά άλλοτε πολεμήθηκαν; Πώς εξηγείται ότι, παρά τον θάνατο του αρχαίου πνεύματος σε μιαν εποχή που διψάει για χρήμα και υλική πρόοδο, το παμπάλαιο συμβιωτικό μας ήθος επιζεί πεισματικά στη σημερινή Ελλάδα - σκεφτείτε την οικειότητά μας με τη θεότητα, τον ενικό της καθημερινής κουβέντας μας με τον συνάνθρωπο, τη ζεστασιά της αγοράς, του πανηγυριού και της ταβέρνας...
Μήπως αν ξαναζωντανεύαμε το σωστό νόημα των λέξεων δημοκρατία, οικονομία, οικουμένη, οικειότητα, φιλία, έρως, αγάπη, θαύμα, ελευθερία, άνθρωπος, τόσων και τόσων άλλων, θα κάναμε λίγο πιο ανθρώπινο αυτόν τον κόσμο, που γίνεται όλο και πιο απάνθρωπος κάθε μέρα; (Γ. Κ., από τον εκδότη)

Ο Σεφέρης δεν διευκόλυνε το έργο του βιογράφου του. Έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να διαχωρίσει την ταυτότητα του ποιητή και του ανθρώπου των γραμμάτων από εκείνη του ανώτατου δημοσίου υπαλλήλου. Από τα είκοσι ως τα εξήντα του χρόνια, παραπονιόταν ότι υπήρξε ο «υπηρέτης των δυο αφεντάδων». Από τον καιρό που εξέδωσε τον πρώτο τό?ο των ποιη?άτων του, μοίρασε τον εαυτό του σε δύο δημόσια προσωπεία: το όνομα «Σεφέρης» είναι ένα λογοτεχνικό ψευδώνυμο, προφανώς συγγενές αλλά και διακριτέο ταυτόχρονα από το «Σεφεριάδης», το οικογενειακό όνομα του διπλωμάτη. Η ιστορία της ζωής του Σεφέρη είναι η ιστορία αυτής της διχασμένης προσωπικότητας. Γράφοντας το βιβλίο αυτό, κράτησα εσκεμμένα την ακόλουθη στάση: η βιογραφία αυτή δεν είναι η ιστορία του ποιητή «Σεφέρη» ή του διπλωμάτη «Σεφεριάδη», αλλά αντίθετα, και όσο είναι δυνατόν να την ανασυνθέσει κανείς, η ιστορία του ανθρώπου που ήταν και τα δύο. Για τον λόγο αυτό, στα κεφάλαια που ακολουθούν τον αποκαλώ με το μικρό του όνομα: Γιώργος. R.B. (Από τον εκδότη)